تمام تهدیدهای غیرقانونی و جنایتکارانه علیه کوبا را متوقف کنید!
شورای صلح ایالات متحده، ۲۰ مه ۲۰۲۶
شورای صلح ایالات متحده دولت ترامپ را، به دلیل تهدیدهای مکرر به تهاجم نظامی به کوبا، بمباران و نابودی مدارس و بیمارستان‌ها ــــ همان‌گونه که ایالات متحده در صربستان، عراق، لیبی، ایران، و بسیاری دیگر از کشورهایی که حاکمیت خود را حفظ کرده و در برابر دیکته‌های امپریالیستی آمریکا مقاومت کرده‌اند انجام داده است ــــ و سرنگونی دولت سوسیالیستی کوبا، که آخرین نمونهٔ آن فرمان اجرایی ریاست‌جمهوری امضا شده در ۱ مه ۲۰۲۶ و تهدید آشکار ترامپ برای «تصرف» کوبا بوده است، به‌شدت محکوم می‌کند.
شورای صلح ایالات متحده تهدیدهای دولت ترامپ برای ربودن و طرح اتهامات ساختگی علیه یکی از قهرمانان انقلابی کوبا، رائول کاسترو، را به شیوه‌ای مشابه با ربایش و زندانی کردن رهبران ونزوئلا، نیکلاس مادورو و سیلیا فلورس، محکوم می‌کند.
ما امپریالیست‌های آمریکا را به دلیل رساندن واردات نفت کوبا به صفر و از بین بردن توانایی این کشور برای انجام تجارت با هر نهاد عمومی یا خصوصی در سراسر جهان محکوم می‌کنیم. ما اقدامات رسانه‌های شرکتی را در کم‌اهمیت جلوه دادن پیامدهای ویرانگر جنگ اقتصادی امپریالیستی، که با هدف به «فریاد آوردن» اقتصاد کوبا طراحی شده است، محکوم می‌کنیم؛ جنگی که هدف آن ایجاد یک ضدانقلاب و در عین حال مقصر جلوه دادن دولت کوبا برای فروپاشی شبکهٔ برق، کمبود غذا، کاهش گردشگری، و دشواری‌های مردم کوبا است.
دشواری‌های اقتصاد کوبا ارتباط نزدیکی با تأثیر محاصرهٔ اقتصادی دارد. مرگ‌ومیر نوزادان در کوبا، که برای دهه‌ها پایین‌تر از ایالات متحده بود، از زمانی که ترامپ، و رئیس‌جمهور پیشین بایدن، تحریم‌های شدید اقتصادی علیه کوبا اعمال کردند، دو برابر شده است. طبق مرکز پژوهش اقتصادی و سیاست‌گذاری، این نرخ از ۴٫۹ به ۹٫۹ در هر ۱۰۰۰ تولد زنده افزایش یافته است. با این حال، حتی با وجود این افزایش، مرگ‌ومیر نوزادان در کوبا همچنان پایین‌تر از آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در ایالات متحده است، که گواهی بر نظام بهداشت سوسیالیستی‌ای است که اولویت را به آسیب‌پذیرترین افراد می‌دهد.
چه چیز در ایالات متحده تا این اندازه شکننده است که اجازه دادن به کوبا برای واردات بخیه‌های پزشکی، سرنگ و محلول سالین، تهدیدی علیه امنیت ملی محسوب می‌شود؟ چه چیزی برای آمریکا آن‌قدر تهدیدآمیز است که باید کوبا را از نفت محروم کند، و بدین ترتیب برق بیمارستان‌ها ــــ از جمله دستگاه‌های انکوباتور نوزادان ــــ را قطع کند و داروهای شیمی‌درمانی کودکان مبتلا به سرطان را مسدود نماید؟ اربابان واشنگتن و وال‌استریت از حذف بنزین برای آمبولانس‌ها جهت انتقال بیماران و گازوئیل برای کامیون‌هایی که غذا را در سراسر جزیره حمل می‌کنند، چه لذت منحرفانه‌ای می‌برند؟ چگونه جلوگیری از لذت بردن گردشگران از سواحل کوبا و صحنهٔ مشهور موسیقی آن، کسی را، به جز چند روان‌پریش کوبا ستیز، امن‌تر می‌کند؟
کوبای انقلابی در سال ۱۹۵۹ مافیا و دیگر شرکت‌های استثماری را بیرون راند. اکنون دونالد ترامپ می‌خواهد سلطهٔ آن‌ها را دوباره بر این جزیره برقرار کند و آن را به وضعیت مستعمراتی بازگرداند. او می‌خواهد مارکو روبیو، که هرگز در کوبا زندگی نکرده است، را به‌عنوان رئیس‌جمهور آن کشور منصوب کند. اگر مردم آمریکا حاضر نیستند در اینجا در برابر یک پادشاه سر فرود آورند، چرا باید بپذیریم که چنین فردی را بر کوبا تحمیل کنیم؟
چرا کوبایی‌ها باید برای اداره کردن کشورشان به ایالات متحده ــــ جایی که بی‌خانمانی فقط به‌اندازهٔ از دست رفتن یک حقوق ماهانه فاصله دارد ــــ نگاه کنند، دسترسی‌شان به آموزش، بهداشت، غذا، و امنیت مسکن را محدود سازند، و آن را الگو بدانند؟ چرا مردم کوبا باید بخواهند شکست اقتصاد آمریکا را در تأمین نیازهای شهروندانش تقلید کنند؟
طبقهٔ حاکمهٔ آمریکا نقض حاکمیت کوبا را به‌عنوان امری عادی و روزمره تلقی می‌کند، همان‌گونه که پایبندی به توافق‌ها و معاهدات رسمی بین‌المللی خود، مانند حقوق بین‌الملل و منشور سازمان ملل، را برای خود اختیاری و فقط برای دیگر طرف‌ها الزام‌آور می‌داند.
از زمان انقلاب کوبا در سال ۱۹۵۹، ایالات متحده یک جنایت پس از دیگری را بر مردم کوبا تحمیل کرده است. فهرست تهاجمات، تلاش‌های ترور، بمباران‌ها، جنگ شیمیایی، و دروغ‌های جنون‌آمیز، طولانی و ننگین است. با این حال، مردم کوبا مقاومت کرده‌اند. آن‌ها از میهن خود دفاع کرده‌اند. آن‌ها با خلاقیت با جنگ اقتصادی‌ای که این غول شمالی علیه‌شان به راه انداخته، مقابله کرده‌اند. مردم کوبا، با هزینه‌ای سنگین برای معیشت خود، موفق شده‌اند تحسین جهانی برای کوبا ایجاد کنند؛ حتی در حالی که زورگویی آمریکا، اقدامات گانگستری، و حمایت از نسل‌کشی، کشور ما آمریکا را به یک دولت منفور در جهان تبدیل کرده است.
آنچه طبقهٔ سرمایه‌دار نمی‌تواند تحمل کند این است که کوبا—کشوری که به‌زور فقیر نگه داشته شده و منابع طبیعی اندکی دارد، اما از توانمندی مردم خود و همبستگی دوستانی که در سراسر جهان یافته برخوردار است—توانسته نیازهای انسانی را تأمین کند، در حالی که ثروتمندترین کشور در تاریخ جهان در این زمینه به‌شکلی فاجعه‌بار ناکام مانده است.
کوبا بی‌سوادی را ریشه‌کن کرد، کاری که ایالات متحده در انجام آن ناکام مانده است. کوبا نظام بهداشت ویژهٔ ثروتمندان پیش از انقلاب را به نظامی بدل کرد که با بیشتر کشورهای دیگر برابری می‌کند، یا از آن‌ها فراتر می‌رود. کوبا بی‌خانمانی را از میان برداشت، مشکلی که امروز ایالات متحده را گرفتار کرده است. کوبا در مقابله با بلای نژادپرستی ساختاری موفق بوده است، مشکلی که امروز این کشور را گرفتار و فاسد کرده است.
کوبا با ارائهٔ آموزش پزشکی رایگان، حتی به دانشجویانی از ایالات متحده، پزشکانی تربیت کرده است که به برخی از ستمدیده‌ترین مردم جهان، از جمله فلسطینیان تحت محاصره، خدمت می‌کنند؛ و همچنین از طریق تیپ «هنری ریو»، پزشکان و کارکنان بهداشتی خود را هرجا که بیشترین نیاز وجود دارد اعزام می‌کند.
شورای صلح ایالات متحده، همراه با دیگر سازمان‌های صلح، اتحادیه‌ها، گروه‌های مذهبی، و گروه‌های عدالت اجتماعی، خواستار موارد زیر است:
• پایان فوری محاصرهٔ اقتصادی و مالی بیش از شش دهه‌ای، از جمله آخرین محاصرهٔ سوخت در تمام اشکال آن؛
• پایان فوری تهدیدهای تهاجم به کوبا همراه با تضمین علیه چنین تهاجم‌هایی؛
• پایان فوری تهدیدها برای ربودن رهبران کوبا؛
• توقف تبلیغات دروغینی که موفقیت‌های کوبا را انکار کرده و دولت کوبا را برای آثار محاصرهٔ غیرقانونی مقصر جلوه می‌دهد؛
• عادی‌سازی روابط میان آمریکا و کوبا به‌عنوان همسایگان نزدیک؛
• برقراری همکاری در پزشکی، محیط زیست، ورزش، فرهنگ، و دیگر حوزه‌های دارای منافع متقابل؛
• خروج فوری ایالات متحده از خلیج گوانتانامو؛
• احترام کامل به حق مردم کوبا برای تعیین سرنوشت و حاکمیت خویش.
ـــــــــــــــــــــ
همچنین ببینید: «بیانیهٔ شورای صلح ایالات متحده دربارهٔ کوبا»، ۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۶:
