امید و پایداری
رسول پویان
صلح امریکا و پاکسـتان بسـی ننگین بُوَد
سلطۀ طالب به میهن فاسـد و چرکین بُوَد
دید پاکستان بسوی آب و ثروتهای ماست
ایـدۀ تـسـخـیـر کـشـور نقـشۀ دیـریـن بود
آسیاب جنگ می گردد به خون مردوزن
جور پاکستان وطالب صخرۀ سنگین بود
دوزخ جنگ تروریستان شده خاک وطن
قـتـل عام خلق مظلوم زیـر نـام دیـن بود
نفـرت افـراط و اسـتبداد طالب با هـم اند
عشق و مهر وهمدلی درزیرپای کین بود
ارگ وطالب بهرقدرت خلق مارامیکشند
فـتـنۀ چـرکـیـن پاکستان چـون بنزین بود
فرق بین طالـب حکّام کابـل نیست نیست
مـردم مـا بر همه ایـن ظالمان بـدبین بود
دسـت صلح و دوستی پاکیزگی می آورد
دست پاکـستان بخون خلق ما رنگین بود
بیشتر ازچل سال این اهریمنان آدم کُشند
مهـر یـزدان پـاسـبـان مـردم مسـکین بود
دردل ما نورفرهنگ وتمدن روشن است
عشـق و نیـکی و مـدارا و کـرم آیین بود
گر زدرد و داغ ما همسایگان غافل شوند
در دل آیـیـنــۀ تـاریــخ شـــرم آگـیـن بود
ما امید صلح ودوستی داریم ازهمسایگان
بهـر آرامی دل زخمین مـا خـوشـبین بود
نه فقط در سوگ مردم خاکیان دارند عزا
دل پریشان مهروماه وزهره وپروین بود
ای دل گیتی دمی فـریاد مـا را گـوش کن
قـلـب میهــن لابـه لای دنـدۀ مـاشـیـن بود
صلح واستقلال وآزدای انیس مردم است
گـر امـیــد و پـایـداری کــوه آهـنـیـن بود
9/1/2021
