اتحاد
تابکی در رنج و دوری ها ستیم
موج نا پید ا ی سا حلها ستیم
یک عمر از همدگر دوری وهجر
پس چوقت اخر من و تو ما ستیم
راه یکی میهن یکی مقصد یکی
از چه بین خو یش دردعوا ستیم
هرکه خود را حق بجانب مینگرد
بر نگا ه جمع نا بینا ستیم
دید بینا گر ز وحدت عاجز است
انتظا ر کو ر خو د بینا ستیم
چیز فهمان گر چنین باشد د ر یغ
نی که در ا غا ز منزلها ستیم
نیمراه در وصل ونیمش در فراق
عمر پا یا نی منز لها ستیم
پس چه امیدی بود ا ز خفتگا ن
ما که قشر روشن و پویا ستیم
گر گر یز از عهد راه حل بود
پس متانت چیست ما کیها ستیم
سا لها در داغ دوری سو ختیم
باز هم قر با ن باز یها ستیم
گر بد ور از همد گر با شیم ما
پس گویا در دست دیگر هاستیم
گر نبا شیم متحد ترسم از آنک
ریشخند ی مرد م د نیا ستیم
پس یگانه راه مایان وحدت است
ما به ا ین ا مید واریهاستیم
راه پرچم
راه پرچم ا فتخارات عظیم میهن ا ست
اتکای تو ده ها وخار چشم د شمن است
منشاُ ی آن مکتب عا لی ا نسان نو ین
مقصدآن تابش خورشید صبح روشنست
اهتزازش جنبش رزمنده ی زحمتکشان
اعتلایش عدل آزادی رفاه میهن است
بارگاهش چون نماد پنجمین برج زمان
جایگاهش درقلوب خلق زنجیرشکنست
راه پرچم راه پیروزیست برزحمتکشان
راه همدیگر پذیری ومتحد بودن ا ست
عبدالوکیل کوچی
