داغ هجران

ياد ايامى كه جا در قلب ميهن داشتيم

              ناز بر ياران و سير باغ و گلشن داشتيم

تپه ى پغمان و گل غندى و استالف جنان

           در شب مهتاب در بر، موج سوسن داشتيم

ياد برف كابل و لاندى پلو بادا به خير!

             صندلى و توت چارمغزى به مأمن داشتيم

كارته ى پروانك و يخمالك و دامان كوه

             سينما و جمع و جوش و پارك رفتن داشتيم

شور نخود خورى به پارك شهر نو با دوستان

                باغ شهرآرا و ساز و رقص و ديدن داشتيم

در ايام جشن و نوروز و برات و عيد خود

            شادى و سرگرمى، در شبهاى روشن داشتيم

فارغ از تشويش مكنت بوده ايم هر چند ما

                عشق جوشان رفاه و امن ميهن داشتيم

ياد ايامى كه بوديم با رفيفان روز و شب 

           نه به سر سوداى رهزن، نه ز كشتن داشتيم

از ستيز و اختناق و انتحار نامى نبود

                    نه ترور و طالب و يا بن لادن داشتيم

گر ز كاروان تكامل، دور افتاديم.، وليك

             انقيادى نه به انگريز، نه به جرمن داشتيم

“واعظى” دور از ديار و وصل ياران سالهاست

               داغ هجران وطن با آه و شيون داشتيم

                         

                            زبير واعظى