سخن عشق
رسول پویان
شراب طرز نگاه تو مست مستم کرد
به رشـتۀ سخن عـشق پای بـستم کرد
کشـیده نقـش تـوبهـزاد دل به ارتنگم
عجب مدار اگر تازه بت پرسـتم کرد
ز قعـر سـینۀ امـواج در طلوع سـحر
به نور سحر کلام عاقبت بشستم کرد
چنان فشرد دلم را بزیر شهرپرشوق
که از لـذایـذ فـانی دیگر گسستم کرد
فنا شدم به دل پاک و مست اقیانوس
بصد کرشـمه باقی دوباره هستم کرد
ز رمز و راز بقا مدعی چه می داند
ز وحـدتی که ابـد را دمی السـتم کرد
بپاس صبری که عمری کشیده ام آخر
گل وصال بهـارانـه مـزد شـستم کرد
ز اشک شـمع خیالش بخلوتم هرشب
چونان بریخت که پروانۀ نشستم کرد
گلاب شـهـد مناجـات آنـقـدر پـاشـیـد
که درسراچۀ انصاریان به بستم کرد
در آســمان خـیـالات بـاز طـالــع را
بناز وغمزه و افسون رام دستم کرد
25/5/2014
