یاد وطن!

امین الله مفکر امینی 2020-27-12 یادی وطن آمد ز مــــوج گــــــــل…

دموکراسی قلدری ترامپ را دور پرتاب کرد

دموکراسی قلدری به ناچار ترامپ را دور پرتاب کرد دموکراسی…

بی توجهی به فرهنگ همانند ویران کردن تندیس های بوداست

        نوشته ی : اسماعیل فروغی        اخیراً خبرشدیم که دولت افغانستان برای…

په افغانستان کې سولې ته د لاسرسۍ په موخه د…

په اوسني ډير ستونزمن اوبحراني چاپېريال کې زمونږ کړیدلي او…

بلبل عشق و طرب

رسول پویان نـوا از سـیـنــۀ آتـشـفـزای نی زنــد فـوران نیستان آتـشی افروخته…

Unprecedented Assault on Free Speech

By Fateh Sami 17/01/21 Who are behind the recent terror attacks in…

حق سکوت دادن ها جریان تاریخ را عوض نمی کند

نویسنده: مهرالدین مشید از آنجا که فلسفهء تاریخ به تعبیری از…

خون ریزی در افغانستان؛ بایست ادامه یابد!

نمایش دوحه؛ دامی پیچیده تر برای اسارت مردم ما به جای…

نظری؛ بر نظر طاهره خدانظر؛ در «مجاهدین...کافر»

محمد عالم افتخار با درود بر تمامی هموطنان مؤمن و متدین! با…

بخاطر نجات وطن 

برخیز که اوضاع  وطن در خطر است  کا ین فرصت نا…

تنهایی

رفت از‌ نظرم دیده به راهش نگران شد  دل برده ای…

دو‌ لشکر کشی و دو تفاوت فاحش

                 دو‌ لشکر…

افغانستان و روز هار دشوار و سرنوشت ساز

نویسنده: مهرالدین مشید زمامداران و سیاستگران چهل سال اخیر نزد مردم…

مولانا عشقی برای وطن و زادگاه و مردم خود نه…

به بهانه ی پاسخی بر پرسشی اندرباب   نقد مولانای بلخ  نوشته…

شماره چهارم سال بیست و سوم گاهنامه محبت

شماره چهارم سال بیست و سوم گاهنامه محبت به…

مرور سطحی بر طرح سفارت امریکا که به تلویزیون طلوع…

تلویزیون طلوع یک سرخط خبری متحدالمال دارد که میگوید (…

درکنگینه زبان

جستاری : از دکتر حمیدالله مفید سخن شصت وپنجمین تنوین وکاربرد آن…

کیستی، چیستی، چراستی...؟

نوشته ی محمد عثمان نجیب                           خدا زندان نه دارد یک دوست خوب…

د دوحی د سولې هوکړه، او څو عملي وضاحتونه!

لیکنه:  قاضي نجیب الله جامع۱. د افغانستان د حکومت او…

«
»

ترنم های بی نمکی از من


محمدعثمان نجیب 

اشک و‌ خونیم و دود و آتش 

اسیریم،

 اسیر بی خرد سرکش

خاکستر ما را هم سوزاند 

دریغ

مگر سزاوار نه ایم جز در بند 

ظلمت شب

 و آن نماد سیاه وحش؟

___________________&

محبت کم کن که دل 

غافل نه شود

چی سودی ز عشقی که 

حاصل نه شود

_______________________&

کجاست سهم رستن قامت من 

از این خمیده دنیا 

کجاست زیست گاه من در این 

دیر فریب ها

کسی خود را نه آراست تا داند

بهای آراسته ها

همه ز بر دستان خون 

آفرین اند

همه تهی دستان علم

برین اند

همه سواران تازه یی 

طومار گر

همه شیفته گان و شیدای

خمار گر اند

تیغ ظلمت برپا کنند در کوچه

ها و شهر ها

با چکمه های بی رحم فراش ها

ناله کنند فریاد کنند ز بی داد شان

آدم ها و دیوار ها 

 شهر ها فنا کنند و با نفس ها 

چه ها کنند

گر روزی بریزند بر در و‌ دیوار ما

آن ستور ها

کابل

۳۱ / ۲ / ۱۳۸۱

________________________&

تا رسیدن به بزرگی.                                                                                                        

 قامت تو

همه حسرت بردند که نه دارند گران

سنگی همت تو

____________________________&

پله ها بلند اند و 

اما

در امتداد

تا خط فاصله ها

_________________________&

دل خواب گاه 

هستی و

گذرگاه رسوایی

 هاست 

دل را دل نگهدار که اوج 

شاه کاری هاست

گر ز دل بی دل شدی ای 

صاحب دل

بدان کآن دم دمی بر بادی

هاست

نه ز دل بنال و نه ز هوای دل

هر گهی دل رنجور

 شود

سر به کف گیر به دوای

دل

____________________________&

گوهر تویی و گهر سان 

رخسار ات

مغرور مه باش که دست 

تو نیست

گوهر ساز دانی کی ست

خدایت است و خدایت

___________________________&

یار شمع فروزان است هر 

سیاهی را

از فروغ فروزان او 

فانوس ناتوان خجل 

می شود

___________________________&

توشه یی نه دارم جز یک

 سبد آرزو 

بپذیر زمن آها ترنم زیبای

بهار 

این سبد اخلاص دل

 است

به جرمی که نه کردم محکوم ام

 مه کن

من 

به ساحل امید رسانم کشتی

 دلی شکسته را

بدان

 که تمنای وصال تو

دارم

دویدن در مسیر بی انتها

را

قدر من بدان که نخلی بلند

نخلستان تو ام

آن سرو قامت و آن بلندای

باغستان تو ام

مه گذار که زوال عشق تو مرا 

با خود ببرد

به خاک ام مه سپار که هنوز 

شربتی ز ترنج های باغ 

تو نه نوشیده ام

تو پنداری که من سراب و 

لکه یی ننگ ام

بیا و دمی با من بپا تا 

بیابی مرا

تا به خود آیی بینی که

 مست و

 در آغوشی مرا

____________________________&

چرا 

فریاد درد من نه می‌شوی

  ای باد صبا

مدام درد دهی به من ای

بی مهر و پر جفا

____________________________&

صد سینه سخن 

دارم و

دو عالم امید 

کو جانانی که التیام

بخشد درد مرا

___________________________&

گر خلوت شب گریزد ز من 

باکی نیست

یا که من گردن فرازم 

یا که یار به پروای 

ما نیست

___________________________&

 ز جلوه ی مرگ گریزی نیست

 ما را 

چه علاجی کنیم در این دیر 

لامکان

____________________________&

یک عمر گشتیم پی خیالات 

دی روز

حاصل اش جزء فزونی غم

 نه بود

______________________________&

نه سردی هوا

 نیازم

نه گرمی سودا 

نیازم

هر آن گهی در 

نمازم

تویی و تویی حاجت

نیازم

___________________________&

 شب بی پایان و من حزین 

 دوری یار

 صبح گریان در پیش است تا

 یک قدمی دیدار

_____________________________&

گر بی صبر عشق ام عتاب مه کن مرا

تا تفسیر تو تاب پایا

نیست مرا

_____________________________&

من در کمین زوال مهتاب

آفتاب را جست و جو دارم

بیا و هم دست من باش 

کاهل مه باش 

که نه زوال مهتاب را باور

 است 

و نه طلوع خورشید

 فردا را