بهای سنگین این خاموشی پیش از توفان را طالبان خواهند…

نویسنده: مهرالدین مشید طالبان بیش از این صبر مردم افغانستان را…

گلایه و سخن چندی با خالق یکتا

خداوندا ببخشایم که از دل با تومیخواهم سخن رانم هراسانم که…

(ملات گاندی در مورد امام حسین

باسم تعالى در نخست ورود ماه محرم و عاشوراء حسينى را…

جهان بی روح پدیداری دولت مستبد

دولت محصولی از روابط مشترك المنافع اعضاء جامعه می باشد٬ که…

ضانوردان ناسا یک سال شبیه‌سازی زندگی در مریخ را به…

چهار فضانورد داوطلب ناسا پس از یک سال تحقیق برای…

پاسخی به نیاز های جدید یا پاسخی به مخالفان

نویسنده: مهرالدین مشید آغاز بحث بر سر اینکه قرآن حادث است و…

طالبان، پناهگاه امن تروریسم اسلامی

سیامک بهاری شورای امنیت سازمان ملل: ”افغانستان به پناهگاه امن القاعده و…

  نور خرد

 ازآن آقای دنیا بر سر ما سنگ باریده عدوی جان ما…

عرفان با 3 حوزه شناخت/ ذهن، منطق، غیب

دکتر بیژن باران با سلطه علم در سده 21،…

شکست مارکسیسم و ناپاسخگویی لیبرالیسم و آینده ی ناپیدای بشر

نویسنده: مهرالدین مشید حرکت جهان به سوی ناکجا آباد فروپاشی اتحاد جماهیر…

سوفیسم،- از روشنگری باستان، تا سفسطه گری در ایران.

sophism. آرام بختیاری دو معنی و دو مرحله متضاد سوفیسم یونانی در…

آموزگار خود در عصر دیجیتال و هوش مصنوعی را دریابید!

محمد عالم افتخار اگر عزیزانی از این عنوان و پیام گرفتار…

مردم ما در دو راهۀ  استبداد طالبانی و بی اعتمادی…

نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان سرزمینی در پرتگاۀ ناکجاآباد تاریخ مردم افغانستان مخالف…

ترجمه‌ی شعرهابی از دریا هورامی

بانو "دریا هورامی" (به کُردی: دەریا هەورامی) شاعر، دوبلور و…

تلویزیون حقوق ناشر یک اندیشه ملی و روشنگری 

نوشته از بصیر دهزاد  تلویزیون حقوق در پنجشنبه آینده،  ۱۱ جولای، …

افراطیت دینی و دین ستیزی دو روی یک سکه ی…

نویسنده: مهرالدین مشید در حاشیه ی بحث های دگر اندیشان افراط گرایی…

د مدني ټولنې په اړه په ساده ژبه څو خبرې

 زموږ په ګران هېواد افغانستان کې دا ډیر کلونه او…

از پا افتادگان دور جمهوریت

در خارج چه میگویند ؟ انهاا طوری سخن میرانند که افغانستان…

آیا طالبان آمده اند ، تا ۳۴ ملیون شهروند افغانستان…

نوشته: دکتر حمیدالله مفید. بزرگترین دشواری که در برابر جهان اسلام…

 چند شعر کوتاه از لیلا_طیبی (صحرا) 

ذهنم، یوزپلنگی تیز پاست آه! بی‌هوده بود، دویدن‌هایم... آی‌ی‌ی        --غزال وحشی، کدام کنام…

«
»

به مناسبت روز جهانی زن

پیام تبریکیۀ هشتم مارچ

افغانستان، سر زمین دود و آتش، سرزمین اسارت زن ها در پشت میله های اوهامات، اندیشه های زن ستیزانۀ مرد سالاری، زندانی در قفس انظار تنگ و دیدگاه های غیر عادلانه است. افغانستان، سر زمینی که انسان در نقش زن حق انسان بودن و حق چون انسان زیستن را ندارد، افغانستان سر زمینی که نصف جامعه بخاطر داشتن جنسیت مؤنث (ماده)، برای زنده ماندنش حتی، کشیدن نفس را از مالکان (نر) یا مذکرش باید گدایی کند. افغانستان سر زمین تبعیض ها و تعصبات، نژادی، قومی جنسیتی و منطقویست، سرزمینی که از سالیان متوالی به این سو مفهوم بقا و دوام حیات انسانی و حقوق حقۀ زندگی و آزادی را که یک حقیقت عینی و اصل تثبیت شده است، در وجود جنس مؤنث یعنی زن، در خطوط چرخش ماهواری زمان در پهنۀ تاریخ مدفون میسازد.

وقتی بر پندار های متذکرۀ بالا تعمق شود، توان ابراز تبریکات بر زنان افغانستان به مناسبت هشتم مارچ در اذهان، نا ممکن به نظر میرسد. اما؛ وقتی  بر حقیقت هشتم مارچ به مثابۀ « روز جهانی همبستگی زنان در سراسر جهان» پی بردیم، روزنۀ امید با آنکه در اوضاع کنونی کشور افغانستان از فرسنگها دور چشمک میزند، چشم خستۀ ما را روشن ساخته وجد امیدواری که سراپای ما را فرا میگیرد نوای خفته و صدای خفه شده یی ما را بیدار میکند و گلوی فشردۀ ما را وادار به بلند ساختن صدا میسازد. صدای همبستگی، صدای وحدت و همدلی، صدای امید برای یک آیندۀ روشن و بالاخره صدای آزادی از بند های مرد سالاری و زن ستیزی. رهایی از بند اسارت اختلافات جنسی، رهایی از نفرین های ابدی و بر آورده سازی آرزوی پرواز به سوی فضای گرم و پر از صفای همیاری انسان با انسان.

اینجاست که این روزنۀ امید به ما شهامت میدهد تا با توانایی هر چه تمام تر با آواز ثابت و عاری از هر نوع ترس و تهدید و خالی از دلهره گی های خصمانه به خواهران، مادران و دختران ستم دیده و درد کشیدۀ کشور خود این روز بزرگ و با عظمت را از ته قلوب پر از عشق و صمیمیت خود، تبریک و تهنیت عرض کرده، این روز را اساسی ترین کلید و اصیل ترین وسیلۀ گشایش رهایی ازین همه ضرب و شتم ها و قید و بند های غیر انسانی بدانیم و به فال نیک بگیریم.

میخواهم طی این پیام تبریکیه همدلی، همیاری و باهمی ام را بر خواهران و مادران ستم کشیده و درد دیدۀ کشورم اعلام داشته، تمنا کنم تا همه زنان آگاه دارندۀ آزادی نسبی در داخل افغانستان و خواهران دارندۀ آزادی کسبی در خارج از افغانستان، دوشادوش مردان آگاه و روشنبین، دست کمک به خواهران اسیر و دربند شان دراز نموده با اعتماد به عظمت این روز خواهران  و مادران هموطن شانرا با راهنمایی های خوب یاری رسانند.

یاری، همکاری و راهنمایی های دانشمندانه و تحققی، به مثابۀ قدم کوچک برای گام بزرگ، مبتنی بر خواست و شرایط ممکنۀ اجتماعی افراد، میتواند حداقل اثر اتش را در اکثریت اذهان محصور به جا بگذارد. که این روش اعمار آرام و تداولی، جرقه های آتشیست که خاموشانه جان میگیرد و یکباره زبانه میکشد. به قول معروف « قطره ، قطره دریا میشود».

 همبستگی با حامیان این روز با شکوه و پی گیریی این راه نیک، مبارزۀ قطعی در راه تأمین عدالت و بر قرار سازی روابط و مناسبات عادلانه و انسانی بین دو جنس مذکر و مؤنث بوده و هم تداوم زندگی بین انسانها اعم از زن و مرد، در تساوی حقوق در عرصه های مختلف اجتماعی یک کشور در یک سطح، دانسته میشود.

به امید روزیکه دیگر زنان افغانستان در 365 روز سال فقط یک روز را روز همبستگی زنان نداشته بلکه 365 روز سال را با همبستگی شکست ناپذیر از هم، در کنار هم و برای کمک هم باشند.

پایان

صالحه وهاب واصل

۸  مارچ  ۲۰۱۴

خدایی مرد

هستی ام داد خــدا، خاک بُــدم جـــانم کــرد

در میـان همه مخلـوق خــود، انسانم کــــرد

رگ رگم را ز مزایــایی عطوفت پُــر کــرد

موقف مـــادری را فــر و عِـــز و شأنم کرد

قـدرت خلق بشر بعـــدِ خودش داد بــــه من

نور عشقم دمیـــد و شمس فـــروزانم کـــرد

مرد از روی حسادت به خدایی بر خواست

بگـرفت حرّییتم بستـــه بـــه زنـــدانــم کــرد

خـــالقــم داد بـــــه من نعمـت زیبــایی حُسن

مرد پــاشیـــد اسیــد و همــــه داغــانـم کـــرد

لب و بیـن و سیــه زلف و بـلـــوریـن تـن من

بــا دم تیـغ گرفت از من و گـــریـــانم کــــرد

تـا زبـان بــاز نمــودم کــه بگــــویـم سخنــی

تیـل پــاشیــد و بـه آتش همــه بــریــانم کـــرد

دختــری زادم  و آن داد خـــــدا بــــود ولـــی

چون همین بــود خطا، حلقــه به ریسمـانم کرد

از بــرای هـوسش زنگ نبستـم بـــــه دو پــــا

هــر دو پــایـم بگفت و شــــل و لنگـانــم کـرد

از همـــــان روز او تــــا رمـق آخـــــــر تــن

هـــر طریقی که دلش خـــواست پـریشانـم کرد

آنقــدر صبــــر نمــودم که شــد او مــالک من

وآنقــدر زد، کـــه از کـــرده پشیمــانــم کــــرد

آه «واهِب» چه بگویم ز قسمهاش کـه غضب

اینـــدم از بــــاور من خدشه بـــه ایمــانم کــرد

08-03-2014

پایان