آتش بس یا قدرت بخشیدن بیشتر به مخالفان …؟
نوشته ی : فروغی
برنامه ی صلح پیشنهادی دولت و آتش بس یکجانبه با طالبان که بعضی ها ندانسته و از روی احساسات آنرا تحفه و مشیت الهی پنداشتند ، همانند جاده ی یکطرفه است – جاده ای که مسیراش هنوز مشخص نبوده و دورنمای روشنی در آن به چشم نمیخورد .
حتا گمانه زنی هایی وجود دارد مبنی بر این که در پشت این جاده ی یکطرفه میتواند طرح های خطرناکی برای حفظ حالت جنگی موجود و هموار کردن جاده ای تازه برای راه انداختن جنگی تمام عیار در منطقه ی ما ، پنهان شده باشد – جنگی که میدان داغ آن افغانستان خواهد بود .
آتش بس یکطرفه ای که تاکنون دهها و حتا صدها قربانی بجا گذاشته و از حمایت خاص امریکا ، انگلیس و سعودی برخوردار است ، میتواند خیلی پرسش برانگیز باشد .
این آتش بس میتواند ادامه ی کوششهایی باشد برای تضعیف و بی اثر کردن قوت های موثر نظامی کشورکه از مدتها به اینسو بشکل پیگیر و موذیانه جریان دارد .
درهم کوبیدن حلقه های اصلی ضد طالب و داعش در شمال ( یکی پی دیگر و به اشکال مختلف ) و همزمان با آن سیاستهای کج دار و مریز با طالبان و حالاهم راه اندازی آتش بس مشکوک و سپردن برخی مناطق کشور زیر نام مناطق امن به مخالفان ، همه و همه ، ابتکار جنگ را از اردو و قوتهای نظامی ما سلب نموده است .
شکایات عده ی زیادی از نظامیان ما از نرسیدن سلاح و مهمات در زمان جنگ و جلوگیری رهبران اول نظامی مملکت از حملات کارساز علیه طالبان ، گواه این حقایق است .
به نظر میرسد در پیوند با این اقدامات مشکوک ، قرار است به هزینه ی سعودی و امارات متحد عربی ، راه برای انتقال جنگجویان شکست خورده ی داعش در سوریه و عراق به افغانستان ، صاف تر شده و حلقه ی امنیتی گردا گرد ایران تنگتر گردد .
طبعاً این تحرکات جنگ افروزانه ، خطر جنگ میان کشور های منطقه ی ما – بخصوص میان ایران و سعودی – را بیشتر از پیش تشدید نموده و کشور ما را بیشتر در گرداب خشم و خشونت غرق خواهد نمود . فروغی
