بیا دوستم
نوشته نذیر ظفر
بیا دوستم ؛ ولی عقلت به سر گیر
مباش مانند ســــابق کهنه تد بیر
بــهر دوران تو کردی سازگاری
برای هیچکـــــــس یاری نداری
به ( کار مل) چون پسر دلبند بودی
بـــــنام و شـــهرتــــش پیوند بودی
نجیــــب) آمـــد برادر گشـــتی با او)
پس از چـــــندی مکدر گشتی با او
شمال را کردی تسلــــــــیم جهادی
برای پول بود ؛ مفـــــــــتش ندادی
پس از آن با همه در جنگ گشتی
جبـــــین ترش و پر آژنگ گشتی
پدر خواندی تو ( صبغت) را بصد چال
ترا داد رتـــبه ای ســــتر ز جـــنرال
فرو ختی رای مردم را به( کرزی)
به این ملـــــت جفا و جور تا کی
معاون گشتی چند روز ی ؛ به بازی
به همرایت نمودند صــــــحنه سازی
تو پـــندیـــدی و از ایشـــــــــان بریدی
ســـــــــــزای خویش را از خود بدیدی
غنی را با دل و جان گفتی رهبر
برایـــــــــت بود او یکتای کشور
شدی چــــون معاون اول برایش
گذاشتی اخــــــتیارت پیش پایش
گذشت چند ماه چون از کار و بارش
شدی دشمــــــن اگر چه بودی یارش
نمودی حزب جنــــــــبش انحصاری
به فا میل ات نمودی ســــاخته کاری
به ( با تور ) کردی بخشش رهبری را
چی داند طــــفل نادان ســـــــروری را
بکار ایشـــــــــــچی ات بد نام کردند
ترا در پیـــــــش مـــــردم خام کردند
ســـــــفر کردی و کردی ترک کشور
ز تـــــــرس قاضی و دیوان و دفتـــر
کنون بــــــشنو ز مـــــن اندرز پیری
هـــنوز هم در خمـــــیر خود فطیری
بکـــــش دست از غرور و کبر بیجا
متــــــرس جز از خدای پاک و یکتا
به یارانــــــــت به ما نــــند پدر باش
لطیـــــف و مهربان و همنظر باش
