حفظ عزت و جلال
خشک شد از گریه چشمانم دیگر تابش مده
ریشه ها خشکیده گشته بیش دوغابش مده
گل بدست سفلگان افتاد و پرپر ساختش
باغبانان را بگو بر دست نابابش مده
کوبه استغفار وتسبیح دین و دنیا باخته
بی جهت جز دیو و دد گلدسته القابش مده
میزبان را خصلت مهمان نوازی واجب است
مر به دست خود کلید قفل و ابوابش مده
پیش پای خصم پابوسی و گل ریزی خطاست
کو برایت زهر می ریزد تو قندآبش مده
غافل از یاران مباش و با عدو یاری مکن
بهر ویرانیی خویش بر دست اسبابش مده
“فضلی” از بهر خدا عز و جلالت را بدان
عزت وشان و شرف بر سند و پنجابش مده
عبدالودود فضلی
