فريدريش رامشگر نابينا

هولدرلين

عشق

Johann Christian

Friedrich Hölderlin

برگردان شاپور احمدي

رامشگر نابينا

Ελυσεν αινον αχος απ’ ομματων Αρης

سوفكلوس

كجايي آخر، اي جوان، كه همواره

سحرگاهان بيدارم مي‌كني، كجايي آخر تو اي روشنايي؟

قلبم بيدار است، اما شب هميشه

با جادوي مقدس خود مي‌گيردم و مي‌بندد.

***

در دمدمه‌ي صبح گوش مي‌دادم، بر آن تپه

خوشحال چشم به راهت بودم، و نه هرگز بيهوده.

هيچ گاه پيكهايت، آن نسيمهاي نوشين،

مرا نمي‌فريفتند، چون همواره تو مي‌رسيدي،

***

همه را جانبخش با دلربايي‌ات،

به راه هميشگي؛ كجايي آخر، اي روشنايي؟

ديگربار قلبم بيدار است، اما همواره

شب بي‌كران مرا مي‌بندد و بازمي‌دارد.

***

زماني برگها رويارويم سبز مي‌شدند؛ گلها

مانند ديدگان خودم مي‌درخشيدند؛

نه بسيار دور، هر سويم

برايم مي‌درخشيدند، و، هنگامي كه خود

***

كودكي بودم، مي‌ديدم بالهاي سپهر

بالا و پيرامون درختزار را درمي‌نوردند؛

اكنون ساكت و تنها نشسته‌ام، از

ساعتي به ساعتي ديگر، مي‌سازم شكلهايي

***

از عشق و دردي برآمده از روزهايي تابانتر،

تا تنها در خيالاتم آسايش يابم،

و دورادور مي‌كوشم سخت تا دريابم گويي

نجات دهنده‌اي مهربان به سويم مي‌آيد.

***

بدين رو اغلب بانگ تندركوب را مي‌شنوم

در نيمروز، هنگامي كه آن ارجمند نزديك مي‌آيد،

هنگامي كه مي‌جنبد خانه، و خواست او

بنيان به لرزه در مي‌آيد، و كوهسار طنين مي‌افكند.

***

آن گاه درمي‌يابم نجات‌بخشم را شبانه، درمي‌يابم

مي‌كشند وي را ، اين آزادي‌بخش را، تا زندگاني تازه‌اي حاصل آيد؛

از طلوع تا غروب درمي‌يابم تندركوب را

مي‌رانند، و تو در مسيرش بانگ برمي‌كشي،

***

زههاي من! آوازم با او مي‌زيد،

و آن گونه كه سرچشمه جويبار را دنبال مي‌كند،

هر جا كه او انديشه‌اي دارد، من نيز بايد بروم،

بر بيراهه‌اش به دنبال آن راسخ.

***

به كجا؟ به كجا؟ اينجا و آنجا درمي‌يابم تو را،

شكوهت را! كه در همه‌ي اطراف زمين طنين مي‌افكند.

به كجا مي‌انجامي؟ و چيست، چيست آنجا،

فراسوي ابرها، و بر من چه خواهد رفت؟

***

روز! روز! بر فراز ابرهاي غلتان،

بر تو خوشامد خواهم گفت! چشمانم به سبب تو خواهند شكفت،

اي فروغ جواني، اي سرخوشي، ديگر بار باز خواهي گشت،

هم‌اكنون اهورايي‌تر سرچشمه‌ي طلايي

***

از جام مقدسش جاري مي‌شود، و تو،

اي زمين خرم، در گاهواره‌ي آشتي‌ات، و تو،

خانه‌ي پدري‌ام! و شما، اي دلبندان

كه روزگاري در گذشته ديدارتان كردم، نزديك شويد،

***

آي بياييد، كه آن سرخوشي از آن شما خواهد بود،

كه موهبت بينش را دريافت خواهيد كرد!

آي برگيريد اين زندگاني را از من، كه بادا

آن را برتابم، برگيريد از قلبم آن يزداني را.

 

 

The Blind Singer

    Ελνσεν αινóν αχοζ απ óμματωυ Αρηζ—Sophocles

Where are you, young one, who would always
Wake me in the morning, where are you light?
My heart is awake, but the night always
Holds and binds me in its holy magic.
***
5Once near dawn I listened, glad to wait
For you on the hill, and never for nothing.
Not once did your messengers, the sweet breezes,
Deceive me, for always you came,

***

All-inspiring in your loveliness,
10Down the usual path; where are you, light?
Once again, my heart is awake, but always
The endless night binds and constrains me.
***
Once the leaves greened for me; the flowers
Would shine like my own eyes;
15Not far away, my own faces
Shone for me, and, when I
***
Was a child, I saw the wings of heaven
Traveling above and around the woods;
Now I sit silent and alone, from one
20Hour to the next, making shapes
**
Of love and pain from brighter days,
Taking comfort only in my thoughts,
And strain far to hear if perhaps
A kindly rescuer comes to me.

***

25Then I often hear the voice of theThunderer
At midday, when the honored one comes near,
When he shakes the house, and under him
The foundation quakes, and the mountain resounds.
***
Then I hear my rescuer in the night, I hear
30Him kill, this liberator, to give new life;
From sunrise to sunset I hear the Thunderer
Hurry on, and you call in his direction,
***
My strings! My song lives with him,
And as the source follows the stream,
35Wherever he has a thought, I must also go,
Following the sure one on his erratic path.
***
Where to? Where to? I hear you here and there,
Your majesty! And all around the earth it sounds.
Where do you end? And what, what is there,
40Beyond the clouds, and what will become of me?

***

Day! Day! Above the tumbling clouds, I will
Welcome you back! My eyes will flower for you,
O light of youth, O joy, returning once again,
Yet now more spiritually the golden source
***
45Flows from its holy chalice, and you,
Green earth, in your peaceful cradle, and you,
House of my father! And you, loved ones
I met once in the past, draw near,
***
O come, that the joy will be yours,
50That you will receive the blessing of sight!
O take this life from me, that I may
Endure it, take the godly from my heart.

 

 

Der blinde Sänger

    Ελυσεν αινον αχος απ’ ομματων Αρης
Sophokles

 

Wo bist du, Jugendliches! das immer mich
Zur Stunde weckt des Morgens, wo bist du, Licht!
Das Herz ist wach, doch bannt und hält in
Heiligem Zauber die Nacht mich immer.

***

5Sonst lauscht’ ich um die Dämmerung gern, sonst harrt’
Ich gerne dein am Hügel, und nie umsonst!
Nie täuschten mich, du Holdes, deine
Boten, die Lüfte, denn immer kamst du,

***

Kamst allbeseligend den gewohnten Pfad
10Herein in deiner Schöne, wo bist du, Licht!
Das Herz ist wieder wach, doch bannt und
Hemmt die unendliche Nacht mich immer.

***

Mir grüßten sonst die Lauben; es leuchteten
Die Blumen, wie die eigenen Augen, mir;
15Nicht ferne war das Angesicht der
Meinen und leuchtete mir, und droben

***

Und um die Wälder sah ich die Fittiche
Des Himmels wandern, da ich ein Jüngling war;
Nun sitz ich still allein, von einer
25Stunde zur anderen und Gestalten

***

Aus Lieb und Leid der helleren Tage schafft
Zur eignen Freude nun mein Gedanke sich,
Und ferne lausch ich hin, ob nicht ein
Freundlicher Retter vielleicht mir komme.

***

25Dann hör ich oft die Stimme des Donnerers
Am Mittag, wenn der eherne nahe kommt,
Wenn ihm das Haus bebt und der Boden
Unter ihm dröhnt und der Berg es nachhallt.

***

Den Retter hör ich dann in der Nacht, ich hör
30Ihn tötend, den Befreier, belebend ihn,
Den Donnerer vom Untergang zum
Orient eilen, und ihm nach tönt ihr,

***

Ihm nach, ihr meine Saiten! es lebt mit ihm
Mein Lied, und wie die Quelle dem Strome folgt,
35Wohin er denkt, so muß ich fort und
Folge dem Sicheren auf der Irrbahn.

***

Wohin? wohin? ich höre dich da und dort
Du Herrlicher! und rings um die Erde tönts.
Wo endest du? und was, was ist es
40Über den Wolken und o wie wird mir?

***

Tag! Tag! Du über stürzenden Wolken! sei
Willkommen mir! es blühet mein Auge dir.
O Jugendlicht! o Glück! das alte
Wieder! doch geistiger rinnst du nieder,

***

45Du goldner Quell aus heiligem Kelch! und du,
Du grüner Boden, friedliche Wieg! und du,
Haus meiner Väter! und ihr Lieben,
Die mir begegneten einst, o nahet,

***

O kommt, daß euer, euer die Freude sei,
50Ihr alle, daß euch segne der Sehende!
O nehmt, daß ichs ertrage, mir das
Leben, das Göttliche mir vom Herzen.

translated by Maxine Chernoff and Paul Hoover

 

عشق

 

 

هنگامي كه دوستي را فراموش مي‌كنيد كه همه چيزتان بود،

اي شما حقگزاران، هنگامي كه شاعرانتان را ناچيز مي‌شماريد،

خدا شما را ببخشايد، اما همواره

ارواح دلدادگان را ارج بگذاريد.

***

اكنون كه بردگاني هستيم به ستوه آمده، مي‌پرسم،

كجا آدميان سر مي‌كنند انسانوار؟

و همچنان، خدايان سرگردانند

بي‌خيال بر سرمان.

***

اكنون اهميتي ندارد چقدر سرد و بي‌نغمه است سال،

در آن فرصت نيك و در فصل بهار

علف دشت سفيد را سبز مي‌كند،

و اغلب پرنده‌اي تنها آواز مي‌خواند.

***

همچنان كه درختزار را برگها مي آكنند و رودخانه مي‌خروشد

در ساعت مقرر

بادهاي ملايم از جنوب نرم‌نرم مي‌وزند،

نشانه‌ي فصلي بهتر.

***

باور داريم كه از باكره،

خاك نجنبيدني، مغرور و خودپسند،

باشكوه و پارسا، عشق، دختر خدا،

فقط از جانب او مي‌آيد.

***

هنگامي كه قدرتهاي اثيري طبيعت

تو را مانند نجاتبخشي مي‌پرورانند، و وَر مي‌آيي

بر روشناني بلندپايه، بگذار فرخنده‌ات بخوانم،

اي عشق ، با آوازم.

***

ببال و بر شو درختي! جاني سرزنده،

دنيايي يكسره در شكوفايي! بادا زبانِ

دلدادگان زبان بومي‌مان باشد،

جانشان سخن آدميان.

Love

When you forget a friend who was everything to you,
You grateful ones, when you slight your poets,
May God forgive you, but always
Respect the souls of lovers.

Where do men live humanly, I ask,
Now that we’re slaves to worry?
Likewise, the gods have wandered
Indifferently over our heads.

Yet no matter how cold and songless the year,
At the right time and in season
Spring grass turns the white field green,
And often a lonely bird sings.

As the woods fills in with leaves and the river stirs,
At the appointed hour
Milder winds blow gently from the South,
Sign of a better season.

We believe that from the virgin, unshakeable
Soil, proud and self-satisfied,
Noble and pious, Love, God’s daughter,
Comes from him alone.

As the ethereal powers of nature
Nourish you like nectar, and you ripen
From highest light, let me bless you,
Love, with my song,

Grow and become a wood!  A living soul,
A fully blossoming world!  May the language
Of lovers be our native tongue,
Their souls the speech of men.

 

DIE LIEBE

Wenn ihr Freunde vergesst, wenn ihr die Euern all,
O ihr Dankbaren, sie, euere Dichter schmäht,
Gott vergeb’ es, doch ehret
Nur die Seele der Liebenden.

Denn o saget, wo lebt menschliches Leben sonst,
Da die knechtische jezt alles, die Sorge zwingt?
Darum wandelt der Gott auch
Sorglos über dem Haupt uns längst.

Doch, wie immer das Jahr kalt und gesanglos ist
Zur beschiedenen Zeit, aber aus weißem Feld
Grüne Halme doch sprossen,
Oft ein einsamer Vogel singt,

Wenn sich mälig der Wald dehnet, der Strom sich regt,
Schon die mildere Luft leise von Mittag weht
Zur erlesenen Stunde,
So ein Zeichen der schönern Zeit,

Die wir glauben, erwächst einziggenügsam noch,
Einzig edel und fromm über dem ehernen,
Wilden Boden die Liebe,
Gottes Tochter, von ihm allein.

Sei geseegnet, o sei, himmlische Pflanze, mir
Mit Gesange gepflegt, wenn des ätherischen
Nektars Kräfte dich nähren,
Und der schöpfrische Stral dich reift.

Wachs und werde zum Wald! eine beseeltere,
Vollentblühende Welt! Sprache der Liebenden
Sei die Sprache des Landes,
Ihre Seele der Laut des Volks!

translated by Maxine Chernoff and Paul Hoover