تقدیم به شهدای دانشگاه کابل!
امین الله مفکر امینی 2020-02-11
صــــــــدای ناله و فـریاد بـــــپا شد بـــــار دیگر
ز مهــــــد دانش آمــوزی علــــــم وکــــمال وهنر
غرقه بخون کـــــردند نوجوانان دانش آمــوز را
قلــــم برمشکل کند شــــــرح همه آه و سو ز را
این چه مشرب رنگ گرفته بربساط مردم ومیهن
مگراهل علم وخرد چشم بسته اند وبســـتـه دهن
برمهد علم و خرد، کتاب وقلـــم اســــت زیبنده
نه ریختن خون جــــــــوانانیکه اینـــــره گــزیده
این دولت بیداد کــــه زینت یافته ازجــــرم وگناه
وگرغلط گفتم، زچه باشــــــد ناله هــــای جانکاه
صرف بگفتارنتوان ساخت،آبادمردم ومیـــهن را
کمی درعمل تلفیق بــــــاید کردار و ســــخن را
سر تسلیم به دشمـــــن مردم و مـــیهن گناه است
زخاموشی بیش ازایـــن مردم ومیهن تـــباه است
بر شما ها گویم ای حاکمان این دولــــت بید ا د
حق نمکی سوگند خدمــــت مـــردم را آرید بیاد
مدارید طمع صلح زالقـــاعده وداعـــش و طالب
بزیرپرچم وحدت خلـــــقها شویید برآنــها غالب
که دشمنان هرگز نگردند دوست مـــردم ومیهن
این شعار پیشه دارید که :مردم و مـیهن یا کفن
چون شعارنا بود کند دشمنان هرجاه کــه باشند
بچون شعـارهای مردانه، زن ومرد میهن با لند
مفکرگر کس را نیست بکبرسن، تــــوان نبــرد
بشمشیر قلم نگذارد رخ سرخ گـــردد، بــــزرد
در اخیر کلام گــــویم شاد روح شهیدان وطـن
که سرها باختند و لی ندادند سنــــگر بد شمن
