این نشریه آمریکایی از سال جاری میلادی(2014) به عنوان سالی بسیار فعال در سیاست خارجی آمریکا یاد کرد و نوشت، انتظار می رود در طول دوازده ماه آینده شاهد سرخط های خبری زیر باشیم:
– فروپاشی ارکان سیاست خارجی آمریکا پس از حملات 11 سپتامبر
آمریکا تا پایان سال 2014 از افغانستان خارج خواهد شد و این کشور به سرعت به سرزمین اغتشاش، جنایت و وحشی گری تبدیل خواهد شد که شاخصه افغانستان قبل از ورود ما بود. این امر صرفا ماحصل مداخله آمریکا در آن کشور نیست بلکه نتیجه عملکرد جامعه اطلاعاتی آمریکا نیز است. طبق ارزیابی اخیر مشترک 16 آژانس اطلاعاتی آمریکا که در روزنامه واشنگتن پست منتشر شد، انتظار می رود تا پایان سال 2017 شاهد وخامت بیشتر اوضاع افغانستان، از جمله دستاوردهای بزرگ برای طالبان باشیم که در راستای واکنش ما به حملات 11 سپتامبر به عنوان یکی از دو دشمن اصلی هدف قرار گرفت.
گروه دیگر یا همان القاعده که پس از حمله به مرکز تجارت جهانی و پنتاگون هدف قرار گرفت نیز قوی تر از همیشه خواهد شد. هرچند باید اذعان کرد که نام القاعده شامل طیف گسترده ای از گروه های افراطی می شود که در بهترین شکل، روابطی ضعیف با سازمان اصلی تاسیس شده از سوی ˈاسامه بن لادنˈ دارند اما، واقعیت آن است که در مقایسه با دوره آغاز جنگ با تروریسم، امروزه، گروه های بسیار دیگری خواستار اقتباس نام این گروه و تاکتیک های آن هستند. نگاهی به مالی، سراسر شمال آفریقا، سوریه، شبه جزیزه عرب، افغانستان و پاکستان نشان می دهد که از بین بردن سازمان بن لادن تمایل به استفاده از سبک القاعده را در میان افراط گرایان مسلح کاهش نداده است.
واقعیت آن است که این گروه ها موجب افزایش بی ثباتی و ترویج دیدگاه های افراطی می شوند و گاهی نیز مواضع آمریکا و متحدان ما را هدف قرار می دهند. علاوه بر این، حتی رئیس مرکز ملی مبارزه با تروریسم(آمریکا) از حضور تروریست های بیشتری در عراق در مقایسه با نقطه اوج آن در سال 2006 خبر می دهد. حملات تروریستی و تلفات ناشی از آن در سال 2013 در عراق در سال جاری میلادی، شاید به شکلی شدیدتر، ادامه خواهد یافت. با توجه به حضور این گروه ها در سوریه، افغانستان، شبه جزیره عرب، سراسر آفریقا، آسیای میانه و پاکستان و شرایطی که موجب تقویت این گروه هاست، دلیلی برای رد فرض رشد آنها در سال جاری میلادی وجود ندارد.
با نگاهی به ˈجنگ های افغانستان، عراق و مبارزه با تندروهای اسلامیˈ به عنوان ارکان سه گانه گسترده ترین تلاش های آمریکا در آن سوی خاک این کشور، این تلاش ها ممکن است در چارچوب اهداف بلند مدت آمریکا کاملا شکست خورده به نظر آیند. البته، اهداف ˈجنگ با تروریسمˈ آمریکا و طرح های ما برای خاورمیانه پس از حملات 11 سپتامبر، گسترده و بزرگ بودند. ما درصدد امن تر کردن منطقه و بهبود جایگاه آمریکا بودیم اما، امروزه، از تونس تا هندوکش، بیشتر بخش های خاورمیانه بزرگ، بیش از هر زمان دیگری در معرض وحشت از خشونت همیشگی یا بروز تنش است.
علاوه بر این، در حالی سال 2014 را آغاز کردیم که روابط آمریکا با سه متحد مهم منطقه ای اش یعنی مصر، اسرائیل و کشورهای حاشیه خلیج(فارس) بسیار شکننده است. ما به عنوان کشوری به حساب می آییم که در رابطه با مداخله در سوریه ضعیف عمل کردیم، چشم و گوش خود را به روی بحران انسانی در این کشور بسته ایم، در رابطه با مصر سستی نشان دادیم، نسبت به نگرانی های متحدان ما در خلیج (فارس) در قبال ایران و اخوان المسلمین حساسیت به خرج ندادیم و بیش از آنکه مایل به خطرپذیری و سرمایه گذاری بلندمدت در منطقه باشیم مایل به خروج از آن هستیم.
– احیای اقتصادی آمریکا آمریکا به منزله شمشیر دولبه برای جهان
اقتصاد آمریکا که در سال 2013 شاهد رشد نسبی بود در سال جاری میلادی نیز به رشد تولید ناخالص داخلی خود ادامه خواهد داد. درواقع، آمریکا تقریبا مطمئن است که در سال جاری میلادی در زمینه رشد اقتصادی از بزرگترین اقتصادهای بزرگ جهان پیشی می گیرد، قدرت نرم آمریکا را اعاده می کند، کسری بودجه را کاهش می دهد و بیشتر سرمایه گذاری بین المللی را جذب می کند. ضرر این امر برای بقیه جهان این است که این مساله قریب به یقین موجب تضعیف بیشتر بانک مرکزی آمریکا خواهد شد. آمریکا با جذب نقدینگی سیستم بین المللی احتمالا به اقتصادهای بزرگ در حال ظهور مانند برزیل، هند و ترکیه لطمه می زند. این امر در ترکیه و هند می تواند به تغییرات تشکیلات رهبری سیاسی منتهی شود و در صورتی که شرایط برزیل وخیم تر از آنچه انتظار می رود، نشود، رئیس جمهوری این کشور احتمالا تا برگزاری انتخابات در مقام خود باقی می ماند.
با این حال، چین، حکایت بزرگ اقتصادی آمریکا در خارج از مرزهای این کشور است. آیا چین ضمن اتخاذ موضعی شدید در قبال فساد، به رشد خود و ترکاندن حباب هایی که اقتصاد این کشور را تهدید می کنند، ادامه خواهد داد؟ آیا چین در سال 2014 شاهد درگیر شدن سران دیگری در فساد مالی و رشد شرکت های اتباع چینی خواهد بود که در کانون رهبری این کشور دور از دسترس قانون هستند.
– توافقنامه مهم تسلیحات هسته ای با ایران منعقد می شود
احتمالا در سال 2014 آمریکا، روسیه و سایر قدرت های بزرگ توافقنامه ای را با ایران نهایی کنند که برنامه توسعه تسلیحات هسته ای اش را متوقف کند. انگیزه ˈباراک اوباماˈ و ˈولادیمیر پوتینˈ روسای جمهوری آمریکا و روسیه و نیز ایرانی ها به اندازه ای قوی است که برای یافتن راهی برای همه طرفین کفایت می کند. هزینه این امر برای ایرانی ها کم و نتیجه مطلوب آن به نسبت زیاد است. آنها از تحریم های اقتصادی رهایی می یابند، به جامعه بین المللی برمی گردند و به احتمال زیاد از کمک های قابل توجه به تلاش های انرژی هسته ای صلح آمیزشان برخوردار می شوند. با توجه به مشکلاتی که اوباما در داخل با آن مواجه است و نیز مسایلی که در بالا به آن اشاره شد، این دستاورد(توافقنامه) برای وی بسیار مهم است و تیم دیپلماتیک وی سخت در تلاشند تا این دستاورد را محقق سازند.
البته، این توافقنامه موجب خشم اسرائیل و کشورهای حوزه خلیج(فارس) خواهد شد اما، آنها به این نتیجه رسیده اند که این امر اجتناب ناپذیر است. با وجود آنکه آنها به ایران اعتماد ندارند، سخت است بگوییم که وقفه قابل اثبات در تلاش ایران برای دسترسی به توانمندی تسلیحات هسته ای به نفع آنها نیست.
– تدام افشاگری های جدید آژانس امنیت ملی آمریکا و تشدید حملات سایبری
جامعه اطلاعاتی آمریکا همچنان با آشفتگی در انتظار مشاهده خسارات افشاگری های ˈادوارد اسنودنˈ است. با وجود افشاگری هایی که سال 2013 دنیا را تکان داد، بسیاری از اعضای جامعه اطلاعاتی آمریکا بر این باورند که سال 2014 اوضاع بدتر است و در آینده کل گستره دستبرد آمریکا به سیستم های بین المللی فاش می شود. از این رو، احتمالا واکنش ها علیه شرکت های آمریکایی و منافع ملی در سراسر جهان افزایش می یابد و این امر، قریب به یقین موجب درخواست های بیشتر برای انجام اصلاحات در واشنگتن خواهد شد. نباید انتظار داشت رئیس جمهوری یا واشنگتن همانند اصلاحات پیشنهادی هیات ریاست جمهوری در اواخر دسامبر 2013، با هر اصلاحاتی موافقت کند.
سال 2014 شاهد حملات سایبری بیشتری است که بسیاری از آنها نه از سوی دولت ها بلکه از جانب جنایتکاران و هکرهای یاغی است که برخی از آنها از دستور کار اسنودن و آسانژ سرمشق می گیرند.
– طرح صلح سوریه و اسرائیل – فلسطین متزلزل و شکننده است
گرچه ˈجان کریˈ وزیر خارجه آمریکا به تلاش های صادقانه، قهرمانانه و خستگی ناپذیرش در زمینه پیگیری توافقنامه ایران و نیز صلح مذاکره محور در سوریه و حل و فصل مناقشه اسرائیل- فلسطین ادامه خواهد داد، سال 2014 احتمالا شاهد یاس و سرخوردگی هایی در این دو مورد خواهد بود. مشکل سوریه این است که حتی در صورت امضای توافقنامه تقسیم قدرت بین علوی ها و گروه های مخالف میانه روی این کشور بعید است تندروهایی که انگیزه ای برای امضای توافقنامه ندارند، با این مساله کنار بیایند.
در مورد توافقنامه اسرائیل نیز باید گفت: حتی در صورت احتمال امضای پیمانی بین اسرائیلی ها و نمایندگان مردم فلسطین، با توجه به اختلافات بین جناح های تحت رهبری حماس در غزه و نمایندگان رسمی فلسطین، تحقق این امر(امضای پیمان) بسیار بعید به نظر می رسد.
– تشدید جنگ در آفریقا
جاری شدن خون و خونزیزی در گستره ای از جنوب سودان تا جمهوری آفریقای مرکزی، سومالی تا کنگو، القاعده در مالی تا بوکو حرام در نیجریه، احتمالا موجب وقوع شورش ها و آشوب های دیگری در جهان می شود. متعاقب آن، قدرت های غربی هر از گاهی در این آشوب ها مداخله می کنند. آنها همانگونه که اخیرا در رابطه با آمریکا و فرانسه مشاهده شد، بیشتر ترجیح می دهند به جای مداخله از راه های دیگر استفاده کنند. مقامات ارشد کاخ سفید با ارسال ویدئوهایی (مانند آنچه آمریکا در رابطه با سودان جنوبی کرد) خواستار خویشتنداری طرفین درگیر می شوند و برای آنها درباره چرایی این مساله که نمی توانند پلیس آفریقا باشند، توضیح می دهند.
– تاکید بر افشای عرضه های دیپلماتیک به عنوان راهبرد معیوب و ناقص خاورمیانه
هرچند تمرکز بر آنچه می تواند در خاورمیانه انجام شود بهتر از دست روی دست گذاشتن و انجام ندادن کاری است اما، تمرکز بر تاکتیک های لازم برای توافقنامه های پرطنین سیاسی دیپلماتیک (یا خروج نیروها) فاقد آن نوع از رویکرد راهبردی کلی است که این منطقه طبق سیاست خارجی آمریکا یا جامعه فعالان برحسته بین المللی به آن نیاز دارد. تنش ها در سراسر این منطقه احتمالا بیشتر و عمیق تر خواهد شد. به عنوان مثال، در آمریکا صرفا مسایل مربوط به انهدام تسلیحات شیمیایی در سوریه بازتاب داده خواهد شد و از ستمگری و مخاطرات منطقه ای مربوط به این کشور سخنی به میان نخواهد آمد. به نتیجه رساندن توافقنامه با ایران را که موجب تقویت حکومتی می شود که همچنان به نابودی متحدان آمریکا متعهد است و با نفوذ آمریکا و متحدان ما در منطقه مقابله می کند، نمی توان به عنوان موفقیت محسوب کرد.
سخن گفتن درباره توافق اسرائیل و فلسطین بدون پرداختن به چالش های مرتبط با مصر، ناآرامی در صحرای سینا، وخامت اوضاع در لبنان و سوریه، افزایش تنش بین سنی – شیعه در منطقه و فراهم نکردن وجوه مالی کافی برای ایجاد رشد اقتصادی واقعی و پایدار در کشور جدید فلسطین احتمالا به منزله یک پیروزی توخالی و کوتاه محسوب می شود.
نهایت آنکه، بدون وجود رسالتی قوی و مشترک بین آمریکا و متحدان میانه روی منطقه ای، آمریکایی که ناگزیر در حال فاصله گرفتن از منطقه است قادر نخواهد بود دیدگاه هایش را پیش ببرد و یا شاهد حفظ منافع خود باشد. آب شدن یخ رابطه با ایران یا همکاری با روسیه و یا خروج نیروهای بیشتر از منطقه نمی تواند دستمایه تضعیف روابط تاریخی در سال گذشته شود. طرح جدید برای همکاری با این سران و دولت هایی که ما را همراه خود محسوب می کنند، طرحی ضروری اما، مفقود در این برهه است.
– روند امور داخلی آمریکا
سال جاری شاهد سرخط هایی درباره انتخابات میان دوره ای خواهیم بود اما، در نهایت، این جمهوریخواهان هستند که همچنان مجلس نمایندگان را در سلطه خود خواهند داشت، دمکرات ها نیز به کنترل سنا ادامه خواهند داد، کاخ سفید همچنان کنگره را عامل عدم پیشرفت اعلام خواهد کرد، کنگره کاخ سفید را مقصر اعلام خواهد کرد، اصلاحات مورد نیاز انجام نخواهد گرفت، نظارت های لازم و ضروری مغفول واقع خواهند شد و همه به طور زودهنگام شروع به ایجاد هیجان درباره انتخابات ریاست جمهوری سال 2016 خواهند کرد.
http://www.foreignpolicy.com/articles/2013/12/31/the_year_america_s_post_911_foreign_policy_failed