نماد زیبایی، وقار، اصالت و اقتدار هنری
۲۴ جوزای سال ۱۳۵۸ یکی از تلخ‌ترین و تاریک‌ترین روزهای تاریخ معاصر افغانستان، به‌ویژه برای جامعه فرهنگی و هنری کشور بود. در آن روزگار سیاه، شماری از ارزشمندترین فرزندان این سرزمین به کام مرگ کشانده شدند که در میان آنان، نام جاودان احمدظاهر نیز می‌درخشد.
احمدظاهر تنها یک هنرمند بزرگ نبود؛ او نماد زیبایی، وقار، اصالت و اقتدار هنری بود. همان‌گونه که زندگی و هنر او الهام‌بخش نسل‌ها شد، فقدان دردناک و نابهنگامش نیز زخمی عمیق بر دل مردم افغانستان بر جای گذاشت. با گذشت سال‌ها، هنوز باور این جدایی دشوار است و آنچه از او برای ما باقی مانده، صدایی ماندگار و خاطراتی فراموش‌ناشدنی است.
هرچه درباره جایگاه هنری و ویژگی‌های اخلاقی احمدظاهر گفته شده، در برابر شخصیت و هنر او اندک می‌نماید. آنچه او را جاودانه ساخته، تنها هنر والا نیست؛ بلکه پیوند عمیق و صادقانه‌ای است که با مردم خود داشت. همین سرمایه معنوی است که یک هنرمند را محبوب و ماندگار می‌سازد، و احمدظاهر در اوج شایستگی به این مقام دست یافته بود.
در یک سخن، احمدظاهر محبوب بود، محبوب است و محبوب خواهد ماند. او موهبتی الهی برای مردم افغانستان بود و نام و یادش در حافظه تاریخی این سرزمین جاودانه خواهد ماند.
در پایان، از همه کسانی که یاد و خاطره هنرمندان عزیزی چون احمدظاهر را گرامی می‌دارند، سپاسگزاری می‌کنم. پاسداشت این چهره‌های ماندگار، ادای دین به فرهنگ، هنر و هویت ملی ماست و شایسته است هر یک به سهم خود در زنده نگه‌داشتن میراث آنان بکوشیم.
روح احمدظاهر عزیز شاد و یادش جاودان باد.
الطاف حسین سرآهنگ
