رسول پویان سـینـه را تا مجـمـر و تـندور آتش کرده اند این دل سوزیده راققنوس جیغکش کرده اند تا پــری نـازنـیـن افـتــاده در چـنـگال دیـو ساز خـامـوش دل آزرده را غـش کرده اند شادوسرشاروخرامان بود در صحرای ناز آهـوی مستانـه را در دام غم کش کرده اند آتش دل شعله ورمی گردد از بیت و…

هلا ایران  سرای رنج مظلومان مرده است … جمهوری نکبت و بوی لاشه اش… گند و نفس بر…مایۀ خفت شروعش انقلاب مخملی  رنگش… سیاهی رنگ سراسر … فتنه و نیرنگ به پا باید زمان تنگ است بوی گند این جسد  بس مایۀ ننگ است حذر از دفن لاشه…  یک باید روا نیست … زمین و…