بهای سنگین این خاموشی پیش از توفان را طالبان خواهند…

نویسنده: مهرالدین مشید طالبان بیش از این صبر مردم افغانستان را…

گلایه و سخن چندی با خالق یکتا

خداوندا ببخشایم که از دل با تومیخواهم سخن رانم هراسانم که…

(ملات گاندی در مورد امام حسین

باسم تعالى در نخست ورود ماه محرم و عاشوراء حسينى را…

جهان بی روح پدیداری دولت مستبد

دولت محصولی از روابط مشترك المنافع اعضاء جامعه می باشد٬ که…

ضانوردان ناسا یک سال شبیه‌سازی زندگی در مریخ را به…

چهار فضانورد داوطلب ناسا پس از یک سال تحقیق برای…

پاسخی به نیاز های جدید یا پاسخی به مخالفان

نویسنده: مهرالدین مشید آغاز بحث بر سر اینکه قرآن حادث است و…

طالبان، پناهگاه امن تروریسم اسلامی

سیامک بهاری شورای امنیت سازمان ملل: ”افغانستان به پناهگاه امن القاعده و…

  نور خرد

 ازآن آقای دنیا بر سر ما سنگ باریده عدوی جان ما…

عرفان با 3 حوزه شناخت/ ذهن، منطق، غیب

دکتر بیژن باران با سلطه علم در سده 21،…

شکست مارکسیسم و ناپاسخگویی لیبرالیسم و آینده ی ناپیدای بشر

نویسنده: مهرالدین مشید حرکت جهان به سوی ناکجا آباد فروپاشی اتحاد جماهیر…

سوفیسم،- از روشنگری باستان، تا سفسطه گری در ایران.

sophism. آرام بختیاری دو معنی و دو مرحله متضاد سوفیسم یونانی در…

آموزگار خود در عصر دیجیتال و هوش مصنوعی را دریابید!

محمد عالم افتخار اگر عزیزانی از این عنوان و پیام گرفتار…

مردم ما در دو راهۀ  استبداد طالبانی و بی اعتمادی…

نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان سرزمینی در پرتگاۀ ناکجاآباد تاریخ مردم افغانستان مخالف…

ترجمه‌ی شعرهابی از دریا هورامی

بانو "دریا هورامی" (به کُردی: دەریا هەورامی) شاعر، دوبلور و…

تلویزیون حقوق ناشر یک اندیشه ملی و روشنگری 

نوشته از بصیر دهزاد  تلویزیون حقوق در پنجشنبه آینده،  ۱۱ جولای، …

افراطیت دینی و دین ستیزی دو روی یک سکه ی…

نویسنده: مهرالدین مشید در حاشیه ی بحث های دگر اندیشان افراط گرایی…

د مدني ټولنې په اړه په ساده ژبه څو خبرې

 زموږ په ګران هېواد افغانستان کې دا ډیر کلونه او…

از پا افتادگان دور جمهوریت

در خارج چه میگویند ؟ انهاا طوری سخن میرانند که افغانستان…

آیا طالبان آمده اند ، تا ۳۴ ملیون شهروند افغانستان…

نوشته: دکتر حمیدالله مفید. بزرگترین دشواری که در برابر جهان اسلام…

 چند شعر کوتاه از لیلا_طیبی (صحرا) 

ذهنم، یوزپلنگی تیز پاست آه! بی‌هوده بود، دویدن‌هایم... آی‌ی‌ی        --غزال وحشی، کدام کنام…

«
»

خروج نیرو های اتحاد شوروی از افغانستان

Voorbeeld van afbeelding

برگردان به فارسی از جیلانی گلشنیار

ماخذ: سایت خبرگزاری روسیه

پانزدهم فبروری مصادف است به سی و دومین سالگرد خروج قطعات محدود اتحاد شوروی از جمهوری دموکراتیک افغانستان .

آنگونه که بعضی ها عادت کرده اند تا جنگ ده سال و حضور نیروهای شوروی را درافغانستان غم انگیز تعبییر و از آن یاد کنند و به دلخواه و سلیقه ی شخصی خویش موضوع را به تصویر بکشند؛ به خصوص رسانه های غربی، از دهه 90، در تلاش آن هستند تا تاریخ جنگ افغانستان را بازنگری نمایند تا موفقیت ها، قهرمانی ها، شجاعت سربازان انترناسیونالیست اتحادشوروی را تحریف کرده آن را دست کم بگیرند و خروج آنها را به نام شکست اتحاد شوروی به خورد جهانیان دهند. اما حقیقت و جان مطلب این طور نیست.

کسانی که شکست می خورند، هرگز با درفش برافراشته ی کشور خود و استقبال مردم آنکشور خارج نمی شوند. سربازان انترناسیونالیست اتحاد شوروی با احساس موفقیت و سربلندی، افغانستان را ترک کردند.

هرکس می خواهد در مورد جنگ افغانستان، چیزی بگوید ویا بنویسد، اما حقیقت این است که از نظر تحلیلگران سیاسی جهان و مورخان نظامی این جنگ بی نظیر شناخته شده است که نتیجه گیری آنان بی اساس بوده نمی تواند. در واقع،بسیاری از عملیات های محرمانه آنها طبقه بندی شده و توسط فرماندهان اتحادشوروی، در کتابچه های آموزش تکتیک ها و استراتژی بسیاری از ارتش های جهان گنجانیده شده است.

حضور سربازان انترناسیونالیست اتحادشوروی در افغانستان، که تقریبأ 420 عملیات محاربوی و 200 حمله نظامی را بالای اشرار و وابستگان ناتویی و آمریکایی آنها انجام دادند و تا سال 1986، ارتش جمهوری دموکراتیک افغانستان که از پشتیبانی نظامیان شوروی برخوردار بود بر 80 در صد خاک افغانستان کنترول داشتند وحاکم بودند.

خروج نیروهای اتحاد شوروی در چارچوب توافق نامه ژنیو وحل وفصل سیاسی اوضاع افغانستان صورت گرفت .مذاکرات ژنیو به طور رسمی بین جمهوری افغانستان و پاکستان بود که اتحادشوروی و ایالات متحده آمریکا به عنوان تضمین کننده گان توافق نامه، در مذاکرات شرکت داشتند و از آغاز کاربه مخالفین مسلح دولت افغانستان اجازه شرکت در مذاکرات داده نشده بود.

مضمون مذاکرات،عمدتا در مورد خروج نیروهای اتحادشوروی ازخاک افغانستان، برگشت پناهندگان به افغانستان و منع دخالت در امور یک دیگر بود، اما همه به خوبی می فهمیدند که هدف اصلی، خروج سربازان اتحاد شوروی از افغانستان است.

بوریس گروموف،فرمانده ارتش چهل که خروج نیروها را رهبری می کرد،گفت:

نجیب الله گرچه با شرایط توافق نامه ژینو موافقت کرد،اما از کریملین مکررأ تقاضا می نمود تا تمام نیروها را از افغانستان بیرون نکشند و ادوارد شواردنادزی وزیر خارجه اتحادشوروی با وی موافق بود، اما مسکو مطابق به خط واشنگتن عمل کرد.

نجیب الله چند بار التماس کرد که حد اقل 30 هزار سرباز را بمانیم و شواردنادزی از وی همیشه در بیروی سیاسی حمایت می نمود.او تاکید می کرد که این شمار از نیروها تنها برای نگهبانی فرودگاه کابل، بگرام و شاهراه کابل حیرتان باقی بمانند.

ترس نجیب الله و شواردنادزی برای همه قابل درک بود،اشرار همچنان بر اهداف دولتی حمله می کرد و آمریکایی ها به ادامه،آنها را با سلاح های مدرن مسلح می ساختند،خروج نیروهای شوروی یک جانبه بود.پناهندگان برنگشتند،افغانستان و پاکستان مانند گذشته در امور یک دیگر دخالت می کردند.

ضیاالحق رئیس جمهور پاکستان، یک ماه بعد از خروج نیروهای شوروی گفت:

این توافق نامه ها فقط یک برگ انجیر است.

همانطوریکه ازاسناد محرم سی ای ای بیرون شده است،آمریکایی ها پیش از آمدن سربازان اتحاد شوروی به افغانستان،تحت عنوان سیکلون، دست به مداخله می زدند وتا شروع سال 1990 این مداخله ادامه داشت.

آمریکایی ها جدیدترین سلاح ها،مهمات،لباس و پول نقد به اشرار تحویل می داند،علاوه برآن مشاورین آمریکایی با آنها کار می کردند.در واقع،مسکو بعد از مداخلات غرب در افغانستان تحریک شد.

زبیگنیوبرژنسکی در مصاحبه خود با مجله فرانسوی لی نویل ابسیرواتور می گوید:

ما روسها را به دام افغانستان انداختیم و رابرت گیتس رئیس سابق سی آی ای در خاطرات خود تحت نام سایه ها، همین مطلب را تائید می کند.

نورمحمد تره کی با انجام اصلاحات ضد اسلامی در جامعه افغانستان،باعث نارضایتی بیشتر بخش های جامعه افغانستان شد، ایران و پاکستان از آن استفاده سوء کردند و به مخالفین دولت کمک نمودند.استخبارات آمریکا نیز به آنها کمک کرد.

بیش از چهار هزار ایرانی و مشاورین آمریکایی ملبس با لباس های افغانستانی داخل هرات شدند و دست به قیام زدند، از همین جا جنگ داخلی آغاز شد.

برژنسکی خاطر نشان می کند که در زمان خروج نیروهای شوروی از افغانستان،کمکهای نظامی خود را به اشرار افزایش دادیم تا روسها را تحقیر کنیم.ما انتظار داشتیم که اشرار جلو عقب نشینی آنها را میگیرد وآنها در دام خواهند افتید؛ اما این اتفاق نیفتاد.

بوریس گروموف معتقد بود که باید نیروهای اتحاد شوروی به وطن شان برگردند و در عین حال،ادامه کمک های نظامی، فنی با تهیه مهمات،مواد سوخت وتجهیزات، ضروری به دولت نجیب الله کمک صورت گیرد که می توانست با این کمک ها افغانستان را کنترول کند و اشرار را شکست دهد.

تا زمانیکه اتحاد شوروی به دولت نجیب الله کمک می کرد،همه چیز درآنجا خوب بود.

دقیقأ در همان لحظه ای که بوریس یلتسن تصمیم به قطع کمک ها گرفت،همه چیز از هم پاشید.

گرباچف و یلتسن خروج نیروهای اتحادشوروی را در جامعه شوروی، یک شکست جنگی تبلیغ می کردند. نیروهای اتحادشوروی تمام وظایف خود را در افغانستان بطور موفقانه بسر رسانده بودند.این دو پس از فروپاشی رژیم نجیب الله نیز بیشتر به تبلیغات دامن زدند و حضور نیروهای شوروی را در افغانستان بی فایده و اعتراض می کردند و از کشته شده گان یاد آوری می نمودند.

از سال 1979 – 1989 در جنگ افغانستان،در حدود 14هزار نظامی اتحاد شوروی کشته شدند و در حدود 50 هزار زخمی شدند.تا هنوز تعداد کشته شده گان افغانستانی در این جنگ بطور دقیق معلوم نیست.

خروج نیروهای شوروی به عنصر سیاست داخلی اتحاد شوروی تبدیل شد.

گرباچف و یلتسن در اولین جلسه مجلس نماینده گان،حضور نظامیان اتحادشوروی را در افغانستان غیر ضروری خواندند و رهبران اتحاد شوروی را متهم کردند که خلاف قانون عمل نموده بودند.

در سال 1991 آندری کوزیروف وزیر خارجه روسیه،نجیب الله را «اکستریمیست» افراطی خواند و همه کمک های مسکو را قطع کرد.

در نتیجه دولت طرفدار شوروی جای خود را به سازمانهای تروریستی اشرار وطالبان داد و افغانستان به مرکز القاعده تبدیل شد.