انسان کامل
آرزو دارم شـــــود انـســــان وحـشـــی آدمـــی
تــا شــــود آگــاه بـدانــد زنــدگــانی بــا هــمــی
اشـرف مخــلوق عــالـم سـاخـت انـسـان را خــدا
تا بـه دانـش و خــرد فـــرقـش شــــود از بیهـمی
پس به انسان لازم است هم دانش وفضل وکمال
تـا بـه مـخـلـوق خــدا خـدمـت کـنـد چـون آدمـی
گر به جهل مانَد انسان، پس چه داند،اوکی است
فـاقــدِ عــلـم و خـــرد گــردد بـعــیـد از مـردُمـی
حیـف انـسـان گـر نـدانـد اصل خود گردد شریر
خـون هـمنوعـان خـویش ریـزد چنین با بیرحمی
جـوهــر انـسانیـت در عـقـل و عـلـم اسـت و ادب
گــر بــری بـاشـد از ایـن اوصاف نـباشــد آدمـی
آدمـی دارد نـشان از عـلـم و عــدل و عـاطـفـه
او به شـادی مردمان شادست به درد شان غمی
این بود انسان کامل کرده وصفش را (احرار)
گـر چنین آدم شـویـم، گـردد جهان در خـرمـی
با احترام،
خواجه عبداله (احرار)
