پیچیده گی مبارزه با تروریزم داوری در مورد دوست و دشمن را به چالش برده است
نویسنده : مهرالدین مشید
تروریستان این بار خانوادۀ مطبوعات کشور را در سوگ عزیزان شان بنشاند
در این روز ها تروریستان به دستور باداران شان حمله های وحشتناک و ضد انسانی و حتا فراتر از جنایت بشری را در تمامی شهر ها و بویژه در شهر کابل انجام میدهند و در هر حمله دهها انسان بگناۀ این سرزمین را به کام مرگ می سپارند. تروریستان چان در کشتار مردم مظلوم افغانستان جسارت دارند که نه از خدا می ترسند و نه از مردم و حتا از داشتن وجدان هم بی بهره اند. این داراکولاهای تاریخ که حتا از آتیلاها و چنگیز ها هم در خون ریزی و خون آشامی پیشی گرفته اند. چنان دیوانه وار عمل می کنند که حتا لحظه یی هم در هنگام حملۀ انتحاری در مورد هدف خود نمی اندیشند که با جنایت ضد بشری خود جان های چه کسانی را می گیرند. برای این عاملان استخبارات پاکستان که تلقین های استخباراتی چشم های شان را کور و گوش های شان را کر نموده است و به مفهوم قرآن کریم “ختم الله” شده اند. از همین رو است که آنان تنها تشنۀ کشتن و کشته شدن اند و برای فرونشاندن این عطش ضد انسانی خود از کشتن هیچ انسانی دوری نمی جویند و دلیل اش این است که فقط از کشتن لذت می برند. چنانکه چند روز پیش تروریستان در تبانی با استخبارات پاکستان در شهر کابل فاجعه آفریدند که این بار با فریب دیگر ۲۵ تن را شهید و ۴۹ تن دیگر را زخمی نمایند. در این میان ۹ خبرنګار شهید و ۱۵ خبرنگار جراحت برداشتند که جراحت های شماری نگران کننده خوانده شده بود. تروریستان در این حمله توانستند تا مانند گذشته با استفاده از خلای امنیتی و ضعف نیرو های امنیتی خود را وارد مهم ترین ساحۀ سبز تا نزدیک دروازۀ یکی از ادارههای امنیت برسانند. طوریکه یکی از تروریستان سوار بر موترسایکل خود را در مقابل دراوزۀ این اداره منفجر می سازد و تروریست دومی پس از اضافه تر از نیم ساعت در لباس خبرنگار خود را در ساحه رسانده و بصورت فوری خود را درمیان خبرنگاران منفجر می نماید که در نتیجه شمار زیادی از هموطنان بیگناۀ ما را شهید و زخمی می سازد که بیشتر شهدا و زخمیان از خانوادۀ مطبوعات کشور بود. تروریستان که تشنۀ خون اند و برای رسیدن به اهداف شوم شان عبور از هر خط قرمز را برای خود مجاز می شمارند. چنانکه این بار بیشتر قربانیان خبرنگاران بودند که به مثابۀ افراد خط مقدم در جبهه های سرد و گرم اطلاع رسانی می کنند. ترورریستان این بار نیر در همکاری نزدیک با آی اس آی پاکستان و با استفاده از خلای امنیتی و عبور از خط سبز توانستند، حادثۀ خونینی را در منطقۀ شش درک شهر کابل راه اندازی کردند. این حمله بار دیگر مقام های امنیتی و توانایی های مدریتی شان را به چالش کشاند و تروریستان ضرف شصت خود را برای آنان نشان دادند و ناتوانایی های مدیریتی آنان را به نمایش گذاشتند. چیزی که برای شهروندان کشور شگفت انگیز است، عبور تروریستان از پاسگاههای پولیس و مقابل چشمان کارمندان امنیت، آنهم دریکی از منطقه های خیلی حساس شهر است که این ورود نه تنها در ساحۀ سبز؛ بلکه در منطقۀ خیلی مهم صورت گرفت که برای هر کسی پرسش برانگیز است. تروریستان با این حمله برنامۀ ساحۀ سبز حکومت برای پیشگیری از نفوذ تروریستان را سخت به چالش کشیدند. این حملۀ تروریستان و حمله های پیشین آنان با عبور از ساحۀ سبز نه تنها ناکارایی های نیرو های امنیتی وکشفی را به نمایش گذاشت؛ بلکه نشان داد که طرح برنامۀ سبز شهری یک برنامۀ نابکار و غیر مفید است که بیشتر سبب اذیت و آزار مردم شده است؛ زیرا این طرح موانعی زیادی را برای شهروندان کابل ایجاد کرده است خشم مردم را برضد حکومت برانگیخته است. شهروندان کابل طراحان برنامۀ سبز را به باد انتقاد گرفته و آن را خاک افگندن به چشمان رهبران حکومت از سوی طراحان این برنامه می خوانند و می گویند، این برنامه را آنانی ساخته اند که حتا رنج پنج دقیقه پیاده رفتن را هم نمی برند و سوار بر موتر های شیشه سیاه حتا در پیاده رو ها پیش چشمان مردم مظلوم و در خاک و خون تپیدۀ افغانستان رژه می روند. از این رو شهروندان کابل با این گفته که مخالفان در حمله های انتحاری از موتر های خورد استفاده می کنند که اجازۀ عبور به ساحۀ سبز را دارند با انتقاد شدید از طراحان برنامۀ سبز خواهان تجدید نظر روی برنامۀ یاد شده اند و از رهبران حکومت می خواهند تا هرچه زود روی این برنامه تجدید نظر کنند. آنان می گویند که طراحان برنامۀ سبز خواسته اند تا با طرح این برنامه ناکارایی و ناتوانایی های ساختاری و مدیریتی شان را زیر چتر ساحۀ سبز پنهان نگهدارند.
این که تروریستان تلاش می کنند تا از هر مانع عبور کرده و خود را به محل های مهم برسانند و با اجرای حمله های انتحاری و انفجاری خوف و وحشت را در میان مردم ایجاد کنند و بدین وسیله با فلج کردن زنده گی عادی در شهر حکومت را زیر فشار قرار بدهند. از سویی هم این که تروریستان در سال روان افزایش داده اند، دلایل زیادی دارد. تروریستان از یک طرف می خواهند، طوری نشان بدهند که هنوز انرژی و امکانات برای جنگ دارند و از سویی هم تحت فشار شدید پاکستان قرار دارند تا با تحت فشار دادن حکومت افغانستان، فرصت های بیشتر امتیاز گیری را از امریکا فراهم کنند. از همین رو است که تروریستان در سال روان به حمله های تروریستی شان در کشور افزوده اند و بدون تردید، دلیل افزایش این حمله ها افزایش فشار های سیاسی بر پاکستان از سوی امریکا است و آی اس آی می خواهد با راه اندازی این جنگ نیابتی انتقام خود را از امریکا بگیرد؛ زیرا که بیش از بیست گروۀ تروریستی فعال در افغانستان که خود را زیر نام طالب و داعش در آستین آی اس آی پنهان کرده اند در واقع همان گروههای تروریستی مانند؛ لشکرجنگوی، لشکرطیبه، جیش محمد، سپاۀ صحابه و … می باشند که حیثیت بازوی ملیشه یی ارتش پاکستان را دارند که در این کشور پناه گاه های امن دارند و از پشتیبانی کامل آی اس آی برخوردار می باشند. نظامیان پاکستان از این نیرو های تروریستی استفادۀ ابزاری کرده و جنگ های نامتعارف را بوسیلۀ آنان در افغانستان و هند به پیش می برد. به دلیل مسدود بودن و نفوذ ناپذیر بودن مرز های هند با پاکستان در کشمیر، نظامیان پاکستان کمتر قادر اند در آنسوی سرحدات هند در کشمیر تحت ادارۀ هند نفوذ کنند و اما در افغانستان به دلیل باز بودن مرز، پاکستان توانایی کافی و لازم برای صدور تروریستان در افغانستان را دارد. از همین رو است که افغانستان با داشتن ۲۶۰۰ کیلومتر مرز مشترک با پاکستان خیلی ها آسیب پذیر از لحاظ ورد تروریستانی می باشد که از پاکستان به افغانستان صادر می شوند.
این حمله ها در حالی افزایش یافته اند که چند روز پیش نیکولسن فرمانده نیرو های امریکایی سال روان را سال حمله های انتحاری در افغانستان خواند و گفت که تروریستان در سال ۱۳۹۷ بیشترین حمله های انتحاری را در این کشور انجام خواهند داد. این که آقای نیکولسن چگونه به این برنامۀ طالبان دست یافته و یا این که اظهارات او طالبان را برای این گونه حمله ها تحریک و ترغیب کرده است. این ها پرسش هایی اند که شاید به ساده گی نتوان به آنها پاسخ گفت واما این را می توان گفت که جنگ افغانستان نه تنها که یک جنگ خطرناک منطقه یی است؛ بلکه ابعاد بین المللی آن خطرناک تر و پیچیده تر و چندین لایه بوده که منافع ملی افغانستان به کلی در گرو منافع ملی کشور های منطقه و جهان رفته است و حتا داوری در مورد دوستان و دشمنان افغانستان را به چالش برده است. ما اکنون در جایگاهی قرار داریم که نمی توانیم بگوییم که کی ها زیر نام مبارزه با تروریزم صادقانه در کنار مردم افغانستان ایستاده اند. یاهو
