كاش ايكاش كه ميشد من وتو،

باغ يك زمزمه ي شاخ شويم

و در آن سوي طراوت ،شبنم

لانه ي زنده گي پر پر پرواز شويم

بال را پر بكشيم،

سينه را خانه شويم

به زميني كه نديده است چراغ،

آذرخش تپش زنده شويم

دور، ديگر به كف نزديكي

ستم فاصله را هديه كند

گرد اندوه سفر از رخ رز

درشميم نفس  جنگل سبز،

به ابد بسپاريم

تا دگر رفتن و رفتن رفتن،

زير لب خامه ي حسرت نشود،

كاش ايكاش به ذهن من وتو،

گره درد درود باز شود

جاودان همدلي همباورمن

رشك پيمانه شود

نغمه شود

ناز شود