پاسخی به پرسشی که چرا؟ گفته بودم، خامنه‌یی قصد حمله…

محمدعثمان نجیب نماینده‌ی مبان بخش نخست در هفته‌ی گذشته‌ یک هم‌وطن ما یا…

از کابل تا تهران؛ مهار افراطیت یا مهندسی قدرت و…

نویسنده: مهرالدین مشید زورگویی یا ژئوپلیتیک ضربه؛ بازی با آتش تحولات امنیتی…

ویکتور هوګو

هغه د فرانسې نامتو شاعر، ناول، رومان او ډرامه لیکونکی…

یک عکس وهزار خاطره

راديو تلويزيون و افغانفلم سابق افغانستان تنى چند از ژورناليستان اولين…

مارهای آستین؛ بازگشت هیولاهای جنگ نیابتی به دامان پاکستان

نویسنده: مهرالدین مشید از عمق استراتیژی تا عمق بحران؛ چرخش شمشیر…

ظلم ظالم

رسول پویان جهان به لاف وپـوف ظلم برنمی گردد اســـیـر ظالـــم و…

روز جهانی زن در میانۀ بحران و عقبگرد تاریخی

اعلامیۀ سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان به پیشواز هشتم مارچ، روز…

نه به جنگ، نه به استبداد؛ راه ما رهایی اجتماعی…

اعلامیه سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان در مورد جنگ امریکا-اسرائیل با…

زردشت نیچه؛ پیشگویی تراژدی ایرانی؟

Friedrich Nietzsche (1844-1900) آرام بختیاری تراژدی ایران، یا شیعه ایرانی، از زبان…

جنگ با ایران؛ معادله برنده و بازنده در ترازوی ژئوپلیتیک

نویسنده: مهرالدین مشید تهران خشمگین در نبرد برای بقا این نوشته با…

کوتاه خاطره هایی از مسکو

(کمیته سرتاسری سازمان دموکراتیک جوانان افغانستان، فستیوال جهانی جوانان و…

اعلامیه در محکومیت جنگ ارتجاعی میان پاکستان و افغانستان

سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان جنگ و صف‌آرایی نظامی میان قدرت…

بوی ریا 

برسد کاش به تو یار چو پیغام کنم  وصفی از لعل…

               کاروان وحدت 

بر خیز تا هم آ ییم ، با  کاروان وحدت  جا…

دوست دارم این وطن را !

امروز زمان آن فرارسیده است که مردم افغانستان یک‌صدا بگویند…

زبرځواکونه څنګه په نورو هېوادونو خپل نفوذ ساتي؟

ليکنه: حميدالله بسيا په ساده ډول زبرځواک  يا سوپر پاور  Superpower…

افغانستان در مدار واگرایی؛ تراژیدی‌های اجتماعی، سیاسی و رسانه‌ای

نویسنده: مهرالدین مشید با ادعا های فراتر از « پنج چاریک»…

آیا طالبان دروغ می گویند یا وزارت خارجه ی روسیه؟ …

  نوشته ی : اسماعیل فروغی       بتاریخ بیست و سوم…

د سعوديانو او تر دوی بر لاسونه هم بيا د…

عبدالصمد ازهر                 …

چهل و یکمین سالگرد وفات مولانا داکتر استاد محمد سعید…

روز پنجشنبه مورخ « هفت حوت سال ۱۴۰۴ هجری شمسی…

«
»

دستاورد های 19 ساله امریکا به سرزمین بی صاحب ما

امریکایی ها به بهانه ی مبارزه با تروریزم،مبارزه با مواد مخدر و تامین حقوق بشر به افغانستان حضوریافتند.اما با حضور شان نه تنها جنگ به پایان نرسید،بلکه تداوم بیشتری یافت.
با آمدن امریکایی ها جنایت،وحشت،ویرانی،تجاوز و دزدی بیشتر شد.کشت مواد مخدر نه اینکه کم و کمرنگ نشد.بلکه سراسری شد و هزاران انسان از 7 ساله گرفته تا 70 ساله ها در تولید،فروش و انتقال این مرگ تدریجی شامل کارشدند حتا هزاران شان به مواد مخدر مبتلا شدند.                    
جنگ ها از روستا ها به شهرک ها و ازآنجا به شهرستان ها،حتا مراکز برخی استان های کشور گسترش یافت.هزاران هزار انسان بی گناه شکار این جنگ هاشد. از کودکی در بطن مادر گرفته،تا عروسی بالای سفره نکاح ،پسرک خریطه فروش،مادر حامله و هزاران دیگربه خاک و خون افتادند.هزاران مادر و پدر داغدار،کودکان یتیم و زنان بیوه شدند.                                             

پرچم های سرخ کشته شدگان درمجاورت شمال آواز های پر درد و پر از اندوه روایت می کنند. بوی خاک، بوی سوخته بدن انسان،بوی سوخته مکاتب ، بوی دود و باروت بوی خون به مشام می رسد، آواز تلخ گریه ی پر از سوز مادری ، خواهری ، پسری ، برادری و دختری در گوش ها نوحه برپا می کند.                                                                                                    

بیکاری،گرسنه گی ،بی قانونی و نا امنی دراین سال ها بی داد می کرد.مردم به خاطر زنده ماندن؛ فرزندان خرد سال خود را به فروش می رسانند.از بیکاری و فساد گسترده دامنه فحشا کشور گیر شد.حتا پایه های ارگ را لرزاند.مردم در حاشیه رانده شدند و حق تعیین سرنوشت شان را از دست دادند.روسای جمهور توسط خارجی ها انتخاب و به کشورفرستاده می شدند.این غلامان امریکایی هر چه که دل تنگ شان خواست با زور سر نیزه نشان دادن و هزینه های بی حساب، بالای مردم تحمیل کردند و با قتل های زنجیروی انسان های زیادی را به کام مرگ فرستادند.جنگ های نیابتی را در سرزمین داغدیده ما گرم و داغ تر و بی اتفاقی و تعصب را درمیان اقوام شعله ور تر نمودند.                                                                                      

توسط اجیران شان هزاران مکتب را سوزاندند و به جای آن هزاران مدرسه آدم کشی را تحت نام دین اسلام بنا نهادند. تا کودکان و نو جوانان را در این مدارس جذب و ترورست ببارآرند و افغانستان را، تا سال های سال در روی کره زمین، یک نقطه پر تشنج با لشکرسیاه جهالت اداره کنند. در صورت ضرورت از این نیروی ارزان طالب جنایتکار در برابر کشور های منطقه استفاده نمایند.

این بود فشرده ی از بدبختی هایی که امریکایی ها برای ما میراث گذاشتند.میراث که هر زره آن سال های سال دامان ما را خواهد سوزاند و ملک ما را به تباهی خواهد کشاند.
نابود باد فردی که به وطن و وطندارش خیانت می کند!

شیرین نظیری