دوستی میوۀ حیات
رسول پویان
دوست گر صاحب سخن باشد
خوشـتر از عطر نسترن باشد
عـندلـیـب غــزلـســرای بـاغ
زیـنـت گلــشــن وطـن بـاشـد
عشـق را اختر شب افروزی
نــور دل قــوّت بــدن بـاشــد
دشــمـن ظـلـم و یــار آزادی
ضد بند و غـل و رسـن باشد
خـالی از کـیـنه و دل آزاری
فارغ از نکبت و محـن باشد
خـار و خاشاک را زند آتش
گل بی خـار در چمـن باشد
نــزنـد تـیـغ بــر دل یــاران
دشـمن دیـو و اهـرمن باشد
در صف ضد ظلم واستبداد
شـیر در جـامـۀ کـفـن باشد
درخشن روزگار پرزشـتی
نرم چـون دامن پـرن باشـد
در ســراپـردۀ محـبـت یـار
بوی گیلاس و یاسمن باشد
نـشود مـار و عقرب جرار
مرهـم جـان دوای تن باشد
بر سر گور دوستان شفیق
زنـده چـون لالۀ دمـن باشد
در شب سـرد و تیرۀ میهن
گـرم چـون بـادۀ کهن باشد
گرکند خصم قصدجان یار
رسـتـم و زال پیلـتن باشـد
چلچراغی بـه کلبۀ تاریک
شمع رخشـان انجمـن باشد
بهـر مجموع خاطـر یاران
فارغ ازحب ما و من باشد
دوست دانا بال پروازاست
گر نداند پُک و خشن باشد
دوستی میوۀ درخت حیات
همچو الماس پر ثمن باشد
7/5/2014
