رسوایی پشتِ رسوایی

                           نوشته ی : فروغی

      ــ پس از رهایی بیشرمانه ی انس حقانی قاتلِ صدها سرباز و هموطن بیگناه ما از زندان ؛

     ــ پس از پافشاری مضحک و احمقانه ی کمسیون انتخابات درهمدستی با تیم رییس جمهورغنی مبنی برقبول 300 هزار رأی تقلبی و بدون بایو متریک ؛

    ــ پس از ابرازندامتِ جبری و مظلومانه ی مدافعان حقوق بشرلوگر در مورد افشای تجاوزات جنسی بر پنجصد دانش آموزِمکاتب آن ولایت ؛

   ــ پس ازاهانت و تمسخر بی مزه و تبعیض گرایانه ی امرالله صالح درمورد ساختمان صورت هزاره های عزیز ؛    

    ــ و بالاخره پس از افشای مکالمه ی تلفنی شرم آگین و تهوع آور اسدالله خالد با خانم ملالی شینواری سابق وکیل پارلمان ؛ آدم سرگیچه شده ،  درست نمیداند با کاربرد کدام واژه ها ، نفرین و انزجار درونی اش را نسبت به اینهمه رسوایی های شرم آور گروههای مافیایی قدرت در افغانستان ابراز نماید .

      راستش تعجب آوراین است که چرا پارلمان افغانستان دربرابر اینهمه فجایع خاموشی اختیار نموده است ؟  چرا این همه مواردِ شرم آور را پیگیری جدی نمینمایند ؟
چرا کم ازکم از خود نمی پرسند که :

    ــ آیا رییس جمهورغنی در موقعیت کنونی اش صلاحیت قانونی دارد تا جانیان خطرناکی چون انس حقانی و یارانش را که دستان شان به خون صدها و شاید هزاران سرباز و هموطن ما رنگین بوده و تمام محاکم کشور حکم اعدام آنان را صادر نموده بود ، از زندان رها نماید ؟ 

  ــ چرا کم ازکم با موضعگیری قاطع و سازنده در حمایت از انتخابات شفاف و سالم ، مانع سوق کشور بسوی بحران نمیشوند ؟

  ــ چرا اعتراف گیری به زور و پرده پوشی شرم آور امنیت ملی درباره ی حقایق مربوط به مکاتب لوگر را به چالش نکشیده ، با اعزام هیأت حقیقت یابی ، جلو فساد و فحشای بیشتر را درمکاتب لوگر و سایر ولایات کشور نمی گیرند ؟

  ــ وبالاخره چرا آقای اسدالله خالد سرپرست وزارت دفاع را استیضاح ننموده ، درباره ی اینهمه رسوایی ها از او توضیح نمیخواهند ؟

   هرگاه پارلمان کشورهم اینهمه فجایع را پیهم پرده پوشی نماید ، کوچکترین شکی در پوشالی بودن آن باقی نمانده و فاتحه ی عدالت و ثبات را درکشوراز پیش باید بخوانیم.