رؤیای ترامپ برای پایان دادن به جنگ: شکاف میان محاسبات کاخ سفید و واقعیت‌های میدان نبرد
نویسنده: دکتر کامران یگانگی ــ
دونالد ترامپ برای پایان دادن به جنگ با ایران یک ضرب‌الاجل سیاسی تعیین کرده است: بلافاصله پس از انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده. او در ۹ سپتامبر این پیش‌بینی را به ادعاهایی مبنی بر تلاش تهران برای تأثیرگذاری بر رأی‌گیری مرتبط کرد. اما پس از انتخابات چه چیزی در میدان نبرد یا پشت میز مذاکره تغییر خواهد کرد که پیش از آن نمی‌تواند تغییر کند؟
این مقاله پایان پایدار جنگ را بر اساس سه شرط تعریف می‌کند: توقف پایدار و متقابل حملات مستقیم؛ اجرای تعهدات امنیت دریایی؛ و ایجاد سازوکاری برای رسیدگی به موارد نقض توافق. این شرایط تمامی اختلافات میان ایالات متحده و ایران را حل نخواهند کرد، اما باید احتمال ازسرگیری جنگ را کاهش دهند. پایان دادن به یک مرحله از عملیات کافی نیست.
از توافق ژوئن تا رویارویی مجدد
مشکل نبود توافق نیست. در ۱۷ ژوئن، واشنگتن و تهران یک توافق موقت امضا کردند که آتش‌بس آوریل را برای ۶۰ روز تمدید می‌کرد تا دربارهٔ توقف دائمی خصومت‌ها مذاکره شود. این توافق همچنین ازسرگیری کامل تردد دریایی از طریق تنگهٔ هرمز بدون دریافت عوارض را پیش‌بینی کرده بود.
این فرصت حتی تا پایان مدت تعیین‌شده نیز دوام نیاورد. در ۸ ژوئیه، رویترز گزارش داد که ترامپ توافق موقت را پایان‌یافته اعلام کرده است. این گزارش همچنین از مذاکرات غیرمستقیم ناموفق در قطر، ازسرگیری حملات ایالات متحده، و لغو مجوز فروش نفت ایران خبر داد. کمتر از یک ماه میان امضای توافق و ازسرگیری رویارویی فاصله بود.
این توالی رویدادها مسؤولیت هر یک از موارد نقض توافق را مشخص نمی‌کند. اما ضعف اصلی را آشکار می‌سازد: توافق اولیه نتوانست اختلافات بعدی را در چارچوب مذاکرات نگه‌دارد. فشار نظامی و اقتصادی جای گشایش دیپلماتیک را گرفت. بنابراین، پرسشی که وعدهٔ سپتامبر ترامپ با آن روبه‌رو است مشخص است: چه چیزی در تعهدات، ترتیب اجرای آنها و مدیریت اختلافات تغییر کرده است؟
فشار نظامی چه زمانی به توافق منجر می‌شود؟
آسوشیتدپرس اخیراً گزارش داد که واشنگتن تا حدی کنترل ایران بر هرمز را تضعیف کرده و در عین حال صادرات نفت ایران را به‌شدت محدود کرده است. این گزارش همچنین تأکید کرد که جنگ همچنان پایان نیافته است. این ارزیابی را نباید با بازگشایی کامل و پایدار تنگه اشتباه گرفت.
واشنگتن می‌تواند به دستاوردهای عملیاتی دست یابد، در حالی که تهران متحمل هزینه‌های سنگینی می‌شود، اما اختلاف بر سر شرایط پایان جنگ همچنان می‌تواند ادامه یابد. کتاب تسلیحات و نفوذ، اثر توماس شلینگ، رابطهٔ میان توانایی‌های نظامی و قدرت چانه‌زنی را بررسی می‌کند: نیروی نظامی از طریق توانایی خود برای تأثیرگذاری بر انتخاب‌های طرف مقابل، ارزش سیاسی پیدا می‌کند.
بنابراین، پرسش مربوطه صرفاً این نیست که چه میزان خسارت وارد شده است. طرف مقابل باید بداند در ازای تغییر رفتار خود چه چیزی دریافت خواهد کرد. اگر تبعیت به کاهش معتبر فشار منجر نشود، انگیزه برای سازش کاهش می‌یابد. فشار بدون یک راه خروج روشن می‌تواند مقاومت مستمر از طریق ابزارهای متفاوت را تشویق کند.
خواندن تهران از طریق تصمیماتش
پذیرش توافق ژوئن از سوی ایران نشان‌دهندهٔ آمادگی برای سازش تحت شرایط معین است. تحلیلی که بر رد مطلق توافق از سوی تهران استوار باشد، با این سابقه در تناقض خواهد بود. با این حال، فروپاشی زودهنگام توافق نشان می‌دهد که دستیابی به یک تفاهم اولیه برای حفظ آن کافی نبوده است.
این مشاهدات اولویت‌های دقیق رهبران ایران را آشکار نمی‌کنند. آنها پرسش‌های عملی را مشخص می‌کنند: کدام تعهدات متقابل می‌توانند یک توافق را پایدار سازند؟ چه کسی نخست اقدام می‌کند، و طرف دیگر چگونه پایبندی به توافق را راستی‌آزمایی می‌کند؟
انتخابات ایالات متحده برای واشنگتن یک ضرب‌الاجل ایجاد می‌کند. اختلافات مربوط به اجرای توافق از جدول زمانی متفاوتی پیروی می‌کنند. روز رأی‌گیری به‌طور خودکار اختلافات بر سر محدودیت‌های دریایی، امتیازات اقتصادی یا خطر حملهٔ مجدد را حل نخواهد کرد. تقویم انتخاباتی می‌تواند فوریت ایجاد کند؛ اما نمی‌تواند پاسخ‌های حاصل از مذاکره را فراهم کند.
هزینه‌هایی که به رأی‌دهندگان آمریکایی می‌رسد
در ۹ سپتامبر، آسوشیتدپرس گزارش داد که قیمت نفت خام برنت از ۱۰۰ دلار در هر بشکه فراتر رفته و متوسط قیمت بنزین در ایالات متحده به ۴٫۲۲ دلار در هر گالن رسیده است. ترامپ کاهش قیمت نفت را به دورهٔ پس از انتخابات مرتبط کرد. این ارقام نشان می‌دهند که جنگ چگونه به یک مسألهٔ سیاسی داخلی بدل شده است.
افزایش قیمت سوخت از طریق هزینه‌های حمل‌ونقل و تولید به مخارج خانوارها منتقل می‌شود. واردکنندگان انرژی در دیگر نقاط نیز با فشارهایی مشابه روبه‌رو هستند. ایالات متحده، با وجود ظرفیت تولید داخلی خود، همچنان در معرض قیمت‌های جهانی قرار دارد. بنابراین، هزینه‌های اقتصادی ادامهٔ رویارویی به ایران محدود نمی‌شود.
این هزینه‌ها به توضیح انگیزهٔ سیاسی ترامپ برای ارائهٔ نقطهٔ پایانی برای جنگ کمک می‌کنند. اما توانایی او برای تحقق چنین پایانی را اثبات نمی‌کنند. فوریت انتخاباتی حتی ممکن است انعطاف‌پذیری را محدود کند: هرگونه توافق باید هم در خارج از کشور قابل اجرا باشد و هم در داخل قابل دفاع.
اسرائیل و مشکل ترتیب اقدامات
اسرائیل شریک آمریکا در آغاز جنگ بود. نقش آن را نمی‌توان به یک متغیر حاشیه‌ای تقلیل داد. پایان دادن به عملیات واشنگتن، متوقف کردن اقدامات اسرائیل، و مهار جبهه‌های مرتبط، وظایفی جداگانه هستند که رابطهٔ میان آنها باید در هر ترتیبات جدیدی روشن شود.
لبنان مشکل اجرای توافق را نشان می‌دهد. رویترز در گزارش خود دربارهٔ عملیات اسرائیل در ارتفاعات علی‌الطاهر در ۱۰ سپتامبر توضیح داد که چارچوب مورد حمایت ایالات متحده پس از آتش‌بس ژوئن، بر سر خروج اسرائیل و خلع سلاح حزب‌الله متوقف شده است. حزب‌الله از خلع سلاح خودداری می‌کند، در حالی که اسرائیل خروج خود را مشروط به این اقدام کرده است.
این موضوع مربوط به لبنان است؛ و وجود یک آتش‌بس جداگانه میان ایران و اسرائیل را اثبات نمی‌کند. اهمیت تحلیلی آن در ترتیب اقدامات نهفته است: هنگامی که هر طرف اقدام خود را مشروط به حرکت نخست طرف مقابل می‌کند، یک توافق می‌تواند بدون آن که رسماً لغو شود از کار بیفتد.
بنابراین، هر راهبرد خروج باید مسؤولیت‌های واشنگتن را از مسؤولیت‌های اسرائیل متمایز کند و قواعدی برای مدیریت حوادث در جبهه‌های مرتبط تعیین کند. همسویی کلی میان متحدان کافی نیست. تعهدات باید مشخص کنند چه کسی مسؤول کدام اقدامات است، و اختلافات چگونه مهار خواهند شد.
یک وعدهٔ جدید به سازوکاری متفاوت نیاز دارد
پس از تجربهٔ ژوئن، سه آزمون اهمیت دارند: تعهدات محدود و قابل‌اندازه‌گیری؛ اجرای متقابل و مرحله‌بندی‌شده؛ و سازوکاری که پیش از ازسرگیری حملات به اختلافات رسیدگی کند. این ترتیبات مستلزم اعتماد کامل نیستند. آنها مستلزم آن‌اند که حفظ توافق برای هر یک از طرف‌ها سودمند باشد.
کاخ سفید اکنون باید توضیح دهد که چگونه قصد دارد فاصلهٔ میان امضای توافق و اجرای آن را کاهش دهد. تا زمانی که این پاسخ روشن نشود، ضرب‌الاجل آن همچنان یک پیش‌بینی سیاسی باقی خواهد ماند. واقعیت‌های میدان نبرد زمانی تغییر خواهند کرد که محاسبات طرف‌ها و اعتبار تعهدات آنها تغییر کند ــــ نه صرفاً هنگامی که آمریکایی‌ها رأی دادن را به پایان برسانند.
برای تطبیق با متن ارسالی، ادعای اصلی مربوط به اظهارات ۹ سپتامبر ترامپ و ارقام نفت و بنزین نیز با گزارش‌های رویترز و آسوشیتدپرس مطابقت داده شد.
منبع: نیو ایسترن اوت‌لوک، ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۶
https://english.10mehr.com/trumps-dream-of-ending-the-war-the-gap-between-white-house-calculations-and-battlefield-realities/
