فرنسوا ولټر

ولټر، یو فرانسوي لیکوال، مورخ او فیلسوف، د ټولنیزو اصلاح…

هانا آرنت؛ توتالیتاریسم ابتذال شر

Arendt, Hanna (1906-1975) آرام بختیاری نقل قول های سیاسی یک زن برای…

فقدان روایت آشتی ملی و بحران گفتمان در افغانستان

نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان در دوراهیِ آشتی و منازعه افغانستان طی پنج…

چهار و نیم سال پس از برپایی امارت اسلامی سرمایه؛…

فهیم آزاد مقدمه فقدان اجماع تحلیلی پیرامون بازگشت طالبان به قدرت سیاسی…

پاسخی به پرسشی که چرا؟ گفته بودم، خامنه‌یی قصد حمله…

محمدعثمان نجیب نماینده‌ی مبان بخش نخست در هفته‌ی گذشته‌ یک هم‌وطن ما یا…

از کابل تا تهران؛ مهار افراطیت یا مهندسی قدرت و…

نویسنده: مهرالدین مشید زورگویی یا ژئوپلیتیک ضربه؛ بازی با آتش تحولات امنیتی…

ویکتور هوګو

هغه د فرانسې نامتو شاعر، ناول، رومان او ډرامه لیکونکی…

یک عکس وهزار خاطره

راديو تلويزيون و افغانفلم سابق افغانستان تنى چند از ژورناليستان اولين…

مارهای آستین؛ بازگشت هیولاهای جنگ نیابتی به دامان پاکستان

نویسنده: مهرالدین مشید از عمق استراتیژی تا عمق بحران؛ چرخش شمشیر…

ظلم ظالم

رسول پویان جهان به لاف وپـوف ظلم برنمی گردد اســـیـر ظالـــم و…

روز جهانی زن در میانۀ بحران و عقبگرد تاریخی

اعلامیۀ سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان به پیشواز هشتم مارچ، روز…

نه به جنگ، نه به استبداد؛ راه ما رهایی اجتماعی…

اعلامیه سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان در مورد جنگ امریکا-اسرائیل با…

زردشت نیچه؛ پیشگویی تراژدی ایرانی؟

Friedrich Nietzsche (1844-1900) آرام بختیاری تراژدی ایران، یا شیعه ایرانی، از زبان…

جنگ با ایران؛ معادله برنده و بازنده در ترازوی ژئوپلیتیک

نویسنده: مهرالدین مشید تهران خشمگین در نبرد برای بقا این نوشته با…

کوتاه خاطره هایی از مسکو

(کمیته سرتاسری سازمان دموکراتیک جوانان افغانستان، فستیوال جهانی جوانان و…

اعلامیه در محکومیت جنگ ارتجاعی میان پاکستان و افغانستان

سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان جنگ و صف‌آرایی نظامی میان قدرت…

بوی ریا 

برسد کاش به تو یار چو پیغام کنم  وصفی از لعل…

               کاروان وحدت 

بر خیز تا هم آ ییم ، با  کاروان وحدت  جا…

دوست دارم این وطن را !

امروز زمان آن فرارسیده است که مردم افغانستان یک‌صدا بگویند…

زبرځواکونه څنګه په نورو هېوادونو خپل نفوذ ساتي؟

ليکنه: حميدالله بسيا په ساده ډول زبرځواک  يا سوپر پاور  Superpower…

«
»

کنترل و سلیقه !

سپاه پاسداران یک حملۀ گستردۀ پهپادی و موشکی را علیه اسرائیل کرد …

ارتش اسرائیل صبح یکشنبه تایید کرد که حمله هوایی حکومت اسلامی در ایران «خنثی» و «۹۹ درصد به اسرائیل نرسیدند . اسرائیل اعلام کرد که حکومت دینی ایران یه عالمه پهپاد ، یه عالمه موشک کروز و یه عالمه موشک بالستیک را مثل نخودچی کشمش به سمت خاک اسرائیل پرتاب کرده تا اسرائیل را محو و نابود کند …

متخصصین ولی گفتند 24 ساعت طول میکشه تا پمپادها به اسرائیل برسه . منم 24 ساعت صبر کردم تا تعداد کشته ها و زخمی و خرابی و نابودی اسرائیل رو بگن . نامردا کسی چیزی نگفت …

کاخ سفید بار دیگر بر حمایت راسخ واشنگتن از تل‌آویو تاکید کرد …

گوترش: خاورمیانه بر لبه پرتگاه است…

حکومت اسلامی در ایران هم گفت موضوع پاسخ به حمله به کنسولگری‌اش در دمشق را اکنون فیصله یافته می‌داند و باورمندان اسکول بسیجی به اقتدار ما چیز شدند . ولی جنگ با بی حجابی و و آزادی و مردم ایران فیصله نمیابد . حکومت ایران دور جدید سخت‌گیری‌ها برای حجاب اجباری را آغاز کرد…

و نهایتا کسانی که شروع جنگ را با شادی یا غم اعلام کردند و تماشاگران تشخیص ندادند که جنگی در کار نیست صحنه استمرار است . آخوند حاکم اهل خطر نیست . غرب هم همان زمان سرنگون کردن صدام و قذافی ، عزمش برای نگه داشتن سیستم فالشیستی دینی حاکم در ایران جزم بود .



در صحبتی با دوستی گفتم تیترهای خبری زیاد است اما حمله ای انجام نمیشود و اگر هم بشود سمبلیک خواهد بود جدیتی نیست . اصلا فرض کن حمله ای میکند به کدام منظور ؟ چرا ؟ اینکه از قبل خبر بدهند و بعد بیابانهای خالی را بزنند اسمش حمله سخت انتقامی برای نابودی اسرائیل نیست اتفاقا برای استمرار این صحنه است …


گفت یعنی بی بی سی دروغ میگوید ؟


گفتم : نمیدانم دورغ میگو.ید یا نه ؟ ایت الله بی بی سی به قول شاملو بدترین سانسورچی تاریخ است …

ولی بحث بی بی سی و تیترهای بقیه رسانه ها نیست . مثل دیدار مدیری یا ابی یا شجریان … که اصلا موضوع فردی نبود که کدام بهترند ؟ سوالی که در ذهن کاشتم این بود چرا چنین صحنه ای ؟ چرا نظام مثلا مقتدر به چنین صحنه ای نیاز دارد ؟

صحنه اقتدار و حمله و نابودی اسرائیل که یعنی پیروزی نظام ولایت فقیه در خاورمیانه ، اینطوری نیست یعنی حتی شوخی ش هم مسخره است .

نظام دینی حاکم در ایران هم مثل بقیه حاکمان دنیا 2 چهره دارد . چهره نرم مثل نمایش دیدار ابی و مدیری و شجریان در دوبی و چهره خشن مثل قتل داریوش مهرجویی و کیومرث پوراحمد …

در مورد مولفه های غیر ایرانی نه خطرناک است و نه جدی و نه میتواند و نه میخواهد … شبیه به دلقک های کنار خیابان است که تئاترهای روحوضی را کارگردانی میکنند.

ولی در مورد مولفه های ایرانی بلد است و تجربه دارد . هم اسکول میکند و هم میکُشد تا بقیه حساب کار دستشان باشد و درانفجارات اجتماعی کنار مردم نروند و روند تغییر را با کنترل و سلیقه خودش خودش انجام دهد .


اسماعیل هوشیار
15.04.2024