الهی

 
الهی  مطلبی  دارم    ادا   کن  ،
زفضلت  چاره ی بیچاره ها کن .
 
چراغ عقل و دانش را بر افروز ، 
به  انسان  راه  انسانی   بیآموز .
 
ره ی باغ و گلستانت نشان ده ، 
کلید   قفل   گنج   شایگان  ده .
 
بیابم  میوه ی لطف رضایت ،
بده قدرت ز فضل  کبریایت .
 
گل  گلبن  ز اقصآی  درختی ، 
شود تاج سرم از نیک  بختی .
 
مشو مانع از آن کو گل بچینم ، 
نشاط  آور  که  شادابی  ببینم .
 
که زان  خرم سرای خویش دارم ، 
فراغ از ورطه ی تشویش دارم .
 
توانا کن به گل چیدن دو دستم ، 
ز صهبای شرافت سخت مستم .
 
شود بستان سرایت مایه ی ناز ، 
کنم در سایه ی فضل تو پرواز .
 
مبر  نور  امید  از  قلب زارم ، 
مکن فرسوده  و خار و نزارم .
 
من و گلبازی و فصل بهاری ، 
به  تن  گیرم  لباس افتخاری .
 
دهم یک گل  اگر بربینوایی ، 
برم   بوی  بهشت  کبریایی .
 
گلی بر سر زنم از شادمانی ، 
تو بر بیچاره گانت مهربانی .
 
فقیران  را  نوازش  ده  خداوند ،
غنی گردد ز در گاه تو خورسند .
 
زعطر آگنده کن شام دماغم  ، 
زصهبای ادب  جام و ایاغم .
 
زدرگاهت دهی گر بار یابی ، 
ببیند   راه   جنت   فاریابی .
 
باعرض ادب و حرمت 
عزیز فاریابی .
ازشهر وانکوور کانادا