تضاد دین و حقیقت...!

توهم خدای دین، حقیقتِ بشر را در آزادی او به…

نقدواره پژوهشیِ بر  مفاهیم جمهوری و جمهوریت 

1میرعبدالواحد سادات     از منظر  حقوق اساسی و علوم سیاسی  در راستای :  …

روح و نَفْس چیست؟

برهان الدین « سعیدی»  بادِ نفس مر سینه را ز اندوه…

طبع  شکسته

نوشته نذیر ظفر  2/8/26 ورجینیا  كوچهِ ما پر از گلِ است ،…

تحولات بدخشان؛ نشانه‌های سقوط یا پایان مأموریت طالبان

نویسنده: مهرالدین مشید جرقه‌ای که آتش مقاومت را در سراسر افغانستان…

بردی کربابایف

برگردان . رحیم کاکایی روسلان سمیاشکین نویسنده براستی مردمی و یکی از  بنیان…

ژورنالیست، راوی حقیقت است، نه مبلغ یک روایت

نور محمد غفوری هر حرفه‌ای چارچوب، قواعد، اصول و معیارهای خاص…

پر له خەمم!

[خه‌م] پر له خەمم! پر لە خەم... خەم له سینگمە، پر لە بەخەڵم‌و پر لە…

یاداشت انتقادی بر یک مصاحبه تلویزیونی

نور محمد غفوری ژورنالیسم، رسالتش پرسیدن است، نه دفاع کردن؛ روشن…

بنیادگرایی دینی و لیبرال‌دموکراسی؛ از سوخت‌رسانی تا امتم دهی به…

نویسنده: مهرالدین مشید  رابطه متقابل افراط‌گرایی دینی، بحران‌های نظم لیبرال و…

راز ارقام در هستی

رسول پویان جهان با رمز و رازش در دل ارقام پنهان…

بنیامین؛ چپ مستقل،یا لیبرال ضد بورژوا

Benjamin, walter (1892- 1940) آرام بختیاری تخریب ریوانجیستی روشنگران توسط ژورنالیسم زرد. والتر…

کله چې جګړه کاروبار شي

محمد سليم سليمان جګړه د انسانانو لپاره د مرګ، بې‌ځایه کېدو،…

 افغانستان؛ در بن‌بست اعتماد و آینده ناپیدا

 نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان؛ میان بی‌اعتمادی و بن‌بست سیاسی افغانستان در یکی…

شایسته‌سالاری؛ بنیان عدالت اجتماعی و پیش‌شرط حکمرانی کارآمد

 نور محمد غفوری عدالت اجتماعی، به‌عنوان یکی از بنیادی‌ترین ارزش‌های دولت…

رسول حمزتف شاعر شوروی و مردم داغستان

مترجم:  رسول حمزتف از مهم‌ترین شاعران داغستان و یکی از چهره‌های…

                                      نسل فراسو

 نویسنده: مهرالدین مشید نسلی که پیوندهای انسانی را بر مرزبندی‌های قومی…

سیاست ماجراجویانه و هزینه‌ای که ملت‌ها می‌پردازند

 نور محمد غفوری  تاریخ بشر بارها ثابت کرده است که ملت‌ها…

آمانج جبار

آقای "آمانج جبار" (به کردی: ئامانج جەبار) شاعر معاصر کرد،…

افغانستان؛ بن‌بست مشروعیت و بازی قدرت‌ها

 نویسنده: مهرالدین مشید           فغانستان؛ از انزوای سیاسی تا بحران اجتماعی و…

«
»

سرټمبه پاکستان به لارې ته راشي؟

وروسته له هغې چې د کابل ـ اسلام اباد په اړيکو کې ترينګلتيا اوج ته ورسېده؛ پاکستان له افغانستان سره د اړيکو د رغولو په هڅه کې شو. بيلابيل دولتي پلاوي يې کابل ته راغلل، ولسمشر غني یو ځل پاکستان کې ورسره ولیدل او په دې وروستیو کې د اسلامي همکاریو سازمان په سرمشریزه کې د ګډون په پار یې سعودي عربستان کې د پاکستان له نوې صدراعظم عمران خان سره هم خبرې اترې وکړې.

افغان ولسمشر داسې مهال اسلام آباد ته ور روان دی،چې له دې وړاندې د پاکستان اکثره راغلي پلاوي له کابله ناهيلې بيرته د پاکستان پر لور رهي شول او د افغان امنیتي او سیاسي برخې چارواکو سفرونو هم د پاکستان سرټمبګي سړه نکړای شوه.

په تېرو وختونو کې،خو کله،چې د آى اېس آى مشر نويد مختار کابل ته راغلی و ، د افغان ولسمشر لخوا ورسره د توند غبرګون او ترخو خبرو مسئله یادېده داسې ویل کېږي،چې ښاغلي غني ورته ویلې و که غوښتنې يې ونه منل شي او پاکستان په خپلو تېرو کړو ژمنو عمل ونه کړي، هيڅ افغان چارواکى به د اړيکو رغولو په موخه پاکستان ته لاړ نه شي او هيڅ پاکستاني چارواکي ته به اجازه ورنکړي، چې د افغانستان خاورې ته داخل شي.
خو ولیدل شي،چې ولسمشر به بیا پر خپل پخواني دريځ ټینګار وکړي؛ که نرمښت به وښيي؟

دوه اویا کاله کېږي،چې پاکستان د افغانستان پر وړاندې ډير مردار او دوه ګونی سياست پر مخ وړی او لا هم دا لاره تعقیبوي؛ په دې معنا،چې له هرې لارې او طريقې غواړي هم افغانان برباد کړي او هم ورسره په ښکاره د دوستۍ اړيکې ولري،خو په اصل کې بیا لکه خاین ملګري له شا ګوزار کوي.

کله هم چې د کابل او اسلام اباد اړيکې ترينګلې شوي؛ نو پاکستان تل له بيلابيلو ټاکنو یا بدیلونو څخه په استفادې هڅه کړې، چې دا اړيکې له سره ورغوي.
او د دې لپاره چې يو ځل بيا د کابل او اسلام اباد اړيکې عادي کړي؛ څو،څو ځله یې خپل پلاوي کابل ته راواستول،څو ولسمشر غني پخلا کړي او د افغان چارواکو له خبرو داسې ښکاري،چې د پاکستان منتر یو ځل بیا پر ښاغلي اغېز کړی؛ دا دی په همدې لړ کې يې په مکه کې د اسلامي هېوادونو له کنفرانس څخه په استفادې افغان ولسمشر ته د اسلام آباد د لیدو بلنه ورکړه او زموږ خوشبین یا ښايي مجبور ولسمشر ورسره منلې او د بهرنیو چارو وزارت مو هم له ولې(یو ډول ونه) څخه د مڼې تمه لري.

خو پوښتنه دا ده چې دا ځل به افغان لوری له کومو هیلو او پلانونو سره پاکستان ته ولاړ شي؟

آیا د پاکستان صدراعظم به د آی،اېس،آی او پوځ ساز له خولې خبرې وکړي او زړې په زړې به یو ځل بیا تکرار کړي که په رښتیا به هم پاکستانی صدراعظم د د دې هېواد لخوا پر کړیو ژمنو عمل وکړي؟

تر کومه ځایه،چې لیدل کېږي دوی تل په یوه غشي درې ښکاره کوي.
له یوې خوا خپلو خبرو ته دوام ورکوي،له بلې خوا پر افغان خاوره توغندي را اوروي او ترڅنګ یې له وسله والو طالبانو هم د فشار آلې په توګه کار اخلي.

بله مهمه موضوع د آی،اېس،آی تر مستقیم اغېز لاندې د دوی د رسنیو افغان ضد او پوچ تبلیغات دي،چې د ځان د سپین ښودلو او د افغان لوري د ملامت ښودلو لپاره ترې په لویه کچه کار اخلي او تاسې به وګورئ،چې د افغان ولسمشر له دې سفره به د دوی رسنۍ او چارواکو څومره د پوځ او حکومت په ګټه کار واخلي او سیاسي مانور به وکړي!
په پای کې د یادونې وړ بولم،چې سرټمبه پاکستان هغه لېوني سپي ته ورته دی،چې که هرڅومره ډوډۍ او خواړه ورکړي بیا دې هم د داړلو فکر له سره نه وباسي.

که داسې نده،نو پاکستان دې په رښتیني توګه دې خپله ملګرتيا او ښې اړيکې په عمل کې ثابتې کړي؛ځکه افغان لوري خو تل د دوی بلنې منلې دي او د خبرو او سولې لاس یې ور اوږد کړی.
که له کابل سره ښې اړيکې نه ساتي؛ نو لږ تر لږه بد خو دې هم نه رارسوي او دا باید تضمین کړي.
دا سمه ده چې پاکستان د نړۍ په نقشه شتون لري او  خلاصون مو ورڅخه ګران دی،خو بايد د ښه ګاونډيتوب لپاره کار صادقانه کار وکړي؛نه د شیطنت او شومو موخو پر بنسټ؛ او دا چاره هغه شوني ده، چې پاکستان د افغانستان پر وړاندې له دوه مخې پاليسۍ لاس واخلي او په عمل کې خپله ملګرتيا ثابته کړي. له دې پرته که پاکستان ته زر واره هم مینه ور وبخښل شي او ښه ورسره وشي؛نو دا به د هوا ګزول وي،چې له سرټمبه پاکستانه وغواړو،چې لارې ته راشي.

لیکنه : خوشحال آصفي