ببين اشرف غنى حال وطن را!

فغان و شيون و گور و كفن را!

وطن در دود و آتش در گرفته!

شمال و شرق را محشر گرفته!

وطنداران طپند در خون و آتش!

تويى با آن دروغ و حيله و غش!

نشد روزى كه اندر ملك افغان!

نه باشد ناله و فرياد و افغان!

نميشرمى از اين اوضاع جارى؟

ازين كشتار و قتل و انتحارى؟

چرا در كابل و نيمروز و هيلمند؟

بميرند بچه هاى ناز  و دلبند؟

مگر اولادى افغان آدمى نيست؟

مگر خون و رگش از آدمى نيست؟

چرا آن لاف هايت ياد تو رفت؟

چرا  پنچر شدى و باد تو رفت؟

سراسر وعده هايت پوچ و خالى!

چنين است با رعايا انديوالى؟

چه شد آن باغهاى سبز و قرمز؟

 چه ميسفتى؟ چه ميكردى مجوز؟

چه ميگفتى مگر در انتخابات؟

چه شد آن حرفهايت نا خرابات!

خدا در قهر خود سازد گرفتار!

تو را اى دلقكى محيل و مكار!