وقتی عقل به راز و نیاز رسید

Wahidullah Noorzai — Former Senior ANP/ANCOP Officer | Field Strategist…

شورا در اسلام!

مقدمه  شورا ومشاوره واژه عربی است به معنی ابراز رای ،…

آئوزوف نویسنده‌ی شوروی و قزاقستان

برگردان. رحیم کاکایی نویسنده . روسلان سمیاشکین  ،فرزانه‌ای از شرق و…

۲۰۲۱؛ افغانستان چگونه به نقطه عطف شکست غرب تبدیل شد؟

سقوط یک نظام، پایان یک جنگ یا آغاز یک نظم…

 از بیست سال جمهوریت قلابی تا پنج سال امارت استبدادی…

 نویسنده: مهرالدین مشید مردم افغانستان پس از سرنگونی دور نخست حاکمیت…

 اقلیت های کامران، طردشدگان گناهکار؛ و دفاع میشل فوکو.

Michel Foucault (1926- 1984 ) آرام بختیاری فلسفه فوکو؛ ضرورت انحلال زندان…

افغانستان؛ قلب آسیا — سرزمینی که دردش از مرزهایش عبور…

Wahidullah Noorzai — Former Senior ANP/ANCOP Officer | Strategic &…

د فکر خونه یا (Think Tank) څه ته وایي؟

نور محمد غفوری د سیاسي، ټولنیزو، علمي او اقتصادي ډلو او…

افغانستان؛ سرزمینی میان جغرافیا و تاریخ

چرا راه‌ها همیشه سرنوشت ما را تعیین کرده‌اند؟ گاهی برای فهم…

از اصلاحات تا شورش؛ چه بر سر انقلاب ثور افغانستان…

https://www.youtube.com/watch?v=l0ow4OzGHJQ https://www.youtube.com/watch?v=Hyq-bga7Suc https://www.youtube.com/watch?v=tOXvTwiDiOM https://www.youtube.com/watch?v=H1Qje9nj1e0 https://www.youtube.com/watch?v=oaAMDDVRm44 دوم سپتامبر ۲۰۲۶، پنجمین جلسه از سلسله گفت‌وگوهای ما با…

وقتی دین و فلسفه به ایدئولوژی بدل می‌شوند

 نویسنده: مهرالدین مشید ایدئولوژیک شدن دین و فلسفه؛ آغاز فاجعه دین و…

انتقاد،اعتراض، پاڅون او بغاوت

عبدالصمد ازهر                 …

دل « قلب » چیست؟ 

برهان الدین « سعیدی » دل نباشد غیر آن  دریای نور…

افغانستان؛ کشوری که توسعه در آن چند بار متوقف شد

نگاهی تاریخی و فرهنگی به «آغازهای ناتمام»، از دولت‌سازی تا…

نــذر

سعید، ماشینش را جلوی در ورودی امامزاده پارک کرد. پیاده…

انشاء

خانم "میر"، معلم کلاس سوم "شهید شمسه"، رو به دانش‌آموزان…

اسراف

"رها" دست مادرش را سفت گرفته بود، که در شلوغی…

از افغانستان تا هرمز؛ وقتی بحران‌های منطقه به یک زنجیره…

وحیدالله نورزی Wahidullah Noorzai Former Senior ANP/ANCOP Officer | Field Strategist |…

عدالت در اسلام !

شیخ الاسلام امام ابن تیمیه می گوید . ان الله…

 افغانستان در بن‌بست پیچیده؛ روزنه‌های امید برای گشایش

 نویسنده: مهرالدین مشید قومی‌سازی جنگ؛ ترفند طالبان برای بقای انحصار قدرت  این…

«
»

یک سال پس ازسقوط

           نوشته ی : اسماعیل فروغی

    افغانستان دریکسال اخیر دربدترین وضعیت وتاریکترین دوران تاریخ اش قرارداشته است .

   طالبان که به کمک مستقیم امریکاییان به قدرت دست یافته اند ، طی یکسال اخیر، با زوربرگرده های مردم حکومت کرده ، می خواهند نظام تک جنسیتی ، تک قومی و تک مذهبی خاص خود را برتمام جامعه ومردم تحمیل نمایند . آنان هرگزبه دیگران اهمیت قایل نیستند – نه به فرهنگ و مذهب دیگران و نه به شخصیت ، فکرواندیشه ی دیگران . طالبان با اندیشه های تاریک بدوی – قبیلوی زیرتاثیرشدیدترین افکارافراطی مذهبی شان ، افغانستان را میراث شخصی خود و قبیله های خود پنداشته ، می خواهند سایر اقوام افغانستان را حتا به کوچ اجباری ازخانه های پدری شان وادارنمایند.

    طالبان ، تعمیل کننده گان راستین همان نظریات سخیف و شرم آوری استند که قبلاً باربارتوسط افرادی چون اسماعیل یون، طاقت و اصولی ، به خورد رسانه ها داده شده ، فریادکنان می گفتند : « این جا – افغانستان است ؛ تاجیکان باید به تاجیکستان بروند ، اوزبیکان به اوزبیکستان و هزاره ها به گورستان …»

      اگرامروزطاقت ها ، اصولی ها ، یون ها ، فاروق وردک ها و برخی دیگر که این فریادهای شرم آور و بی بنیاد را همواره زمزمه می کردند ، دوباره به مستی آمده، یکی پی دیگربه پابوس رهبران طالبان به کابل و قندهار می شتابند ، درست به دلیل آن است که آنان گروه تروریستی طالبان را بهترین وقهارترین نیروی تعمیل کننده ی آرزوهای ناپاک شان می دانند .
    طالبان همه را برای خود می خواهند . طالبان به دستور ومشوره ی پاکستان نه بیرق ملی مي خواهند ، نه سرودملی و نه حتا اتن ملی . آنان دشمنان روشنایی ، دشمنان هنرو علم وفرهنگ، دشمنان زن ودشمنان تمام ارزش‌های پرافتخارملی ومدنی افغانستان استند.

       درست به دلیل موضعگیری های سخت گیرانه و افراطی طالبان نسبت به زنان ، هنرمندان ، فرهنگیان وسایراقوام  ومذاهب ساکن افغانستان است که ، مسأله ی تعامل با طالبان، درعرصه ی داخلی وبین المللی به بن بست رسیده است . درعرصه ی داخلی ، طالبان نتوانستند اعتماد هیچیک ازاقوام وگروه‌ها را بدست بیاورند. حتا گروه محدودی از شیعیان برهبری آقای مهدوی که میخواست بیعت کل شیعیان را به طالبان تنظیم و ترتیب کند هم حالا ازنظام تک قومی و تک جنسیتی طالبان فاصله گرفته اند .

   درعرصه ی بین المللی هم ، نه چین ، نه روسیه و نه ایران که به دلیل خارج شدن امریکا ازمنطقه و ناکام کردن نقشه های بعدی امریکا ـ چون انتقال جنگ به شمال افغانستان ، باطالبان روابط حفظ کرده اند ؛ تا هنوزهیچکدام نیت به رسمیت شناختن طالبان را ندارند . اتحادیه اروپا هم که با تدویرجلسه ی اسلو میخواست وارد معامله با طالبان شوند ، خجالت می کشند تا با چونین گروه ضد انسانیت ، ضدزن و ضد مدنیت وارد معامله شوند ….

  بصورت کل ، یکسال امارت طالبان ، هیچ ثمره ای بجز ترویج نفاق و خشونت بیشتر، فقرو نابسامانی بیشتر نداشته وافغانستان را دربدترین وآشفته ترین وضعیت سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی درطول تاریخ موجودیت اش ، قرار داده است .