نگاهی به ملیت شریف پشه یی

 بگو اهی تاریخ و اتفاق نظر مورخین شهیر کشور ،…

جسم بیمار

باد پائیزی ، بهارم را شکستمستی و شور و خمارم…

چرا حکومت های افغانستان از برخورد واقعی سیاسی با پاکستان…

نویسنده: مهرالدین مشید چگونه می توان پاکستان را از مداخله در…

«حافظه تاریخی» گمشده به آدمی باز گردانیده میشود! 

محمد عالم افتخار                        (مقدماتی بر تئوری های پساکرونایی ـ 5) پیشاپیش پارچه…

پیامدهای اجتماعی وسیاسی ویروس کرونا درجهان

                                                                                                                                                 نویسنده : -  محمد عوض نبی زاده بیماری ویروس کرونا سایه…

حاصل موعظهّ خواجه عبدالله «انصاری »

مولانا داکتر محمد سعید « سعید افغاني » در امر…

طبیب بګو مرض ام چه وچاره ام چیست؟ 

نوشته :الحاج سمیع الدین  سعید افغاني سخن چند در مورد شخصیت…

صفحه ای از کتاب سینوهه پزشک فرعون

جلد دوم -ص 132 نویسنده : میکا والتاری مترجم:  ذبیح اله منصوری  وقتی…

فلسفه کانت،-انتقادی،روشنگر،اخلاقی

kant, immanuel 1724-1804 آرام بختیاری نبوغ فیلسوف بورزوایی، و یک جمله از…

پیدایش وادامه ای افراط گرائی در افغانستان 

میرعنایت الله سادات               …

گزینش نیرو از داخل یا بیرون سازمان

در هر نخستین طرح کسب و کار یک سازمان نو…

امید حکومت مشارکت ملی قربانی تجربه های ناکامی حکومت وحدت…

نویسنده: مهرالدین مشید در این تردیدی نیست که در این جهان…

«نمی‌ خواهم که دیگر یک انسان باشم!» 

محمد عالم افتخار                   (مقدماتی بر تئوری های پسا کرونایی ـ 4) برخ…

عدم همکاری صادقانۀ اسلام آباد باکابل سبب نگرانی واشنگتن…

نویسنده: مهرالدین مشید زمان پیوستن کشور های همسایه به کاروان مصالحه…

عید درقرنطین

 نوشته : نذیرظفر ای یار در قر نطـــــــین عید شما مبارک ای…

رکود اقتصادی بزرگ‌تری در پیش است

نورئیل روبینی/ آمادور نویدی اگرچه هیچ‌گاه زمان خوبی برای یک بیماری مُسری…

عید در پهنه دود و آتش

در ا نتظار عید م ،   اما   نمی …

داستان «جلای وطن»

نویسنده «عبدالله حسین»؛ مترجم «علی ملایجردی» عبدالله حسین (-1931) زمانی که…

عید آزادی وطن

رسول پویان عیدسـت تا که دل بـه دل گفتگو کند یک بوسـه…

عید تنهایی

عید ما عید کرونایی بود  عید فکر و عید سودایی بود در…

«
»

خرابکاران چی میخواهند؟ 

میر عنایت الله سادات                                                                                    5 اپریل 2020 

    مردم رنج کشیدۀ افغانستان بار دیگر، روزهای دشواری را سپری مینمایند. مشکلات ایجاد شده و معضلات سازمان یافته ، استقرار سیستم دولتی، وحدت ملی و حتی تمامیت ارضی وطن شانرا با خطر مواجه ساخته است. زیرا مشکل آفرین های منطقه، گروه های مورد نظر و وابسطه به خودشان را حمایت می نمایند. آنها با استفاده از فضای بمیان آمدۀ موجود، بخاطررسیدن به اهداف تجاوزکارانه شان، کمافی السابق دست به کار اند . این کشورها، تصور مینمایند که با تحقق موافقتنامۀ ایالات متحدۀ امریکا و طالبان، قوتهای ناتو وامریکا، صحنه را ترک نموده و زمینه برای شان مساعد می شود، تا جنگ نیابتی در افغانستان به نفع آنها پایان یابد.

    ازهمین جهت، چنانکه چندی قبل دیدیم، با بالا گرفتن سروصدای مذاکرات در “دوحه”، برخی گروهها و شخصیت های معلوم الحال تلاش ورزیدند تا پروسۀ انتخابات ریاست جمهوری را متوقف ساخته و درعوض، یک “حکومت موُقت” را به خورد مردم و قدرتهای ذی علاقۀ خارجی بدهند. این عمل آنها، سرآغاز تخریب سیستم ریاست جمهوری موجود در افغانستان بود. زمانی که طرح “حکومت موُقت” جامۀ عمل نپوشید، مساعی آنها درین جهت تمرکز یافت تا پروسۀ انتخابات به درازا کشانیده شود.

    مردم همه شاهد اند که چگونه هر روز یک معضل جدید در سر راه کار کمسیون های انتخاباتی ایجاد میگردید. بخصوص وقتی که شمارش ابتدایی آراء به مراحل پایانی نزدیک میشد، گروهای متذکره، دریافتند که کاندیدان شان آراِی کم و یا ناچیز را بدست آورده اند. بناء” در جهت تخریب فیصله های کمسیون انتخابات و کمسیون شکایات، برامده و اعضای این کمسیون ها را به جانبداری متهم کردند. درحالیکه اعضای هردو کمسیون از جانب کدام مقام دولتی تعین نشده بودند، بلکه خود کاندیدان ریاست جمهوری، هریک آنها را در یک فضای تفاهم باهمی، معرفی و فی المجلس انتخاب کردند.

    وقتی که تمام تپ و تلاش های گروه های ناکام بخاطر ابطال نتیجۀ انتخابات ریاست جمهوری پاه در هوا ماند، با تمام پررویی، بار دیگر آنها دست بکار شدند تا یک دولت موازی را در یک گردهمائی مرکب از دارودستۀ خود اعلان نموده، تطبیق  قانون و قانونیت را در جامعه مورد سوال قرار بدهند. دولت موازی آنها در وقتی اعلان شد که رئیس جمهور منتخب، در حضور داشت سران هرسه قوۀ دولت ( اعضای ستره محکمه، رئیس های ولسی جرگه و مشرانوجرگه ، بلند پایگان دولت) رئیس های کمسیون های انتخابات و شکایات، رهبران احزاب، شمار زیادی از شخصیت های اجتماعی و فرهنگی، نمایندۀ سازمان ملل متحد و سفرای مقیم کشور های خارجی در افغانستان ، حلف وفاداری یاد میکرد. بناء” ادعای ناحق آنها، نتوانست که در میان ذهنیت عامه مردم، احراز موقعیت کند. ولی باز هم این مدعیان تاج و تخت از شیوۀ خرابکارانۀ شان علیه نظام جمهوری دست نکشیده و هنوز هم بخاطر امتیازگیری، با پیشه کردن سیاست تنازع البقاء، به هر در و درگاه مراجعه مینمایند. حتی آنها اصرار میدارند که باید درزمرۀ هیاُت مذاکره کننده با طالبان، سران آنها شرکت داشته باشند. مقصد شان، دادن امتیاز به طالبان در میز مذاکره بوده و میکوشند تا به کمک آنها در ترکیب دولت آینده، سهمی بدست آورند. یعنی توجه به ارزش های حقوقی و قضایی جامعه، مطمح نظر آنها نیست.

    چنین کوشش ها سبب شده است، تا طالبان با استفاده از این فضاء و فرصت، حدود خواسته های شان را توسعه داده و تقاضا های خودرا از جانب مقابل، در سطوح بلند ترمطرح نمایند .طبعی است که افزایش خواسته های نا موّجه طالبان، پروسۀ صلح را به کندی مواجه ساخته و شرایط را در جهت نفع برداری این خرابکاران مساعد تر میسازد.

    مردم افغانستان کارنامه های طالبان و اعمال گروههای خرابکار را در مقاطع مختلف، به یاد داشته و فراموش نمی کنند. زیرا بالاثر عملکرد و کردار انها، رنج های فراوان را متحمل شده اند. بناء” بی موجب نخواهد بود، اگر اکنون به کارنامه های ضد مدنی و خرابکارانۀ آنها در مقاطع سرنوشت ساز قبلی، اندکی مکث گردبده و این نکات شاخصی یکبار دیگر یادآوری شود:

    1- همین خرابکاران بودند که پس از بیرون رفت قطعات اتحاد شوروی سابق از افغانستان، به سیاست مصالحۀ دولت ومساعی سازمان ملل متحد، توجه نکرده و درعوض، مانند گذشته به امر ونهی استخبارات پاکستان و ایران سر فرود آوردند. آنها مطابق دستوراین کشورها در داخل افغانستان، مقابل همدیگر سنگر گرفته وبا براه انداختن جنگ های خانمانسوز داخلی، نهاد های دولتی را منحل و مراکز تمدنی را ویران نمودند. درین ارتباط  نواز شریف صدراعظم آنوقت پاکستان، در پاسخ به سوال یکی از اعضای پارلمان کشورش، به این هدف پاکستان چنین اعتراف مینماید:

ما در افغانستان به انجام کاری موفق شدیم که در گذشته انرا مستحیل میدانستیم. ما اردوی نیرومند افغان را منحل کرده و لااقل برای پنجاه سال دیگر گوش خودرا ازین ناحیه ارام ساختیم.

    2 – وقتی که پاکستان با به جان هم انداختن نیروهای خرابکار، به تحقق مرحلۀ نخست اهداف استراتیژیک خود (انحلال دولت واضمحلال قوای مسلح ) در افغانستان نایل آمد، با رویکار آوردن گروه جدیدی بنام “طالبان”، پیشبرد سیاست “عمق استراتیژیک” خودرا در کشورما مطرح کرد. درین مرحله نیز فروپاشاندن مدنیت معاصر و گذشتۀ افغانستان، همچنان در محراق وظایف این گروه جدیدالولاده  قرارداشت. همانطوریکه دردورۀ قبل از طالبان، تمام آثارتاریخی از موزیم های افغانستان دزدی شده و به یغما برده شد، درین دوره نیزاین آثار، تخریب ونابود شدند. به عبارۀ دیگر نتیجۀ کارنامۀ هردو دوره، مشابه هم بوده واز یک منبع رهنمایی میشد.

    3- با بیرون رانده شدن طالبان از قدرت و قرارگرفتن گروه های خرابکار درسایۀ قوای ناتو و ایالات متحدۀ امزیکا، بازهم این گروه ها، ازکارنامۀ گذشتۀ خود انتباه نگرفته و با استفاده از شرایط جدید، به گونۀ دیگری دست به غارت و چپاول دارائی های عامه زدند. این بار، با ایجاد تصدی های دلالی واخذ قرارداد از موسسات خارجی، به بخش اعظم مساعدت های خارجی دست یافته وآنرا دزدیدند. زورمندان و جنگسالاران وابسته به این گروه، اضافه از یک و نیم ملیون جریب زمین های دولتی وشخصی را غصب نمودند. متاُسفانه، بخاطر سهم بزرگ آنها در دولت، هنوزهم این فرصت مساعد نشده است، تا این املاک به مالکان اصلی آن برگردانیده شود. تولید و ترافیک مواد مخدرکه قبل از قدرت گرفتن گروه های خرابکار در سطح نازل قرارداشت، حالا مقام اول را درجهان کسپ کرده است. اکنون مواد مخدر نه تنها درمناطق تحت سلطۀ جنگ سالاران، بلکه در ساحۀ نفوذ طالبان نیز به پیمانۀ وسیع زرع میشود. همینطوردردزدی معادن و قاچاق احجار قیمتی، هردوی این گروه ها، نقش مشابه دارند. لذا می توان حکم کرد که دربین هردو جناح به خاطر اشتراک منافع شان درغارتگری دارائی عامه، یک نوع روابط مافیائی بوجود آمده است. البته باید اضافه کرد که ترویج و تعمیم فساد اداری، منوط به طالبان نبوده و تنها کارنامۀ اختصاصی گروه های خرابکار و افراد وابسته به آنها است. عملکرد های آنها ، سبب شد، تا  در زمرۀ دولت های فاسد جهان، به افغانستان مقام اول داده شده است.

    چگونه می توان به خرابکاری ها پایان داد ؟

    با مرور فشردۀ اعمال خرابکاران، سوال پیدا میشود که چرا آنها همیشه، بخصوص در سه دورۀ فوق الذکر، دست به خرابکاری زده و هیچگاه بخاطر آبادی و بهبود جامعۀ شان، کدام گامی نبرداشته اند؟ اگر آنها اصلاح ناپذیر اند، پس چرا هنوزهم در دستگاه دولت، صاحب مقام و صلاحیت اند؟ آیا دور ساختن یا کوتاه ساختن دست آنها از قدرت، ممکن است؟ اگرامکان دارد، پس چرا تعلل میشود؟ چرا عملکرد افراد وابسته به این گروه دربخشهای زرع و ترافیک مواد مخدر، دزدی معادن، غصب زمین و اتلاف حقوق بشری، جلوگیری نمیشود؟ بالاخره سوال مطرح میشود که چه وقت، خودسری و زورگوئی پایان می یابد، تا زمینه برای تطبیق حاکمیمت قانون وقانونیت فراهم شده و خواست های مطروحه در قوانین افغانستان، جامۀ عمل بپوشد؟ اگر امروز، یک دستۀ انتخاباتی به خواست خود، نتائیج انتخابات را ملغی دانسته و حکومت موازی را اعلان میکند، معنی آن روشن است. این گروه نمیخواهد  که در چوکات قانون و در پرتو یک نظام قانونمند، خواسته های خود را مطرح نماید. بلکه مبتنی بر اغراض شخصی و گروهی خود، ازاصول و موازین قبول شدۀ ملی و بین المللی چشم پوشی مینمایند. حامیان خارجی آنها نیزایشان را درین جهت یاری میرسانند، تا نمای حقوقی افغانستان در خارج ازکشور، همچنان خدشه دار باقی بماند.

    چون این گروه ها، فراتر از قانون عمل مینمایند، نمی توان آنها را بنام “اپوزیسیون” یاد کرد. لذا باید موضع گیری ناحق آنها، محکوم شده ودر برابر شان قانونی رفتار شود. تا داشته های نظام حراست شده و به معامله گری ها پایان داده شود. در غیر آن نظام موجود ازهم میپاشد و یکباردیگر فرصت به حامیان بیرونی این “گروههای خرابکار” داده میشود تا به عمق اهداف استرتیژیک شان در وطن ما نایل آیند .درآنصورت، طوریکه درشروع این مقاله تذکریافت ، با فروپاشی سیستم دولتی، وحدت ملی و تمامیت ارضی کشور ما در معرض خطر قرار میگیرد. لذا باید علاج واقعه قبل از وقوع کرده وعلیه آنها جدیانه با حربۀ قانون برخورد  نمود. مردم خواهان یک نظام حقوقی مردم سالار اند. قوانین مدون شدۀ افغانستان، دربرابر خرابکاری، متون صریح و روشن دارد. بالاخره احکام قانون باید عملی شوند.

پایان