تبصره یی بر یک شعر خوب و آموزنده

                      نوشته ی : فروغی   

چقدرحوصله ی هیچ شنیدن داریم  ــ  چقدر از پی هر هیچ دویدن داریم               

 
قطره آبی به لبِ تشنه یی ازما نرسید  ــ  خوابِ دریا شدن و موج تپیدن داریم                            


هیچ درباغ نروییده زاندیشه ی ما  ـــ  درسخن نسخه ی خورشید دمیدن داریم


گامی ازخانه برون هم ننهادیم اما  ــ  هردم افسانه ی معراج رسیدن داریم

 
آتش افتاده به باغ و همه جا میسوزد  ــ  ما ز در رفته برون شورِ پریدن داریم   

     این شعرِقشنگِ ” کاوه شفق ”  شاعرآگاه و بیداردل ، حقایق تلخ و دردناکی را با زیبایی هنرمندانه ای بما بازگو میکند . بما هوشدارمیدهد که دیگردنیای مجازی ، سراپا دروغ و تخیل را باید ترک بگوییم . خود مانرا با افتخارات و قهرمان بازی های دروغین فریب نداده ، به عیبها و کژاندیشی های تاریخی خویش افتخار ننماییم .                                                                                               

      شاعر حقایق تلخی را برملا کرده است .

     مگرما مردمانی نیستیم که تجاوزات تاریخی مانرا بر ملل دیگر فتح و پیروزی نام گذاشته ، از دزدان ، چپاولگران و قاتلان برای خود قهرمان تراشیده ایم ؟


     مگرما همواره شاهان و رهبرانی نداشته ایم که بی خیال به سازبیگانه گان رقصیده اند ولی با آنهم حمایتهای گروه گروه ازما ها را با خود داشته اند ؟

 
      آیا ما صادقانه در جستجوی یافتن پاسخ به این پرسش بوده ایم که درطول زمانه ها ، ما امپراطوربراندازانِ تاریخ بوده ایم یا شکست خورده گانِ سرخورده ی تاریخ ؟


آیا تاریخِ ما تاریخِ پرازگزافه ، مبالغه و خودستایی نیست ؟                                            

                                        
     آیا ما گاهی به این اندیشیده ایم که زیر نام غیرت ، چه جهالتهایی را و زیر نام امپراطوربراندازی ، انقلاب ، جهاد و دیموکراسی ، چه جنایات خانمان براندازی را مرتکب شده ایم؟                                   

     این شعر خوب بما یاد میدهد ، تا زمانی که از دایره ی شیطانیِ جهل و تعصب بیرون نشده ، چراغ معرفت را به چنگ نیاوریم ، دشوار است وضعیتی بهتر از امروز داشته باشیم .


     حقایق تاریخی گواهی میدهد که در طول زمانه ها ما اکثرن در زیر سایه ی دین باوری همراه با جهل و تعصب با یک تحجر فکری وحشتناک بسر برده ایم که با تأسف تا هنوزهم همان تحجر برما سایه افگنده و مانع دست یافتن ما به چراغ نجات معرفت شده است .

     


     به باورمن حالا زمان آن فرارسیده است که به گفته ی شاعر، بیش ازین برای هیچ و از پی هیچ ندویده ، از دزدان و قاتلان ، فاتح و قهرمان نتراشیده و برگزافه گویی ، جهل ، تعصب و تحجر فکری نقطه ی پایان بگذاریم  .