تمكين و طمطراق
گر چى مى خندم درونم شاد نيست
از برون اين و درون آباد نيست
اضطراب و درد و تشويش و جنون
لحظه يى دور از من برباد نيست
در خفا هر صبح و شام و نيمه شب
هيچ كارى جز غم و فرياد نيست
گر چى مى نوشم ، تناول مى كنم
حاصلش جز غبغب و غمباد نيست
راست اندازم چپ آيد از قضا
جز كجى مر راست هيچ افتاد نيست
گر چى در مستى و رندى شهره ام
رفت آن عهد و ورا جز ياد نيست
شور و مستى سخت كمرنگ است كنون
لطف آن يار و قد شمشاد نيست
روزگاران يكنواخت و يكرنگ و خسته كن
يك كمى آن اندر پى ايجاد نيست
شعر سرودن هم نه باشد دست من
اين تراوش ها ز قلبى شاد نيست
ناله دارد اين دل از رنجى فزون
زار گريد چون فلك را داد نيست
مر نگوييد شاعر است و شعر فهم
در فن شعر و ادب استاد نيست
ليكن اين شيرينى در هر بيت من
در دكان و غرفه ى قناد نيست
شكر ايزد را كه چونست “واعظى”
كان حسود و موذى و شياد نيست
زبير واعظى
