مکر دشمن

  نوشته نذیر ظفر با مکـــــر خصم ، یار ز پیشم…

نویسنده ی متعهد نمادی از شهریاری و شکوهی از اقتدار…

نویسنده: مهرالدین مشید تعهد در قلمرو  ادبیات و رسالت ملی و…

اهداف حزب!

امین الله مفکر امینی      2024-12-04! اهـــــدافِ حــزبم بـــودست صلح وصفا ی مــردم…

پسا ۷ و ۸ ثور٬ در غایت عمل وحدت دارند!

در نخست٬ دین ماتریالیستی یا اسلام سیاسی را٬ بدانیم٬ که…

نگرانی ملاهبت الله از به صدا درآمدن آجیر فروریزی کاخ…

نویسنده: مهرالدین مشید پیام امیر الغایبین و فرار او از مرگ؛…

مدارای خرد

رسول پویان عصا برجان انسان مار زهرآگین شده امروز کهن افسانۀ کین،…

افراطیت و تروریسم زنجیره ای از توطیه های بی پایان

نویسنده: مهرالدین مشید تهاجم شوروی به افغانستان و به صدا درآمدن…

عید غریبان

عید است رسم غصه ز دلها نچکاندیم درد و غم و…

محبت، شماره یکم، سال ۲۷م

شماره جدید محبت نشر شد. پیشکش تان باد!

روشنفکر از نظر رفقا و تعریف ما زحمتکشان سابق

Intellektualismus. آرام بختیاری روشنفکر،- یک روشنگر منتقد و عدالتخواه دمکرات مردمی آرامانگرا -…

پیام تبریکی  

بسم‌الله الرحمن الرحیم اجماع بزرگ ملی افغانستان به مناسبت حلول عید سعید…

عید خونین

رسول پویان جهان با نـقـشۀ اهـریمنی گـردیـده پـر دعوا چه داد و…

بازی های ژیوپولیتیکی یا دشنه های آخته بر گلوی مردم…

نویسنده: مهرالدین مشید بازی های سیاسی در جغرافیای افتاده زیر پاشنه…

ادریس علی

آقای "ادریس علی"، (به کُردی: ئیدریس عەلی) شاعر و نویسنده‌ی…

گزیده‌ای از مقالهٔ «هدف دوگانهٔ اکوسوسیالیسم دموکراتیک»

نویسنده: جیسون هی‎کل ــ با گذشت بیش از دو دهه از…

مثلث خبیثه ی استخباراتی ایکه افغانستان را به کام آتش…

نویسنده: مهرالدین مشید اقنوم سه گانه ی شرارت در نمادی از…

اعلام دشمنی با زنان؛ زیر پرسش بردن اسلام و یا…

نویسنده: مهرالدین مشید رهبر طالبان از غیبت تا حضور و اعلان…

ګوند، ائتلاف او خوځښت

نور محمد غفوری  په ټولنیزو فعالیتونو کې د ګډون وسیلې   د سیاسي…

از روزی می‌ترسم 

از روزی می‌ترسم  که سرم را بر روی سینه‌ات بگذارم و تپش…

چرا نجیب بارور را شماتت و تقبیح نماییم ؟

                 نوشته ی : اسماعیل فروغی           به…

«
»

اوسني حالات د شل کلن فاسد او ناکام “جمهوريت” د کار نتيجه او ثمره ده!

شل کاله د نړيوالې ټولنې لخوا په افغانستان کې د شر او فساد او خارجي جواسيسو د حاکميت څخه د جمهوريت د ساتنې تر نامه لاندې بې دريغه ملاتړ وشو. خو پايله يې دا شوه چې په آخره کې د دموکراتيکو آزاديو هغه له پخوا رواج شوى نوم او بوي هم پاته نه شو. د ښوونې او روزنې په ډګر کې لاسته راوړنې مو هم خارجیانو چور کړې. په لسهاوو او سلهاوو زره ځوان روزل شوي کادرونه مو د نړيوالې ټولنې ځواکمنو هيوادونو خپلو ملي مارکټونو ته استخدام کړل. هغوى چې د آزادۍ او پرمختګ له پاره يې د استبداد او ارتجاع په وړاندې مبارزه کولاى شواى، په يوه او بله بهانه له وطنه وايستل او افغانستان يې پخپل لاس د په شاتګ غوښتونکو مذهبي ځواکونو له پاره د فعالیت، منډو او سياليو په هوار ميدان بدل کړ.

نړيوالې ټولنې په افغانستان کې د شل کلن حاکميت په موده کې د نفاق زیږوونکو قومي شوراګانو او مدني ټولنو تر څنګ، ډير انجويي سیاسي سازمانونه د ګوندونو تر نامه لاندې جوړ، تربیه، رهبري او تمويل کړل، خو هيڅ داسې رښتيني سياسي ځواک او سازمان ته يې د ظهور او رشد امکان او فرصت ورنکړ چې د افغانستان د خلکو او ولسي تودو ملاتړ ورسره وي. ملي، مترقي او عدالت پلوه دموکرات ځواکونه يې د نفاق او شقاق په متروکو له داخل او بهره وځپل. په هيواد کې دوې يو د بل په وړاندې متضادې، په جنګ اخته او په ظاهره انتاګونيستي افراطي ډلې پاتې شوې. يوه يې د جمهوريت تر نامه لاندې د شر او فساد ډله وه چې د خارجي استخباراتو فاسد اجنتان او د شر او فساد عاملین پکې را ټول شوي و او بله يې د طالبانو جنګي، افراطي، مذهبي مجاهده ډله وه چې له عصريت، عصري سياسي نظام او علومو سره يې آشنايي نه وه او نشته .

د جمهوريت په اډانه کې روځ په روځ جګړې پراخه شوې، شر او فساد زور ونیو، محلی جګړه مار قوماندانان را پورته شول او د هېواد د ويش او تجزيې خطر غښتلى شو. افغاني ولسونو او نړيوالو د روان فساد زغم له لاسه ورکړ.  د جمهوري نظام او د هغو د بهرنیو ساتونکو په وړاندې نفرت زيات شو. په پايله کې نړيوالو او افغانانو ټولو د جمهوريت له واکمنانو مخ د طالبانو پر خوا واړوه، ځکه چې په هېواد کې د فاسد جمهوري نظام او افراطي مذهبي طالبانو پرته دريم مترقي سياسي الترناتيف وجود نه لاره.

جمهوريت ړنګ شو او د اسلامي امارت د جوړېدو زمينه مساعده شوه چې په مجموع کې يې ثمره د عطف په ټاکلي نقطه کې د جګړې د ختمېدو، د سولې د راوستو ، ځمکني تماميت د ساتلو، د واحد حاکمیت را منځته کولو او د جنګسالارو قوماندانيو د ختمولو له پاره تر پخواني پرديپاله، مفسد او نفاق زيږوونکي تش په نامه جمهوريت بهتره وه.

د شر او فساد له جمهوري نظامه امارتى نظام ته وږى ولس، په نفاق او شقاق کې ډوبه جامعه، خودسره محلي قوماندانان او ډيرې نورې بلاوې پاته او نړیوالې مرستې هم پرې قطع شوې.

ښکاره خبره ده چې ددې ستونځو حل د مادي او پولي امکاناتو تر څنګ، مدرن نظام او په عصري علم سمباله کادر او پرسونل هم غواړي. ددې ستونځو حل يوازې د جمات د ملاامام له توانه وتلى کار دى.

په دې حالت کې يو ځل بيا د ملي مترقي ځواکونو د فعاليت او وحدت اړتيا را برسيره کيږي.

خو ملى او دموکرات مترقي ځواکونه بايد د پخوانيو جالونو راووزي، حال او مستقبل ته فکر او کار وکړي، د کينو او نفرت زيږوونکو ادبياتو او اعمالو څخه فاصله ونيسي. نوي راغلي شرايط نوي ادبيات او د اړيکو، تفاهم، تعامل او انعطاف نوې ژبه او په ټوله کې نوى سياسي فرهنګ غواړي. په جګړو، ښکنځلو، زورګويۍ او د نفرتونو په شيندلو د وطن ستونځې نه شي حل کيداى.

راځئ چې يو او بل ته د هېواد د رښتينو لوڼو او زامنو په څير لاس ورکړو او د وطن خدمت ته په واحد عزم تر پخوا کلکه ملا وتړو!

(پوهنه رڼا ده) او د ښځو او نرو په زړونو او مغزونو کې ددې رڼا د خپرولو له پاره دوامداره تشکيلاتي کار او زيار اړين دى!

(نور محمد غفوري)

24.12.2022