بمناسبت چهارمین سالروز وفات استاد مرحوم مسعود نوابی محمد اسحاق “ ثنا “ دوم جنوری 2014 میلادی ونکوور، کانادا از رفتن نوابی ما غم فرا رسید روز فراق آدم کان سخا رسید لب را فرو ببند تو ای مرغ نغمه خوان در باغ گل چه شد که زود از شتا رسید مردی که بود…

پیر عنکبوت ها… پیر عنکبوت‌ها ترسان از این که خود شوند در تار خود شکار، بس تارمی تتند و                   به هر تار می زنند، اندیشه ای               به دار، کابوسِ ‌شان به سر ولی                             نا قوس رنج و کار هر گاه کافکند طنین                         با عزم تار ومار… یا برکشیدن ازتن بیداد ها…

 نوشته نذیر ظفر 13/29/12   حدیــــث روی تــو بـر نو بهار میماند به چشــم خســـــته مـن آبشار  میماند بدون روی تو ای مهوش همیشه بهار بدیده گلـــــــشن و گلها به خار میماند ترانه های خــــوش سبز عاشقانه من ز بـــعدء مردنء مــــن یاد گار میماند اگر تو الفــــــت خود را کمی بیافزایی رقیب پیـــــــــش همه…

بی آبــروست کشور مــــــا در دل زمـن       دزدان بســاط چــــور فــگندند در وطن بومــی به بوم ماست که بگرفته بی دریغ       جــای بلند بلبل خــوش لهجـــه در چمن در صفحه ی جبین تـو مهریست از فساد       ای حــاکم یتــیم  گــهر ریــــز در یــخن آزرم تــو به گـوشه ی تاریک خفته است       از مــادر شریف گهــی…

این جا زشهرمردم حیران رسیده ام ازآن دیار ی دردفراوان رسیده ام خورشیدباطلوع به خون میکندنگاه ازخون به جان رسیده گریزان رسیده ام بارنج بیشمارسفرازرهدراز ازراه دوردشت وبیابان رسیده ام میرفت گاه کشتی ماسوی پرتگاه جان مره ازپنجه ای طوفان رسیده ام من تکه تکه خسته ودرمانده چون ثنا اینجا زشهرمردم حیران رسیده ام محمداسحاق…

اى هموطن عزيزرازنهانيكه ميان من وتوست  عيب وايراد نه ازين قلم؛ بل ازبابت توست عيب سخنم خوب دانم كه بودبى پرده وعيان ممكن نه برطبع وخواست وسلايق دفترتوست درين عصروزمان كه شده بازارپرت وپلاگرم بيان سخن حق زدردوالم نه بتوان پيكرتوست زين دوروزمان نتوان زد قلم برتخيل،گل وبلبل شايدكه وهم وخيالپردازى خواست اثرتوست دبيرزين احوال…

  لیوال-   خیال د ژوندون نه ساتو دومره بې تدبیره یو   ستا سترګو ته نیغ ګورو موږ څومره بې پیره یو   ډک خم په سر اړوو، وعظ د ملا نه اورو   ښکلو سره مینه کړو نور نو بې تقصیره یو   ژامه د لیوه باسو مرګ مو پرې لوریږي نه ۲…

درجوانی زچه روهمچوکمانم کپ وکُپ لت ولوت دیدهٔ این دورِزمانم کپ وکُپ بَدیارِ من وتومرگ بکارند شب وروز زخمِ تیرخوردهٔ محتاجِ جهانم کپ وکُپ هرکجا آتشِ سوزنده ای اندروطن است من زغم سوخته بیتاب وتوانم کپ وکُپ بهرِ دردِ وطن و مردم ماچارهٔ ای نیست ازچه افتاده بصد شوروفغانم کپ وکُپ تابکی سوختن و ساختن است دروطنم تا…