بس   تراوشهای   فکر    و   ذهن   انسان   ست   شعر

عالم   احساس   اندر   قالبِ   جان ست   شعر

گاه   از   هجران   و عشق   یار   میراند    سخن

گاه   سیراب    از   وصالِ   ماه    تابان ست   شعر

از   بهار   و   بوستان    دارد    کلام   دلنشین

نغمه   های    بلبلِ   سروِ   گلستان    ست    شعر

شعر   احساسی ست پاک   و   سر   زده   از عمق  دل

از   فضای    شادمانی ، شاد   و خندان  ست شعر

تا    دهد   جانرا   روان   تازه    و  دل   را   امید

خوش   گوار   و دلنشین  همچون    بهاران ست   شعر

شعر   پیوند   تفکرهاست    با    دنیای   ما

زین    سبب   گاهی   بخندد   گاه   گریان ست   شعر

شعر   جان   زنده گی   و این   جهان   با    همی ست

موجی   از   احساس، اندر   خونِ   انسان ست   شعر

شعر   حرف   و آن   صدای    مردم    درمانده    است

مرحمی    بر    زخمهای    بینوایان ست    شعر

از   فغان   مردم   و   آواره گی   های    بشر

ناله   های   جانگداز   و   اشک   و   حرمان ست   شعر

حرفهای    راستینی   را   بیان    دارد    ترا

آن    ندای   آتشین   و   جبر    دوران ست  شعر

بر  علیهِ   ظلم   و   بیدادِ   بسی   خون    خواره ها

بیرق    طغیان   و   آوازی   ز   پیمان ست    شعر

بی   پیام    مردمی، آن   شعر   را    نا   گفته   بهِ

هر   قدم    با    مردمِ   زار    و    پریشان ست    شعر

مهرو اپریل۲۰۱۶