گر بسته نكرديد كمر در شكن ما

ويرانه نسازيد دگر اين وطن ما

تا چند كشيد بهر خدا، اين خط بطلان

بر مذهب و آيين و به كيش و سنن ما

كشتيد و ربوديد همه هستى اين خاك

با وصف زنيد مشت و لگد بر دهن ما

كفاره ى كردار شما بوده كه زينهار

هر اجنبى چون گرگ درد پيرهن ما

از جور شما ددمنشان تاب و توان رفت

خشكيده رگ و ريشه ى خون در بدن ما

با عزم نماز گر بشتابيم سوى مسجد

فى الفور و به سرعت برباييد چپن ما

گيريد و بگوييد بده پول و رها شو

يا همچو جلادى بزنيد سر ز تن ما

در غارت و تاراج ز بس چايك و تيزيد

حتى ببريد از ته ى گور هم كفن ما

صد تير جفا بر دل ما خورده ز طالب

زخمى دگر افزوده به زخم كهن ما

اين دد صفتان بار دگر باز خدايا

بر بسته كمر شان ز پى گم شدن ما

اين خيره سران ره نبرند سوى حقيقت

بنگر كه چسان گشته همه اهريمن ما

بيجاست توقع ز چنين مردم وحشى

ديوانه چه باشد كه بداند سخن ما

اى يار برو سوى وطن بارى گذر كن

آبى بريز از اشك به بيت الحزن ما

در ميهن ما حرف ز انصاف و وفا نيست

افسرده شوى آيى ، گر از انجمن ما

بيداد و ستم ” واعظى ” تا چند به ما رفت

ثبت است چنين فاجعه اندر زمن ما