جنگ ایران، محاسبات ترامپ و بازتعریف آسیب‌پذیری در جغرافیای منطقه

وحیدالله نورزی جنگ‌ها را نمی‌توان تنها با شمار حملات، میزان خسارات…

دو یاداشت !

1-- افغانستان و اثرات موقعیت جغرفیایی ان . 2-- چاره اساسی…

تعلق بر انسانیت بجا است !

امین الله مفکر امینی              2026-08-10! بــه هر طرف مینگرم بوی تعلقات…

از قهرمان‌سازی تا نقد تاریخی؛ بازخوانی کارنامه رهبران در شش…

 نویسنده: مهرالدین مشید بزرگ‌نمایی رهبران؛ ناسپاسی به آرزو های مردم افغانستان رخدادهای…

ابونواس اهوازی؛نمایندۀ شادخواری های عصر ساسانی(بخش۲)

علی میرفطروس -« عربِ بادیه نشین را رها کن و او…

پروفیسور استاد  نصیب الله سیماب

له ښاغلي پروفیسور استاد  نصیب الله سیماب سره، چې د…

پیام هستی

رسول پویان ز قلب هستی پیامی بـه گوش دل گفتند چه خوش…

افغانستان در آستانه بحران چند لایه؛ ابتکار خروج از جنگ

 نویسنده: مهرالدین مشید چه کسی باید ابتکار خروج از جنگ را…

فراتر از امیر؛ درون معماری قدرت طالبان

قسمت دوم: از هویت تا قدرت؛ چگونه یک سازمان خود…

نیهلیسم؛ محصول شکست سیاسی یا فردی؟

Nihilism. آرام بختیاری نیهلیسم یعنی پوچی، انفعال، زوال، بطالت، و فاقد هدف.  نیهلیسم…

گزیده‌ی اشعار شرمین ولی

اشعار کتاب اندوه ارغوانی یک سیب گزیده‌ی اشعار شرمین ولی مترجم: زانا کوردستانی (۱) پاییز…

فراتر از امیر؛ درون معماری قدرت طالبان

قسمت اول: مسئله فقط امیر نیست وقتی درباره طالبان صحبت می‌کنیم،…

بعد از ضربه چه می‌ماند؟

افغانستان و منطقه در عصر جنگ‌های فرسایشی Wahidullah Noorzai — Former…

دل دادن و دل بردن!

امین الله مفکر  امینی                2026-25-09 دلـــــدادن ودل بردن ودل بستن نباشد…

ایدئولوژی سایه ای سنگین برفراز اندیشه ها

 نویسنده: مهرالدین مشید              زنجیر های ناپیدای ایدئولوژی  انسان موجودی معناجو است. او…

علم ګل سحر

له ګران علم ګل سحر سره، چې د علم او…

فاصله میان قدرت و اثر

Wahidullah Noorzai — Former Senior ANP/ANCOP Officer | Field Strategist…

چند شعر کوردی با ترجمه 

چوون خەم و پەژارە  وڵاتمی داگیرکرد دەسوری داکوو دڵخۆشیان خەسان. ◇ در این سرزمین  غم حاکم…

نورستان؛ از خاطره یک جنگ تا آغاز یک دوره تاریخ

 نویسنده: مهرالدین مشید آغاز دوباره درگیری‌ها در منطقه کامدیش نورستان، خاطره…

افغانستان میان مهندسی قدرت و بازی امنیتی طالبان و پاکستان

 نویسنده: مهرالدین مشید درگیری طالبان  با مردم؛ فرار از حل بحران…

«
»

بی توجهی به آثار ارزشمند فرهنگی ـ تاریخی ، کم ازانفجار دادن پیکره های بودا نیست

                                                                                                     نوشته ی : فروغی

       این که چند کاخ خراب شده را مرمت و رنگمالی می کنند خوب است ؛ اما

       وقتی به خاکروبه ها و دیوارهای روبه زوال اولین مدرسه و خاستگاه مولانای بزرگ بلخ می بینی ؛

      وقتی آرامگاه محقر و روبه نابودی ابوریحان بیرونی دانشمند شهیر شرق را نگاه میکنی ؛

     ووقتی قامت بلند منارتاریخی جام ـ قدیمی ترین و بلندترین منارآجری دنیا را نزدیک به خم شدن و فروریختن می بینی

…. ؛

عکس ‏‎Ismail Feroughi‎‏

عکس ‏‎Ismail Feroughi‎‏

عکس ‏‎Ismail Feroughi‎‏

     مرمت و رنگمالی کاخ های دارالامان و جبل السراج را نمایش سیاسی– تبلیغاتیِ بیشتر نمی پنداری .

      به نظر ات می آید که کسانی قصد دارند با  تردستی به چشمانت خاک پاشیده ، ترا همانند کودکی خوردسال فریب بدهند.

    به نظر ات میآید دستان سیاه ومرموزی برای نابودی تاریخ و فرهنگ تو به کار افتاده است .

              مگر چه فرقی وجود دارد بین نابود کردن تندیس های بزرگ بودا  توسط طالبان و بی توجهی و بی پروایی نسبت به حفاظت و مراقبت از آثارو آبدات تاریخی کشور توسط حاکمان طالب صفت کابل  ؟ 

      اگراین رهبرانِ گزافه گو ، حداقلِ باور و احترام را به مردم و فرهنگ مردم  می داشتند ، چرا طی این همه مدت ـ با در اختیار داشتن اینهمه قدرت و ثروت ، به حالِ این مدرسه ، مقبره و بناهای تاریخیِ ـ فرهنگی بیشمار ما دل نسوختاند ؟

     من و کسان دیگری مثل من باربار به این مهم پرداخته و مسأله را رسانه ای کرده ایم ؛ اما مثل اینکه گوش شنوایی نباشد ، همه مسوولین به جای توجه بر مرمت آثار و بناهای باستانی ، به جیغ ها و گزافه های شان ادامه داده ، فقط بدنبال حفظ و ادامه ی قدرت و به دنبال ثروت اندوزی و گروه بازی های شان بوده اند .

    بی توجهی و بی پروایی نسبت به حفاظت و مراقبت از آبدات ، آثار و ارزشهای باستانی – فرهنگی ، مشهود ترین دلیل بی علاقه گی به فرهنگ و مایه ی خجالت و شرم برای مسوولان حکومتی و مولتی میلیونران جهادی – مافیاییست .

   من به این باورم که با رهبران و سیاستبازان دروغگو ، فاسد ، گروه باز و پول پرست ، این کشتی شکسته هرگز به ساحل نخواهد رسید .          فروغی