{قسمت-5} از انجائیکه بحرانات افغانستان ازابعاد گستردۀ بحرانات  وسیع منطقه وجهان که مرکز اساسی وبحران محور ی وتعین کنندۀ ان طی نیم سدۀ گذشته ؛پاکستان ارزیابی میگردد وبا هم ارتباط زنجیری دارد که نباید از ان  اغماض گردد-به این مفهوم که پالیسی دوگانۀ شیطانی وچند بعدی مقامات پاکستانی -نظامیان سفاک جهنمی ان ؛ همان طوریکه صلح…

سیلِ اشکِ دیده ام را بیوفا نادیده رفت ازفغان وناله ام پا درگریزترسیده رفت میدوید تا غیب زد از چشم من آن دلربا یک نگاهِ خیره برما دیده ولرزیده رفت بعدِ چند روز دیدمَش آن ظالمِ دیر آشنا با حریفانِ دیگر از پیشرو خندیده رفت آبِ سردِ برسرِ این مجمرِعشقم بریخت دامنِ مِهرو وفایِ خویشرا…

   حضرت شمس الدین حبیب الله میرزا جان جانان، متخلص به مظهر، محدث، صوفی نقشبندی و شاعر پارسی گوی سده دوازده قمری هجدهم میلادی در شبه قاره هند.  پیشگفتار:  بخشی از این نبشتار را با پژوهش و تحقیق خودم آماده گردید، لکن قسمت اعظم آنرا از یاد داشتهای دقیق و موثق سالهای بسیار پسین  یکتن…

  که وھې مې،که تړې مې که مې وژنې بی حسابه   ای زماپه وینومسته ای زما دقوم قصابه   پدی پوه شه چی پښتون یم څوک پریږدم نه بی ځوابه   پښتنې ادې به نه یم زیږولئ که مې پوردرنه وانه خیستوپنجابه   الحاج الھام الدین قیام…

این مرده زندگی عبث و سفله پروریست امید غافل است و ز پا ، تا به سر خریست اشکی مریز به پای ستمزاده روزگار… این آب دیده ، همت نیکان جوهریست خرم کسی که هیچ نیامد به این دیار این سُفله دَهر لانه نا مرد پروریست غم جرعه ز خون د لم قطره قطره چید…

زيباي من طــراوت من پيرهن شوي آنقدر بوي بـــاغ شوي جان من شوي يك نوبهار سر بكشي از دل چنــــــار قد شاخه شاخه زمزمه هارا اتن شوي صدعاشقانه ناز شوي تار و پـــود من سبز گلوي ناله شوي انـــــجمن شوي بام چراغ هيبت استاره سوز نــــــور اندوه تار سرد بغل را چـــــمن شوي يك كوه…

ظلم، ظلم است هركه درين سياره ميكند چه پشتون وتاجيك چه ازبك وهزاره ميكند بود ناجايزز دين ومذهب وهم حقوق بشر هركه برحق زن ومردوياكودك گهواره ميكند رشوه واختلاس،فساد وتجاوزوزورگويي بود ظلم هركه درحق مظلوم وبيچاره ميكند بودهم فريب واغواى ملت ازبراى نفع خود كه چه تحت لواى اسلام درين باره ميكند نباشدهيچگاه هرآنكومورد بخشش…

کاش میشد بوَطن اینهمه غدار نَبود قتل وکُشتاروجنون برسرِبازار نَبود کاش میشد نبوَد واسکتِ بم در تنِ تو مکتب ومدرسه ومَسجدِ خونبار نَبود کاش میشد که نه اُفتادی بدامِ هرکس تا قوماندانِ تو این مردمِ اشرار نَبود کاش میشد که میانِ من وتو هموطنم نوکرِ اجنبی، معشوقه ای کلدارنَبود کاش میشد که نبودی بوطن تفرقه زا…

دوست بیا پیش بیا پیشتر راز دل خویش کنیم بیشتر دوست به تو دوسترم از همه من به تو نزدیکتر از خویشتر ای که عزیزی که بگویم چقدر؟ از همه گی بیشتر و بیشتر نام تو جاریست به خون و رگم باور اگر نیست بزن نیشتر لاف به عشقی تو زند عالمی پیش من آنست…

   – نوشته نذیر ظفر 14/07/01 عــــــشق تو بجـــــــان من تاثـــــیر دگر دارد هر جــــــــلوهء سیــــــــمایت تقریر دگر دارد معشوقه گل باغست هــــر دل زغمش داغست لیــــکن مهــــــی تابــــانم تـــــــد بیر دگر دارد هر فصل دلاویز است صد جلوه به پائیز است با چـــــــشم هـــــــــــنر بنگر تصویر دگر دارد من شاهـــــــدء مشــــــــهودم من عابدء معبودم…

 تاكه اين ملت بوددرگروسياه دلان كور نباشدهيچگاهي آزاده،بود برده ومزدور جمعي اندخودفروخته ،ياجواسيس بيگانه أزوالي ووزيرتابه وكيل يارئيس جمهور گرنظراندازي برخاندان رئيس دولت يكي قاچاقچي وان ديگرمافياي مغرور به معاونانش گربرعقل وتعقل بنگري زمسجدآمده، شده ثروتمندلاردومسرور كسي اندر نام ملت شده نماينده ملت سراپاغرق فساد،ولي اندرپرده مستور زالف و يا چوكي هاي اين دولت شده…

اظهارات یک کودک ما درخانه یک تلویزیون داریم، تلویزیون بسیارکلان که مثل پرده سینما است. مادرم ازصبح تا شام سریال می بیند وقتی چیزی از او میپرسم حوصله گپ زدن را ندارد و میگوید: برو بچه شمر یکساعت مرا آرام بگذارکه سریال می بینم . شب ها وقتی پدرم بخانه می آید اوهم تا نیمه…

سردارِجامه دار،دلم را بسی زده این طفلِ نیسوار،دلم را بسی زده ما گشته سالها به غم و درد مُبتلا بیعِزو بی وقار،دلم را بسی زده تو،نینوازِدشمن وبیگانه گشته ی بنواختنت بتار،دلم را بسی زده باتیغِ اجنبی سرِخود را جداکنی کُشتارو انتحار،دلم را بسی زده ازحق تواِلتجا منماعفوِخویش را هرجُرمِ آشکار،دلم را بسی زده ای ناخدایِ…

نوره څه نه وایم خودومره یادونه کوم یوه وړه غوندی ګیله درته له زړه نه کوم   که یی وخت راغئ،ژوندباقي وو،درته وبه وایم ددی خبری ښه پخه درسره ژمنه کوم   اوس خوستاوخت دلیونتوب دی،لیونیه آشنا دلیونتوب به دی بیا وروسته درملنه کوم   غیورملت ستا لیونتوب ته ټول په کرکه ګوري یوازی نه…

«دل به دو جایان نا همرنگ»* را گوئید: بر نمی تابید                 گر                     دریاگری را                                      لنگراندازید در پناه برکه‌ای لغزنده چون ماران،                        در گل ولای خزه‌ها بستر اندازید عرض خود بردن به رویارویی توفان سهم آسا                                        سخت بی‌هوده است فتح دریا             – گر نمی دانید-                                    زهره می خواهد! گرده…