وای بر صلحی که ازبرقراری آن بیم داشته باشی !
نوشته ی : اسماعیل فروغی
مردم – بخصوص خواهران ومادران ماحق دارند روند صلح را با نگرانی واندوه دنبال نموده ،ازین صلحِ سراب گونه به همان اندازه ترس داشته باشند که ازجنگ داشته اند .
. نیت صلح وجود ندارد
طالبان با قساوت بر پاسگاه های نظامی ما یورش برده ، در شهرهای بزرگ ماین و موشک منفجرکرده ، بیشتر ازهرزمان دیگر به قتل و کشتار ادامه میدهند . و دولت فاسد نیز سعی می نماید گاهی با بمباردمان های نمایشی و زمانی با نیرنگ و ترفند ، حالت بی ثباتی و جنگ را در کشور همچنان حفظ نمایند .
انتشار لست اعضای شورای عالی مصالحه بفرمان رییس جمهورغنی که بیشتر به هدف پوچک تر کردن عبدالله عبدالله و زیرنفوذ درآوردن سایر مدعیان و حریفان سیاسی صورت گرفته است ، ، تلاش تازه ایست برای بغرنج تر کردن روند صلح و راه گم کردن مسیر پر خار و خنجر آن .
رییس جمهورغنی با این فرمان تفتین برانگیز ، برخلاف قرارداد ، عبدالله عبدالله را به آسانی دور زده ، شورای مصالحه ی ملی را یک نهاد حکومتی ــ دولتی معرفی کرده و با این کار فضای بی اعتمادی میان دولت و طالبان را بیشتر دامن زده است . این اقدام وی ، دره ی عمیق بی باوری میان ارگ و گروههای مختلف سیاسی – قومی – مذهبی را هم عمیق تر خواهد نمود .
رییس جمهور غنی و تیم قدرت طلب شان شامل صالح ، رحیمی ، فضلی ، محب ، اتمر و امرخیل ، همچنان خواسته اند با این اقدام شرافگنانه خط کشی های درشتِ میان دولت و مردم و میان دولت و گروههای مختلف سیاسی – قومی را ، درشت تر کرده ، زمینه ی حضور گسترده تر طالبان را در قدرت آسان تر و مسجل تر نمایند .
از رهایی پنجهزار طالب و فراری دادن سه سد داعشی از زندان ننگرهار تا تقرر ضیاالحق امر خیل در ننگرهار کلیدی ترین ولایت کشور که با لوی سلامی قطعه ی تشریفات بروی فرش سرخ بدرقه شد ، ازهمه بوی بد گسترش جنگ و دخالت بیشتر پاکستان به مشام می رسد – دخالت خبیثانه ای که یگانه هدف آن هموار کردن بستر نفوذ طالبان در قدرت و کم از کم سپردن کامل امور اداری چندین ولایت شرقی ، جنوبی و جنوب شرقی به طالبان این سربازان نیابتی پاکستان و امریکا میباشد .
درچونین وضعیتی آشفته فقط یک راه برای جلوگیری از نفوذ بیشتر پاکستان و طالبانیزه شدن وجود دارد . و آن ایستادن متحدانه در برابر این نیات شوم و برپا کردن یک رستاخیزملی است و بس .
