شکست زنجیرسکون
رسول پویان
زنـدگی بی وحــدت دل کـورۀ آهـنگر اسـت
قـرنها تنـهای تنـها بــودن از آن بهـتر اسـت
زیست بـا معنای انسانی نباشد خورد وخواب
صدهزاران رمزورازعشق درآن مضمراست
هـرکه پشـت پـا زنــد بـر وحـدت ذات حیات
ســال هـا در قـلـزم داغ تــنـاقـض اندر است
در دل امـواج اقـیــانـوس مـســت بـی کـران
بی خیال وهـم در سر آروزی گـوهـر اسـت
روشـن و بی پرده می گـویـم قصد دل مـدام
بشکنم درب سکون بنیاد مـن پـرده در است
تـابکی بـازی دهی دل را بـه آب و دانـه ای
آن کبوتـر در قـفـس خاکسـتر مشت پر است
بی صدای عـشق جـسـم و جـان آدم خاکـدان
دردل خاک ستم سـاز طرب کورو کر است
ســاعــتی در کــورۀ داغ تخـاصـم زیـسـتـن
سخت وطولانی ترازغوغای روزمحشراست
لحـظه ای درعیش ومسـتی گربرآیـد کام دل
از بهشت جاودان صد پایه گویی بر تراست
طـالــب کـنـج قـنـاعـت در طلـســـم روزگار
غرق گرداب سکون و پشت زندان در است
صـد هـزاران مرتـبـه گـر باز گردد آزمون
در نـتــیجـه آخـرش از اول آن بـدتـر اسـت
گـر نیـفـتـادی مـوافـــق بـا رفـیـق زنــدگـی
خارجای گل درآغوش وشرردربسـتر است
در صدف تنهـا بـود گوهـر که گـردد آبـدار
ورنه باخاروخـذف خـرمهره درّ برتر است
پـرپـر نـور خیال عـشـق می جـویـد وصال
ورنه دل دربند مثل مرغ بی بال و پر است
خود فریبی در طریق عشق رسم نا بجاست
گربدانی این کلوخ وان سیرت کان زراست
در دل ابهـام تـاریکی فـرو رفـتن خطاسـت
چون به بینی هرطرف نور سپید اختراست
این نه تنها از بـرای ماسـت اوج زندگیست
گر فـروافتی ازآن پند ضیعـف و ابتر است
چـشــم بـر مـا بسته گویی نسـل آزاد زمـان
هرکه شد تسـلیم ایـن زندان وبند دیگراست
گام بزن در روشـنای دل بـه قـصد اعـتماد
چون مرادعشق پاکان با رضای داوراست
گر به سـر داری امید آفـتـاب عـــدل و داد
دل چو اقیانوس و پهنای رهایی منظراست
از شکـست پیهـم زنجیر بـر خیزد خـروش
آنچـه زیب دفتر تاریخ مـا در کشـور است
