افغانستان را به کدام سو می برند ؟
نوشته ی : اسماعیل فروغی
از سخنرانی مایک پومپئو وزیر خارجه ی امریکا و اظهارات صریح زلمی خلیلزاد نماینده ی خاص امریکا در امورصلح افغانستان ( در قطر ) ، بخوبی بر می آید که امریکا بدنبال تغیرنظام و تغیردرساختار قدرت درافغانستان است – تغیری که به گمان اغلب آقایان محمد اشرف غنی رییس جمهور وامرالله صالح معاونِ طالب ستیزِ وی درآن جای نخواهد داشت .
آنان پس از بیست سال تلاش و صرف صدها میلیلرد دالرزیرنام دیموکراسی که سبب قتل 157 هزارافغان بیگناه شد ، اکنون با پررویی میگویند :
ـ « ما نمیخواهیم نظام وحکومتی را برمردم تحمیل نماییم . افغانها باید خود نظام شانرا انتخاب کرده ، فورمول خود را تطبیق کنند …
ـ بزرگترین تشویش ما اینست که افغانها از تجربه ی گذشته درس نگرفته باشند ـ درسی که با رفتن شوروی ها ازافغانستان، افغانها بجان هم افتادند ونظام سقوط کرد…»
ـ این اظهارات که بیشتربوی خون ازآن به مشام می رسد ، زمانی هولناک ترشد که آقای خلیلزاد ضمن مصاحبه با بانو فرحناز فروتن خبرنگار ورزیده ی تلویزیونِ یک ، درادامه ی این سخنان بصراحت اذعان داشت که ” مذاکرات قطربه جنگ افغانستان پایان نداده و ممکن گروههای تروریستی دیگرمثل داعش جنگ را ادامه بدهند . “
دراین اظهارات ، هشدار واخطارِ صریحی برای رییس جمهورغنی و تیم وابسته به او نیزحواله شده ،از آنان با قاطعیت خواسته می شود تا مانع صلح در کشور نشوند .
آقای خلیلزاد میگوید : ” عده ای در حکومت استند که بخاطر منافع خودشان که برسرقدرت بمانند ، با آمدن صلح مخالفت میکنند . آنان شرایط فعلی را ترجیح میدهند . نمیخواهند امریکا قوای خود را ازافغانستان خارج نماید .میخواهند کمکها دوام کند. خودشانرا و موقف شانرا از نظرسیاسی واقعاً درخطرمی بینند …”
این اظهارات اگرازیکسو بازتاب اراده ی امریکا در مورد آینده ی نظام حکومتی در افغانستان است ، از جانب دیگر گواه این حقیقت است که امریکاییان میخواهند تقصیر تمام ناکامی های شانرا به گردن افغانها بیندازند .
امریکاییان با امضای توافقنامه با طالبان و با براه انداختن تیاترِمذاکرات قطر، از طالبان قدرت برتری ساخته ، آرزودارند در هرصورت آنان را شامل حکومت سازند .
شاید رییس جمهورغنی بتواند با طالبان کناربیاید ؛ اما آقای امرالله صالح که تا حال دوبار برای حذف فزیکی اش ، تلاش صورت گرفته است ، درین نقشه ی راه امریکا – پاکستان قطعاً جای نخواهد داشت .
در چونین وضعیت بحرانی که خطرطالبانیزه شدن ، خطرجنگهای میان گروهی و خطرازهم پاشی افغانستان متصور بوده و امریکاییان خود همه را ازین خطرات هشدار می دهند ؛ اگر داکترمحمد اشرف غنی به سیاستهای لگام گسیخته ی تکروانه ، گروپی و قومگرایانه اش خاتمه نداده ، تمام مردم و مخالفان درون نظام را صادقانه در زیریک سقف گرد نیاوَرَد ، طالبان این سربازان اجاره ای امریکا ـ پاکستان ، برنده ی این بازی بزرگ خواهند شد .
استفاده از آخرین فرصت ها ، مسوولیت ملی و محک آزمایش سخت برای رییس جمهوروهمکاران نزدیک اوست نه جیغ زدن های بی مصرف ، گزافه گویی و احساسات عوامفریبانه .
درغیرآن برای دفاع از آزادی و مدنیت تنها راهی که باقی می ماند ، مقاومت مردمی و رستاخیزملی علیه طالبان و حامیان داخلی و خارجی آن می باشد . فروغی
