کور و نابینایان خرد

تقدیم به زن ستیز های بدوی و ملا های اجیر، آن…

فضیلت سیاسی و افغانستان

در نخست بدانیم٬ ماکیاولی در شهریار و گفتارها٬ در واقع…

بهای سنگین این خاموشی پیش از توفان را طالبان خواهند…

نویسنده: مهرالدین مشید طالبان بیش از این صبر مردم افغانستان را…

گلایه و سخن چندی با خالق یکتا

خداوندا ببخشایم که از دل با تومیخواهم سخن رانم هراسانم که…

(ملات گاندی در مورد امام حسین

باسم تعالى در نخست ورود ماه محرم و عاشوراء حسينى را…

جهان بی روح پدیداری دولت مستبد

دولت محصولی از روابط مشترك المنافع اعضاء جامعه می باشد٬ که…

ضانوردان ناسا یک سال شبیه‌سازی زندگی در مریخ را به…

چهار فضانورد داوطلب ناسا پس از یک سال تحقیق برای…

پاسخی به نیاز های جدید یا پاسخی به مخالفان

نویسنده: مهرالدین مشید آغاز بحث بر سر اینکه قرآن حادث است و…

طالبان، پناهگاه امن تروریسم اسلامی

سیامک بهاری شورای امنیت سازمان ملل: ”افغانستان به پناهگاه امن القاعده و…

  نور خرد

 ازآن آقای دنیا بر سر ما سنگ باریده عدوی جان ما…

عرفان با 3 حوزه شناخت/ ذهن، منطق، غیب

دکتر بیژن باران با سلطه علم در سده 21،…

شکست مارکسیسم و ناپاسخگویی لیبرالیسم و آینده ی ناپیدای بشر

نویسنده: مهرالدین مشید حرکت جهان به سوی ناکجا آباد فروپاشی اتحاد جماهیر…

سوفیسم،- از روشنگری باستان، تا سفسطه گری در ایران.

sophism. آرام بختیاری دو معنی و دو مرحله متضاد سوفیسم یونانی در…

آموزگار خود در عصر دیجیتال و هوش مصنوعی را دریابید!

محمد عالم افتخار اگر عزیزانی از این عنوان و پیام گرفتار…

مردم ما در دو راهۀ  استبداد طالبانی و بی اعتمادی…

نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان سرزمینی در پرتگاۀ ناکجاآباد تاریخ مردم افغانستان مخالف…

ترجمه‌ی شعرهابی از دریا هورامی

بانو "دریا هورامی" (به کُردی: دەریا هەورامی) شاعر، دوبلور و…

تلویزیون حقوق ناشر یک اندیشه ملی و روشنگری 

نوشته از بصیر دهزاد  تلویزیون حقوق در پنجشنبه آینده،  ۱۱ جولای، …

افراطیت دینی و دین ستیزی دو روی یک سکه ی…

نویسنده: مهرالدین مشید در حاشیه ی بحث های دگر اندیشان افراط گرایی…

د مدني ټولنې په اړه په ساده ژبه څو خبرې

 زموږ په ګران هېواد افغانستان کې دا ډیر کلونه او…

از پا افتادگان دور جمهوریت

در خارج چه میگویند ؟ انهاا طوری سخن میرانند که افغانستان…

«
»

خبردار..! پاکستان بيا هم دام ايښی

مونږ په هيواد کې د تلپاتې او سرتاسري سولې غوښتونکي يو؛ او تل مو د سولې غوښتنه کړې ده؛ جنګ دې ورک شي سوله ده چې په وچو شونډو موسکا او په رژيدلو زړونو کې هيله مندي پيدا کوي. ټول افغان ولس په هيواد کې له لسيزو روانو جنګونو تر پوزې راغلی او د سولې څراغ ته لارې څاري. ټول ولس هميشه د سولې ناره اوچته کړېده او جنګ يي مردود بللی دی. کلونه کيږي چې افغان حکومتونو په هيواد کې د سرتاسري سولې هڅه کړې ده او د سولې پر وړاندې يي خپلې دروازې پرانيستې دي. تير حکومت هم ډیر کوښښونه وکړل چې ولس د سولې له نعمته برخمن کړي خو ونه توانيد. اوس د اشرف غني او عبدالله تر منځ ګډ د ملي يووالي حکومت هم ډيرې هڅې وکړې او لا هم دوام لري. دا چې ولې دا هڅې پايله نه ورکوي؟ آيا د سولې اراده موجوده نه ده او که د سولې راوستلو ميکانيزم او ستراتيژي غلطه ده؛ په دې نه غږيږو خو سوله له چا سره؟ څنګه سوله او په کوم قيمت؟

تيره ورځ په اسلام اباد کې د افغانستان د سولې د درېدلیو خبرو د بیا پیلولو د لارو چارو د پيدا کولو په څلور اړخيزه غونډه کې؛ د پاکستان د بهرنيو چارو سلاکار سرتاج عزيز داسې خبرې کړي؛ ته به وا چې د وسله والو طالبانو رسمي استازی وي. نوموړي ويلي چې د افغانستان د حکومت او وسله والو طالبانو ترمنځ د سولې خبرو ته باید مخکې تر مخکې شرط کښېنښودل شي.عزيز وايي : دا مهمه ده چې د پخلاینې له پروسې سره هیڅ راز وار مخکې شرط ونه تړل شي ځکه چې د مخکې تر مخکې شرط ټاکل به د سولې خبرو ته د طالبانو په راوستلو کې ستونزې جوړې کړي. سرتاج عزیز افغان دولت ته وړانديز کوي چې وسله والو طالبانو ته بايد امتياز ورکړل شي. نوموړی زياتوي : «پکار ده چې طالبانو ته هڅوونکي امتنیازونه وړاندې شي چې له جګړې لاس واخلي او له سیاسي لارې د هدفونو د ترلاسه کولو هلې ځلې وکړي.»

د سرتاج عزیز له دغو څرګندونو په ډاګه څرګنديږي چې نوموړی له یوې خوا د طالبانو رسمي استازيتوب کوي او له بلې خوا د پوځ او پنجاب له منافقته ډک سیاست مخې ته وړي. اصلاً طالب ته امتياز ورکولو ته څه اړتيا ليدل کيږي؟ که په امتياز ورکولو خبره حل کيدلای نو افغان دولت خو تل د سولې لپاره د طالبانو پر مخ دروازې پرانيستې دي؛ نو ولې طالب ټوپک په ځمکه کينښود؟ افغان دولت خو هيڅکله هم هغه طالب چې ټوپک په ځمکه ږدي او د مذاکرې مېز ته کيني؛ د دښمن په توګه نه دی پيژندلی. افغان حکومت خو وسله والو مخالفانو ته که د سياسي مخالف او کله د مرور ورو خطاب کړی دی او تل يي له دوی سره د خبرو اترو هرکلی کړی دی. طالبانو ته له دېنه بل لوی امتيازبه څه وي؟

اصلاً خبره دا ده چې پاکستان اوس لور په لوټه تيره کوي او د سولې د راوستلو لپاره هيڅ راز اراده نلري. دغه هيواد يوازې غواړي چې د خپل امتياز تر څنګ؛ وسله وال طالبان هم د افغان دولت له لوري په امتياز ونازوي. په اسلام اباد کې د افغانستان، پاکستان، چين او امریکا تر منځ څلور اړخيزې ناستې څخه هم هيله مندي نه ده په کار. مونږ يو ځل بيا وايو چې سوله په زارۍ او له پاکستانه په خيرات غوښتلو نه کيږي. سوله قوي ميکانيزم، پياوړې اراده او رښتونې اقدامات غواړي او يوازې په شعارونو او تکراري ژمنو نه کيږي.

له افغانستان سره د پاکستان تير سياست او د کابل ــ اسلام اباد تيرو اړيکو ته په کتو؛ په پاکستان بايد هيڅ ډول باور نه وای شوی او نه بايد وشي. اصلاً له پاکستانه د طالبانو سره دسولي په خبرو کي مرسته غوښتل دوخت ضایع کول دي ځکه دا نسخه په تير کې په وار وار تجربه شوې ده چې پايله يي د پاکستان يوازې تکراري ژمنې او ده مخی سياست دی. له کله نه چې د برتانوي هند څخه د پاکستان په نوم هیواد جلا شوی دی؛ پاکستان په سیمه کې د سترو قدرتونو د استخباراتي لوبو په مسیر تګ کوي. اصلا دغه هیواد هم د همدې شیطانت او رضالت، دوه په جنګ اچولو او په سیمه کې د لویدیځ د موخو ترلاسه کولو په هدف د انګریز استعمار له لوري رامنځته شوی دي. له هغه ځایه، چې پاکستان د نړیوالو لویو قدرتونو د ګټو د خوندیتوب له پاره رامنځته شوی، نو په سیاسي ډګر کې پرې باور یوه تېروتنه ده؛ ځکه طبیعي ده، چې دغه هېواد د هغوی د ګټو او موخو په مسیر حرکت کوي.

اوسنی ګډ حکومت که بیا هم پر پاکستان باندې په سياسي مسايلو کې باور کوي، په حقیقت کې خپل ځان دوکه کوي چې بیه به یې بیا هم ولس پرې کوي. ځکه په دغه هیواد باور کول هغه تېروتنه ده، چې له شلمې پېړۍ راوروسته تر ننه تکرارېږي.

لیکنه : خوشحال آصفي