امید حکومت مشارکت ملی قربانی تجربه های ناکامی حکومت وحدت…

نویسنده: مهرالدین مشید در این تردیدی نیست که در این جهان…

«نمی‌ خواهم که دیگر یک انسان باشم!» 

محمد عالم افتخار                   (مقدماتی بر تئوری های پسا کرونایی ـ 4) برخ…

عدم همکاری صادقانۀ اسلام آباد باکابل سبب نگرانی واشنگتن…

نویسنده: مهرالدین مشید زمان پیوستن کشور های همسایه به کاروان مصالحه…

عید درقرنطین

 نوشته : نذیرظفر ای یار در قر نطـــــــین عید شما مبارک ای…

رکود اقتصادی بزرگ‌تری در پیش است

نورئیل روبینی/ آمادور نویدی اگرچه هیچ‌گاه زمان خوبی برای یک بیماری مُسری…

عید در پهنه دود و آتش

در ا نتظار عید م ،   اما   نمی …

داستان «جلای وطن»

نویسنده «عبدالله حسین»؛ مترجم «علی ملایجردی» عبدالله حسین (-1931) زمانی که…

عید آزادی وطن

رسول پویان عیدسـت تا که دل بـه دل گفتگو کند یک بوسـه…

عید تنهایی

عید ما عید کرونایی بود  عید فکر و عید سودایی بود در…

شعار های ناهمزمان با مرحله رشد جامعه

بیژن باران  من به ویژه نسبت به هر فرد روسی…

سروده ای طنزی برای رهبران جهادی بنام!

امین الله مفکر مینی 2020-08-05 با این همه جد…

آیا سرمایه‌داری از پیامدهای پاندمی کووید ـ ۱۹ جان به‌در…

نویسنده: بهمن آزاد برگرفته از : شماره ویژهُ «مانیفست صلح» ارگان کمیتهٔ…

سخاوتمندان نابکار

نویسنده: میترا تهامی در سال ۲۰۱۵، به‌دنبال اعلام جرم پزشکان هندی علیه…

واکسن‌ها و بنیاد گیتس

برگرفته از : کانال تلگرام مجله «دانش و مردم» مدافعان جهانی سلامت…

جنگ، تداوم تراژیدی و فاجعه انسانی!

بنابر گفته دوستی، افغانستان تجربه گاه خونین کشور های مختلف…

اقتدار و زعامت ملی و حکومت داری خوب مشتی کوبنده…

نویسنده: مهرالدین مشید صلح خوب است و اما نه با طالبان اقتدار…

من متهم مى سازم! 

میر عبدالواحد سادات من جرم را تعريف و مجرم را معرفى…

فیصله امیر المؤمنین حضرت عمر به نفع یهودی

امین الدین «سعیدی ـ سعید افغانی » مالک از سعید بن…

برای طالبان، پاندمی یک نردبان است

این گروه اسلام‌گرا از بحران ویروس کرونا برای پروپاگندا -…

مثبت اندیشی مدیریتی

 هر چیزی در این گیتی طوری وجود دارد که حالت…

«
»

گام به جا و در جهت درست از جانب اشرف غنی

اپوزیسیون رییس جمهور، در یک حرکت غیر منتظره در هم صدایی با طالبان( به رسمیت نشناختن قدرت و مشروعیت دولت مرکزی)، با نادیده گرفتن دولت و بدون مشوره با آن، نه تنها در نشست مسکو (نشستی که جز تایید خواستهای طالبان کوچکترین دستاورد نداشت) اشتراک کرد، که ادامه ی آن را نیز در دوحه با طالبان قرار گذاشت. به این گونه رییس جمهور را به انزوا و تجرید برد.

اما اشرف غنی تصمیم گرفت این گروگان گیری پروسه ی صلح را از چنگال باران دیده هایی که حاضر اند باز هم و بارها منافع ملی و دور نمای صلح سالم را در پای دشمنان و به خاطر منافع شخصی شان قربان کنند، با یک ابتکار به موقع، از چنگال آنها کشیده به اجماع ملت بسپارد.

در حالی که رییس جمهور پلان دقیقی برای پیشبرد درست مرحله به مرحله برای دستیابی به صلح عادلانه و پایدار داشت، همان هایی که همواره مخالف صلح و مذاکره با طالبان بودند، همچون چمچه های داغتر از آش به میدان تاختند و با متهم ساختن غنی به بی علاقه گی به صلح، برای اقتداء در عقب طالبان، در تبانی با بیگانه گان به مسکو شتافتند. این امر باعث گردید رییس جمهور تدویر جرگه ی بزرگ مشورتی را به جای آنکه در آخر تدویر کند، به جای نخست بیاورد.

در پهلوی اندیشه ها و برنامه های عالی اشرف غنی، شیوه ی مدیریت وی نارسایی های بزرگی داشته است که نمی توان از آن چشم پوشی کرد. اما وقتی پای سرنوشت کشور، جنگ و صلح و منافع بلند ملی به میان می آید، نباید رییس جمهور را تنها گذاشت. گذشته و حال همگان، در برابر چشمان ما قرار دارد و همه را با تمام کیف و کان شان می شناسیم.. تمییز خوب و بد کار دشواری نیست. بگذار حرافی های خود را بکنند ولی نه سالهای ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۶ یاد کس رفته، نه از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ و نه سه دوره (به شمول دوره ی موقت)ریاست جمهوری آقای کرزی.

اشرف غنی به امید زود رسیدن به صلح انتخابات را به تعویق انداخته به ماه جولای برد. از امکان بعید نیست که تا آنگاه امریکا بتواند با طالبان در مورد چگونگی خروج یا ماندن نیروهای نظامی و سرنوشت پایگاه های نظامیش به توافق برسد، ولی بخش عمده ی مسایل مربوط به مصالحه با دولت و جامعه ی افغانستان و چگونگی ادغام مجدد طالبان در جامعه و سرنوشت افراد مسلح و اسلحه ی دست داشته ی آنها و همچنان اسلحه ی مربوط به تنظیم های دیگر، شاید زمان گیر باشد.

در حالی که بی تابانه چشم به راه صلح می باشیم، نباید به صلح بی بنیاد و ناپایدار دل ببندیم. ما نمونه های چنین صلح ها را در جریان جنگ های میان تنظیمی شاهد بوده ایم. این بخش مذاکره، مذاکره میان دو دولت نیست که با هم معاهده ی عدم تعرض و مداخله امضا کنند و قصه ختم گردد. این مصالحه در داخل یک ملت است با تمام بغرنجی ها و مشاکل آن. این امر برخورد سنجیده، با حوصله و یکدست می طلبد.

دولت و در راس آن رییس جمهور، از لحاظ حقوقی و قانونی یگانه مرجع با صلاحیت مذاکره و تصمیم گیری در چنین مسایل عمده و ملی می باشد. در غیر آن اگر هر کس خرش را زین زده، منم گفته ادعای صلاحیت کند، کشور به بحران و انارشی برده می شود.

مراجعه ی رییس جمهور به مردم در تلاش حصول یک اجماع ملی گام ارزشمندی است در جهت درست. مشروط بر آن که از گزند زهر افشانی مافیای قدرت در امان مانده بتواند و این گام نیز نیمه راه نماند.

بعد از این جرگه، رییس جمهور می تواند هیئت مذاکره کننده حامل پیام اجماع ملی را با یک ترکیب دقیق ممثل ملی به وظیفه بگمارد و بهانه های اعتراض مخالفان و طالبان نیز بیشتر جایی نخواهد داشت.

به امید صلح کامل و شامل زود رس و به امید آزادی، سعادت و رفاه مردم رنج کشیده ی ما.

۲۳ دلو ۱۳۹۷ / ۱۲ فبروری ۲۰۱۹