مخاطب خاص نیست!
این سخن، با آنانیست که روزی از شیر و قیماق حزب خوردند و امروز نمکدان میشکنند! شما که پس از خواندن اساسنامه و برنامه عمل حزب، با اراده و آگاهی عضویت گرفتید؛ دوران پرورشی و آزمایشی را سپری کردید و بعد، در صف اعضای اصلی قرار گرفتید. روزی با شور و ایمان، برای رهایی خلق زحمتکش از یوغ ستم و استعمار جنگیدید — بیدرنگ، بیهراس، بیتفاوت به قوم و مذهب، تنها به نام انسان و انسانیت تا زمانی که در اوج قدرت بودید، همهچیز را زیبا، آرمانی و مقدس میدیدید. اما همین که حزب و حاکمیت فروریخت، از عرش به فرش آمدید، و ناگاه دیگر شدید! گذشته را انکار کردید، رفقا را دشمن خواندید، افتخاراتشان را تمسخر کردید. نقد نکردید، بلکه نفی کردید! گفتید «من آن آدم دیروز نیستم» — درست گفتید! چون اگر وفا نداشتی، هرگز رفیق هم نبودی. افسوس بر ما که شما را زمانی رفیق خود میپنداشتیم. امروز میگوییم: رفیق ما نبودهاید و نیستید. شما تنها نیستید، و متأسفانه این توها بسیارند. شما باید نفرین شوید برای شکستن نان و نمکِ رفاقت و وفاداری! بلی، آن حزب دیروز دیگر به هیأت پیشین وجود ندارد؛ اما شأن و حرمتش باقیست. اگر نمیخواهی ستایشش کنی، دستکم تحقیرش مکن. کمی درنگ کن ای «رفیق دیروز» — شاید هنوز اندکی شرم در خلوت وجدانت مانده باشد.
چهاردهی وال 27-01-26 هالند
