جنگ ایران، محاسبات ترامپ و بازتعریف آسیب‌پذیری در جغرافیای منطقه

وحیدالله نورزی جنگ‌ها را نمی‌توان تنها با شمار حملات، میزان خسارات…

دو یاداشت !

1-- افغانستان و اثرات موقعیت جغرفیایی ان . 2-- چاره اساسی…

تعلق بر انسانیت بجا است !

امین الله مفکر امینی              2026-08-10! بــه هر طرف مینگرم بوی تعلقات…

از قهرمان‌سازی تا نقد تاریخی؛ بازخوانی کارنامه رهبران در شش…

 نویسنده: مهرالدین مشید بزرگ‌نمایی رهبران؛ ناسپاسی به آرزو های مردم افغانستان رخدادهای…

ابونواس اهوازی؛نمایندۀ شادخواری های عصر ساسانی(بخش۲)

علی میرفطروس -« عربِ بادیه نشین را رها کن و او…

پروفیسور استاد  نصیب الله سیماب

له ښاغلي پروفیسور استاد  نصیب الله سیماب سره، چې د…

پیام هستی

رسول پویان ز قلب هستی پیامی بـه گوش دل گفتند چه خوش…

افغانستان در آستانه بحران چند لایه؛ ابتکار خروج از جنگ

 نویسنده: مهرالدین مشید چه کسی باید ابتکار خروج از جنگ را…

فراتر از امیر؛ درون معماری قدرت طالبان

قسمت دوم: از هویت تا قدرت؛ چگونه یک سازمان خود…

نیهلیسم؛ محصول شکست سیاسی یا فردی؟

Nihilism. آرام بختیاری نیهلیسم یعنی پوچی، انفعال، زوال، بطالت، و فاقد هدف.  نیهلیسم…

گزیده‌ی اشعار شرمین ولی

اشعار کتاب اندوه ارغوانی یک سیب گزیده‌ی اشعار شرمین ولی مترجم: زانا کوردستانی (۱) پاییز…

فراتر از امیر؛ درون معماری قدرت طالبان

قسمت اول: مسئله فقط امیر نیست وقتی درباره طالبان صحبت می‌کنیم،…

بعد از ضربه چه می‌ماند؟

افغانستان و منطقه در عصر جنگ‌های فرسایشی Wahidullah Noorzai — Former…

دل دادن و دل بردن!

امین الله مفکر  امینی                2026-25-09 دلـــــدادن ودل بردن ودل بستن نباشد…

ایدئولوژی سایه ای سنگین برفراز اندیشه ها

 نویسنده: مهرالدین مشید              زنجیر های ناپیدای ایدئولوژی  انسان موجودی معناجو است. او…

علم ګل سحر

له ګران علم ګل سحر سره، چې د علم او…

فاصله میان قدرت و اثر

Wahidullah Noorzai — Former Senior ANP/ANCOP Officer | Field Strategist…

چند شعر کوردی با ترجمه 

چوون خەم و پەژارە  وڵاتمی داگیرکرد دەسوری داکوو دڵخۆشیان خەسان. ◇ در این سرزمین  غم حاکم…

نورستان؛ از خاطره یک جنگ تا آغاز یک دوره تاریخ

 نویسنده: مهرالدین مشید آغاز دوباره درگیری‌ها در منطقه کامدیش نورستان، خاطره…

افغانستان میان مهندسی قدرت و بازی امنیتی طالبان و پاکستان

 نویسنده: مهرالدین مشید درگیری طالبان  با مردم؛ فرار از حل بحران…

«
»

انسان‌زدایی از جامعه افغانستان محکوم است! 

سیامک بهاری

درباره فتوای امربه‌معروف رهبر طالبان

وزارت امربه‌معروف و نهی‌ازمنکر طالبان، فرمانی را در ۴ فصل و ۳۵ ماده در ۱۱۴ صفحه که به توشیح رهبر طالبان رسیده را اجرایی کرده است.

این یکی از نفرت‌آورترین قوانینی است که طالبان برای سرکوب حداکثری جامعه افغانستان به اجرا می‌گذارد. تقلا برای سیطره کامل دستورات اسلامی به‌قصد منکوب کردن جامعه و حذف قهری زنان از حق حیات اجتماعی اساس این فرامین است. طالبان با به گروگان گرفتن مردم افغانستان در فقدان مشروعیت داخلی و در فشار انزوای جهانی بارها تهدید کرده‌اند که اگر به رسمیت شناخته نشوند قوانین سخت‌گیرانه‌تری بر زنان و جامعه اعمال خواهند کرد.

تمامی جریانات اسلامی برای اثبات خود، با عقب راندن و منکوب کردن زنان و با حمله مستقیم و یورش به حقوق اجتماعی زنان اعمال قدرت کرده‌اند. جمهوری اسلامی و داعش و طالبان همسان عمل کرده و می‌کنند.

تاروپود این قوانین صادر شده، نفرت‌پراکنی مطلق نسبت به زنان است. بیش از ۱۰۰ صفحه از کل این فرمان متکی به دستورات فقهی اسلامی و نفرت مطلق از زنان به‌قصد حذف آنان از ساختار جامعه است.

“صدای زنان به‌مانند عورت است”. “پنهان‌کردن روی زن به سبب ترس از فتنه ضروری است”. “عورت مرد از زیر ناف الی زانوها و زانوها نیز عورت است. مردان باید ریش بگذارند و آن را کوتاه نکنند”. به‌جز پرداخت مالیات کلیه صاحبان مشاغل و کشاورزان و دامداران مجبور به پرداخت زکات و عشریه هستند. تمام بازی‌ها و سرگرمی‌ها از فیلم، عکس و ویدئو ممنوع و حرام است. استفاده از مجسمه‌های اشیای جاندار در تبلیغات حرام است. به محتسبان یا همان “گشت ارشاد طالبان” در حد قاضی محکمه صلاحیت داده شده است.  تا خصوصی‌ترین مسایل زندگی افراد می‌توانند مداخله کنند.

سازمان ملل، دولت‌های غربی و حامیان بی‌شرم طالبان درحالیکه این هیولا را به جان مردم بی‌دفاع افغانستان انداخته‌اند، نسبت به اجرای این فرامین تنها در حد نگرانی اعلام موضع کرده‌اند.

مردم افغانستان را نباید تنها گذاشت! به زیر کشیدن طالبان و رهایی از شر این هیولای تروریستی اسلامی، تنها با اتحاد سراسری نیروهای مترقی علیه طالبان ممکن است. این وظیفه خطیر تاریخی همه را فرامی‌خواند. اتحاد حول یک پلتفرم مترقی و سکولار و برای تأمین آزادی و برابری کل جامعه اولین اقدام در این راه است.